Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Sheffield United

Het verslag

   

Steel City Derby: The Return

 

Bijna drie jaar na mijn eerste "Steel City Derby" was het dan zover; opnieuw zouden we afreizen naar de staalhoofdstad van Engeland om deze derby te bezoeken. Ditmaal niet op Hillsborough, maar op Bramall Lane. Het was eigenlijk de bedoeling om deze wedstrijd vorig jaar te bezoeken, maar door de FA Cup avonturen van Sheffield United werd de wedstrijd verzet naar een doordeweekse dag. Helaas ging het daarmee meteen over, maar doordat beide ploegen in de Championship bleven hadden we dit jaar weer een kans. De wedstrijd stond dan ook met stip op één voor dit seizoen en nadat bekend werd dat hij op 7 februari zou worden gespeeld werd die datum met rood omcirkeld. DutchBlade regelde opnieuw kaarten en niets kon ons nu nog tegenhouden om naar Sheffield af te reizen.

 

Doordat de "South Yorkshire Police" besloot om het aanvangstijdstip te verzetten naar 12:00 moesten we op vrijdag al vertrekken. Helaas waren er geen wedstrijden die avond, maar doordat Sky Leicester v Oldham uitkoos om live aan het Engelse publiek te tonen konden we toch nog een tweede wedstrijd zien op zaterdag. Als ware vinckers waren we natuurlijk wel tevreden daarmee, want als je twee dagen gaat wil je natuurlijk wel twee wedstrijden zien. Het enige waar we bang voor waren was het weer. Volgens de Engelse pers was Engeland onbegaanbaar geworden, met meter sneeuw. Er waren zelfs ijsberen gesignaleerd in sommige delen van het land.

 

Om half twee 's middags stond SJ bij mij aan de deur om te vetrekken richting Siberië. Na een hobbykostend stuk via Teteringen om Chocovla op te halen, kwamen we aan in Zwijndrecht. Vinckie zou daar al moeten staan, maar we vonden hem niet. Hij was natuurlijk weer gaan vincken in de buurt, maar ontkende dat. Door deze actie misten we onze tunnel en waren we aangewezen op het paupervoedsel van de Quick. Het was weer erg ranzig, maar het enige alternatief was een Pizzeria waar een pizza 19 euro per stuk kostte. Dat was geen optie voor ons arme sloebers, dus het werd de Quick. Het was slap, ranzig en smaakloos. Erg zonde om te dit eten, maar ja onze penzen waren weer gevuld.

 

Zonder enige vertraging (eindelijk waren de wegwerkzaamheden bij Luton af) kwamen we aan in onze Travelodge, zo'n 30 miles ten zuiden van Sheffield. Het was een erg oude Travelodge, met als enige voordeel dat de Ceefax er wel werkte. De nieuwere hebben namelijk moderne televisies, waar dat niet werkt. Het bed lag slecht, er was veel geluidsoverlast en uit de douche kwam amper water. Alles bij elkaar was het geen aangename ervaring en ik was blij dat het 9 uur was en we weer op pad konden. Lekker dicht bij Sheffield zitten had als voordeel dat we zo bij het stadion waren, SJ besloot echter om de auto op 10 kilometer van Bramall Lane te zetten. Zodoende hadden we geen last van de files naderhand en kwam hij aan zijn dagelijkse portie beweging.

 

Normaal had ik het niet erg gevonden, maar de stoepen waren net een schaatsbaan. Continue zag je mensen glibberen en glijden en het was een wonder dat we zelf niet keihard vielen. Het is me vanaf nu wel duidelijk dat de hel niet uit vuur bestaat, maar uit ijs en gladde wegen. Uiteraard liepen we verkeerd, waardoor we nog meer over die klotewegen mochten glibberen. SJ en Vinckie waren iets beter in het temmen van het ijsmonster en liepen alvast richting Dutchblade, die onze tickets had. Een snelle, illegale transactie was het gevolg. Missie geslaagd en niets stond ons meer in de weg om "Steel City Derby: The Return" te gaan bezoeken.

 

Na het rondje om het stadion, waar we ondermeer een "chippie van" tegenkwamen waar de befaamde "chip butties" werden verkocht, was het tijd om naar binnen te gaan. Over de buitenkant van het stadion was ik best te spreken. Het was wel modern, maar er was duidelijk gekeken naar het verleden. Van binnen vond ik het ook erg leuk. Ook hier zag het er allemaal modern uit, op "The Kop" na, maar de club had geprobeerd om het stadion nog steeds de sfeer van vroeger uit te laten ademen. Het meest duidelijke kwam dat tot uiting d.m.v. de gable op het dak van de hoofdtribune. Een chapeau voor de beleidsbepalers van Sheffield United, aangezien er normaal wordt gekozen voor zo'n saai en goedkoop mogelijk ontwerp. Iets dat we later op die dag aan den lijve zouden ondervinden in Leicester.

 

Het stadion begon al aardig vol te lopen voor wat misschien wel een historische Steel City derby kon worden. Het was in 1967 voor het laatst gebeurd dat Wednesday op Bramall Lane won en stel dat de Owls vandaag zouden winnen, dan zou het voor het eerst sinds het seizoen 1913/1914 zijn dat Wednesday de dubbel zou doen over de Blades. De Eerste Wereldoorlog was destijds niet eens begonnen, dus het aantal mensen dat die dubbel bewust heeft meegemaakt zal makkelijk op één hand te tellen zijn. Vorig jaar was Wednesday er al dichtbij, toen ze tot de 85e minuut met 1-2 voorstonden op Bramall Lane. De heenwedstrijd op Hillsborough was al gewonnen en eindelijk leek de club de "jinx" van zich af te kunnen, totdat James Beattie uiteindelijk de 2-2 scoorde. Vandaag leek het erop dat Wednesday het opnieuw niet zou lukken, want waar de Blades meestreden om de playoffplekken, zaten de Owls in de donkergrijze middenmoot hun potjes te spelen.

 

Meestal als ik naar Engeland ga heb ik niet echt een voorkeur voor een club. Er zijn er een aantal die ik wel aardig vind, maar echt een favoriete Engelse club heb ik niet. Maar als ik echt met een geweer op het hoofd een voorkeur moet zeggen dan is het Sheffield Wednesday. Ik vond de club altijd al wel leuk in de jaren negentig, maar het gevoel voor de uiltjes is nog sterker geworden nadat ik ze diverse malen in actie heb gezien. Hillsborough is mijn favoriet onder de grote stadions in de UK en de support is altijd indrukwekkend. Komt nog bij dat hun gloriedagen in een ver verleden lagen en ik de stad Sheffield de mooiste voetbalstad van Engeland vind. De club heeft iets puurs en typisch Engels. Misschien is het wel beter dat Wednesday niet naar de Premier League promoveert, aangezien ze dan iets van hun typische uitstraling verliezen.

 

Met de Blades heb ik niet veel, maar ik heb er ook niet veel tegen. In de Premier League vond ik ze echt een toevoeging, maar ik zag ze vorig jaar in Barnsley en heb zelden zulke arrogante fans gezien. Ze keken echt neer op Barnsley en dat stond me erg tegen. Ik hoopte die wedstrijd dan ook vurig dat Barnsley zou winnen, maar helaas. Vandaag was ik dan ook heel erg voor Wednesday. Het zou mooi zijn om getuige te zijn van de dubbele overwinning van de uiltjes, maar zelf rekende ik op een 0-0. De laatste tijd zag ik alleen maar 0-0's en 1-0's. Niet echt heel opwindend, behalve als je Henk Spaan heet. Die schijnt een 0-0 mooi te vinden, omdat er tactisch dan goed is gespeeld. Persoonlijk zie ik dan liever een tactisch domme wedstrijd die in 6-5 eindigt, maar iedereen heeft natuurlijk zijn eigen voorkeur.

 

De spelers kwamen op onder de klanken van het befaamde lied van de Blades, "The Chip Buttie Song". Erg indrukwekkend. Terwijl ik nog aan het nagenieten was stond het al 0-1. Binnen 45 seconden had Tommy Spurr de bal in het netje gejenst, na matig verdedigen van United. Daarna ontspon zich een geweldige wedstrijd zich voor onze ogen. Vijf minuten later stond het namelijk alweer gelijk. Het voormalige Italiaans supertalent, Arturo Lupoli, maakte de 1-1. Er was nog even twijfel of de bal wel over de lijn was, maar vanuit mijn positie leek het vrij duidelijk. Ik begon nu wel te merken dat ik oud werd, want diezelfde Lupoli had ik drie jaar ervoor nog zien scoren voor Derby County tegen Plymouth.

 

De wedstrijd bleef ook na de 1-1 van een hoog niveau. Het was eigenlijk geen moment rustig en opvallend genoeg was Wednesday de club die het beste speelde. In die club zat duidelijk voetbal, met erg goede wingers. De Blades trapten alles maar naar voren en hoopten er maar op dat er iemand stond. Er leek totaal geen idee achter te zitten, maar het zorgde wel voor veel vermaak. Hét topvermaak kwam echter in de 29e minuut. Tudgay, die volgens mij al een mensenleven bij Wednesday zit, snoeide de bal keihard op doel. Paddy Kenny was kansloos en ik zag een van mijn mooiste doelpunten tot nu toe in Engeland. Ik had zelfs een beetje moeite om me in te houden om niet te juichen. Opnieuw werden er een aantal fans van de Owls afgevoerd, omdat ze iets te uitbundig hadden gejuicht. De bijnaam "Nanny State" voor de UK begint me steeds duidelijker te worden, want dit is toch wel erg overdreven allemaal.

 

Tot aan de rust bleef het spel maar op en neer golven. Het kon net zo goed 2-2 worden als 1-3. Wednesday bleef de betere ploeg, maar bij United had je het gevoel dat ze zo konden scoren als de bal een keer goed viel. Niet alleen op het veld, maar ook op de tribune wonnen de uiltjes de wedstrijd. De Blades waren erg tam en dat viel me erg op. Zelfs de befaamde Kop was erg rustig. De Owls daarentegen bleven continue achter de ploeg staan, zelfs vlak na de 1-1. Zo hoort het ook natuurlijk. Om een of andere reden merkte je aan het publiek al dat Wednesday vandaag historie zou gaan schrijven, want bij allebei de supportersgroepen had je het gevoel dat ze in een overwinning voor de Owls geloofden.

 

In de rust bleek dat de man die naast SJ zat, en die door SJ was uitgescholden in het Nederlands voor dikke staalarbeider, ook Nederlands bleek te spreken. Hij woonde al een aantal jaren in Den Haag en sprak behoorlijk goed Nederlands. We hadden het alleen over de wedstrijd en de reis naar Sheffield toe. SJ zelf was hem laf gesmeerd naar de versnaperingen, anders had hij misschien wel wat muilperen van deze staalarbeider kunnen verwachten. Hij ging na de wedstrijd meteen terug naar Nederland en vond het wat vreemd dat we nog naar Leicester gingen en daarna pas naar huis. Het zou inderdaad wel wat laat worden, maar aan de andere kant was dit een goede mogelijkheid om dat lelijke Walkers Stadium te zien met een leuke wedstrijd. En als het tegenviel konden we nog altijd nagenieten van de Steel City derby.

 

De tweede helft was iets minder dan de eerste helft, maar nog altijd stukken beter dan de gemiddelde voetbalwedstrijd. Het tempo was lekker hoog, er was veel irritatie over en weer, er kwamen goede kansen en de kaarten kwamen tevoorschijn bij de ref. Wednesday bleef de betere ploeg, terwijl United zichzelf bleef concentreren op "hoofball". Ik had verwacht dat er nog wel een doelpunt ging vallen, maar wonder boven wonder bleef het 1-2. De meegereisde uiltjes werden helemaal gek, terwijl de Blades tammer en tammer werden. Met gebogen hoofd en de staart tussen de benen dropen sommige al tien minuten voor tijd af. Voor een "partisan crowd" hadden ze me erg teleurgesteld deze middag.

 

Voor ons stond er nog een lange wandeling te wachten, want onze auto stond zowat in Rotherham. Helaas hadden we geen sledehonden bij en skilatten, want dan waren we een stuk sneller geweest. Opnieuw brak geen van ons zijn nek, dat was wel positief. Ook positief vond ik deze Steel City derby. Het voetbal was stukken beter geweest dan de vorige versie. Ik zat echt negentig minuten lang te genieten. Minder dan de vorige keer vond ik de beleving, met die tamme Blades op de tribune. Bramall Lane is ook minder mooi dan Hillsborough, maar toch stukken beter dan veel nieuwe stadions. Ik kom er dan nog graag nog eens terug. Liefst tegen Leeds United, wanneer de Blades hun stembanden meenemen. Nu was het nog even nagenieten in de auto en op het gemakje naar Leicester karren, want Leicester v Oldham begon pas drie uur later.



Het rapport

Het stadion

Goed in vergelijking met Hillsborough is Bramall Lane wat saai, maar die vergelijking is niet helemaal eerlijk. Hillsborough behoort namelijk tot mijn favoriete stadions in Engeland en als ik gewoon neutraal naar Bramall Lane kijk is het best een aardig stadion. Op "The Kop" na is het allemaal redelijk nieuw, maar de "Blades" hebben duidelijk laten zien hoe je een stadion mooi kunt renoveren zonder er een zielloos gedrocht van te maken. Het gaf me een erg prettig gevoel om binnen te zijn en een tribune met een "gable", ook al is hij niet echt authentiek, is altijd mooi. We hadden perfecte plaatsen en het stadion had een erg intieme uitstraling.

De sfeer

De Blades waren verrassend rustig. Voor het begin van de wedstrijd werd de "Chip Butty Song" nog mooi meegezongen, maar naarmate de wedstrijd vorderde werd het steeds tammer. Dit in tegenstelling tot de uiltjes die ik nu voor de vier keer meemaakte en voor de vierde keer was het vocaal indrukwekkend wat ze lieten horen. De Blades hebben de naam een "partisan crowd" te zijn, maar die heb ik ze nog nooit zien waarmaen ondanks dat ik ze alleen heb gezien in derbies (tegen Wednesday & Barnsley). Misschien is het toch meer een mythe, zoals dat ook bij Birmingham City het geval is.

De wedstrijd

Binnen 45 seconden lag de bal al in het netje, het snelste doelpunt dat ik tot nu toe in Engeland zag. Na vijf minuten was het alweer 1-1 en we konden er dus goed voor gaan zitten. Helaas zag we daarna nog maar één doelpunt, maar dat was meteen een wereldgoal. Alles bij elkaar was het een erg leuke wedstrijd met Wednesday als verdiende winnaar. Voor het eerst sinds 1914 deed Wednesday de dubbel over United en het was mooi om live bij zo'n historisch moment te zijn.

De omgeving

Doordat we vrij vroeg bij het stadion waren hebben we de omgeving goed kunnen zien. Het leek een echte voetbalbuurt, met een heel slechte wijk, maar ook redelijk wat pubs. Opvallend was dat het stadscentrum redelijk dichtbij was. Ik dcht zelf dat Bramall Lane wat verder uit de buurt zou liggen. Hoogtepunt was een drankwinkel met de naam "Boozebusters", pauperiger kun je het niet snel hebben.

Overall

Het was een erg leuk tripje. Sheffield heeft iets speciaals dat ik voor de rest niet in Engeland ben tegengekomen. In mijn ogen is het dan ook de voetbalhoofdstad van Engeland. In de hele UK hoeven ze alleen Glasgow maar boven zich te dulden. Het is te hopen dat beide clubs snel weer gaan uitkomen in de Premier League, want die competitie kan wel wat van dit soort clubs gebruiken i.p.v. de Wigans en Boltons van deze wereld. Ik verwacht ook wel dat ik nog ooit weer op Bramall Lane ga komen, net zoals op Hilsborough overigens.



De foto's

Ik kan er niets aan doen, maar ondanks het beton vind ik dit echt een geweldige façade

De buitenkant van de "Kop", de meest indrukwekkende tribune van Bramall Lane

Het historisch hart van de Blades, met de befaamde cricket pavillion clock als blikvanger

Hoe komt dat stadion van Sheffield United toch aan zijn naam...

Meer politie dan klanten bij de pubs

Bobo-ingang. Erg modern, maar met een knipoog naar het verleden

Bramall Lane ligt in een lekker obscure buurt en dat is altijd mooi

Who you're gonna call? Booze Busters!!!

Ze zingen er veel over, maar de "chip butties" worden niet echt veel gegeten rondom het stadion

De Capital One Stand, met zijn knipoog naar het verleden

We zaten zelfs tussen deze Halliwells Stand...

en deze Valad Stand in

Zelfs The Kop had een commerciële naam en heet tegenwoordig Fraser Property Kop

Gelukkig waren er nog openingen in het stadion, waardoor je wat van de omgeving zag

Een gable is, ongeacht of hij erg modern is, altijd geil

Captain Blade had zijn schandknaapje ook bij

De spelers komen op met The Kop als achtergrond

Bleuh, dit FIFA-gebeuren hoeft van mij niet. Politiek correcte onzin

De wedstrijd staat op het punt om te beginnen

Binnen 45 seconden ligt de bal in het netje. Veel vreugde bij de Owls, maar deze man was iets te blij 

De eerste helft was echt geweldig, met kansen over en weer

Ook na de 1-2 was er iemand te enthousiast en die mocht ook vertrekken

Laws en Blackwell konden amper gaan zitten van de spanning



Uiteindelijk deden de Owls voor het eerst sinds 1914 de dubbel over de Blades. Een topprestatie


 

 

© 2005 All Rights Reserved.