Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Shelbourne

Het verslag

           

Gloryhunten met de Rebel Army

Als je vroeg boekt, weet je vaak niet of een wedstrijd nog ergens om gaat of niet. Toen SJ en ik in juli de knoop doorhakten dat we een weekendje naar (N-)Ierland zouden gaan, keken we vooral naar leuke wedstrijden. Het was de laatste competitieronde in Ierland, dus het gevaar was dat we naar wedstrijden zouden gaan die nergens meer om gingen. Vandaar de zoektocht naar leuke stadion en ditto wedstrijden. Op papier leek Derry v Bohemians de sportief de mooiste, want Derry deed goed bovenin mee en kon nog kampioen worden. Shelbourne v Cork ging nergens meer over, want The Shels stonden tien punten los van de rest. Helaas zakte Derry wat weg en was Shamrock Rovers al kampioen, toen we naar Ierland gingen. Shelbourne v Cork was daarentegen ineens de title decider geworden. Het kan raar lopen.

Shelbourne leek nameljk in juli al kampioen, maar een goede cup run, zorgde ervoor dat The Shels in de finale van de Ierse beker stonden, maar ook dat ze in de competitie flink wat punten lieten liggen. Op het moment dat we in Dublin aankwamen, was Shelbourne al wel gepromoveerd, maar nog geen kampioen. Cork stond namelijk op slechts twee punten achterstand. Voor Cork was de wedstrijd van nog groter belang, want The Rebels hadden op hun beurt maar twee punten voorsprong op Monaghan United en waren dus nog niet zeker van promotie. Door de belangen van de wedstrijd en het feit dat zoveel Shelbourne als Cork bij de twee grootste clubs van Ierland horen, werd besloten om de wedstrijd live op tv te brengen. We hadden er zin in.

Het is erg opvallend dat beide clubs in de First Division spelen, maar dat komt door financieel wanbeleid. Bij Shelbourne dachten ze een jaar of tien geleden dat de bomen tot aan de hemel groeiden. In zowel 2000, 2002, 2003, 2004 als 2006 werd de club kampioen. In die jaren werd ook bijna de groepsfase van de CL gehaald, alleen was Deportivo La Coruna in de derde voorronde net iets te sterk. De titels van Shelbourne bleken behaald te zijn met spelers die de club eigenlijk niet kon betalen. Na het kampioenschap van 2006 werd de club dan ook teruggezet naar de First Division, waar ze sindsdien in spelen. Verschillende malen leken ze weer te gaan promoveren, maar dat lukte steeds niet. Nu dan uiteindelijk wel, zodat alle vier de clubs van Dublin's Big Four volgend jaar weer op het hoogste niveau spelen.

Voor Cork City geldt eigenlijk een beetje hetzelfde. The Rebels zijn eigenlijk een van de grootste clubs van Ierland, maar ook zij gaven teveel geld uit. Daardoor was het eind 2009 einde verhaal en moest de club verplicht terug naar het tweede niveau. De fans namen daarop de club over, want de mannetjes in de snelle pakken bleken ook niet veel kaas te hebben gegeten van besturen. De club werd fan owned en dat werkte, want voor de eerste wedstrijd in de First Division kwamen maar liefst 4400 man naar het stadion, een ongekend hoog aantal voor een Ierse club. In 2010 werd de club grijs zesde in de First Division, maar dit seizoen draait het een stuk beter. Gelukkig maar, want als tweede stad van het land, hoort Cork een club op het hoogste niveau te hebben.

We begonnen de dag in Portadown, maar hadden na die wedstrijd daar nog redelijk wat tijd om naar Dublin te rijden. Tolka Park ligt in het noorden van de stad, dus dat was erg gunstig voor ons. De auto werd in de wijk gezet en toen we bij het stadion aankwamen, waren de turnstiles nog dicht. Wel stond er al erg veel volk uit Cork. Uiteindelijk zouden zo'n 2000 man op vrijdagavond de trip van meer dan 500 kilometer afleggen om hun team naar de titel, en dus promotie, te schreeuwen. Ik wist wel dat de fans van Cork City een reputatie hadden als fanatiek, maar SJ en ik zouden ons deze avond nog verbazen over ze.

Waar we in Portadown niet in het uitvak konden komen, lukte dat nu wel. Deze avond zouden we lid zijn van The Rebel Army. Het was nu alleen hopen dat Cork zou winnen, want een feestje is nooit verkeerd. Ik was in 2006 al wel eens in Tolka Park geweest. Ik kocht toen een pinbadge bij de clubshop en maakte wat foto's van het stadion, die ik hieronder ook heb neergezet om toch nog een impressie van het stadion te krijgen. Ik liep destijds geen rondje door de ground en zag alleen de Belgische tribune van dichtbij. Tel daarbij op dat de zon scheen en het hele stadion vol was gebouwd met vrolijke, gekleurde stoeltjes en ik had het idee dat Tolka Park best een modern en net stadion was.

Deze avond miezerde het en was het donker. Ik zag nu ook de overige tribunes van dichtbij en het viel me op dat Tolka Park een enorm gare zooi is. Stoeltjes waren kapot, wc's afgesloten en overal groeide mos. Voor de 2000 man uit Cork was slechts één koek en zopie tentje, waar ze alleen smaakloze knakworsten en blikjes fris verkochten. Er waren zes Dixie's neergezet die de afgesloten toiletten moesten vervangen, op onze tribune lekte het dak en waren de lampen kapot. In Engeland was dit stadion al lang door de Health & Safety-mannetjes gesloten. SJ, toch wel een luxepaardje, vond het ook iets te gaar allemaal en nuilde over het gebrek aan eten.

Het grootste minpunt voor mij was dat de lampen het niet deden. Zodoende kon ik geen goede foto's maken, maar dat zullen jullie hieronder wel zien. Excuses daarvoor, maar het is niet anders. Zo is het leven nu eenmaal. Ondanks de slechte omstandigheden, genoot ik stiekem wel van deze gare bak. Zoiets maak je niet vaak meer mee, want zelfs in België, waar ze gelukkig ook niet zo van de nieuwbouw zijn, heb ik niet vaak zo'n gare zooi meegemaakt. Ondertussen werd het voller en voller en had ik medelijden met de vrouwen die een uurtje of vijf in de bus hadden gezeten, om hier in Tolka Park op een ranzige Dixie te moeten zitten.

Vlak voor de aftrap zat ons vak flink vol. Voller dan de thuisvakken. Ik ben nogal fan van het woord 'gekkenhuis', maar in dit geval was het echt een gekkenhuis. Al een half uur voor de aftrap begon The Rebel Army te zingen en dat stopte pas een aantal uur later. “Hey, dat klinkt als ultra's”, hoor ik jullie denken. Inderdaad, maar het verschil is dat de Cork-fans reageerden op wat er op het veld gebeurde en niet alleen bezig waren met zichzelf. En dat laatste is toch wel een eigenschap die de meeste ultra's in Duitsland en Nederland hebben. Door het dak bleef het geluid ook lekker hangen, waardoor onze trommelvliezen flink op de proef werden gesteld, maar dat is nooit erg. Het was zelfs zo aanstekelijk, dat wij mee begonnen te zingen. Ja, wij zijn gloryhunters!

Op de Belgische tribune van Shelbourne zat ook een groep te zingen, maar door het kabaal uit ons vak waren ze totaal niet te horen. De spelers kwamen het veld op en voordat ze de middencirkel hadden bereikt, stond ons vak al in de fik van het Bengaalse vuur. Er werd met sjaaltjes gezwaaid en zelfs bejaarden waren mee aan het springen. Ik had het gevoel niet in Dublin te zijn, maar in Istanbul, bij een van de stadsderby's daar. Voor de wedstrijd had ik een lichte voorkeur voor Cork, maar nu was ik echt een 'Rebel' aan het worden. Ik hoopte echt van harte dat Cork zou winnen. Met SJ sprak ik al voor de aftrap af dat we in 2012 maar eens een bezoekje moeten brengen aan Cork, want dit was toch wel een erg leuke club.

De sfeer sloeg over op de spelers, die als bezetenen gingen aanvallen. Het had effect, want al na vier minuten lag de 0-1 in het mandje. De fans van Shelbourne, die de laatste weken hun favorieten regelmatig hadden zien verliezen, zagen de bui alweer hangen. Toch lukte het The Shels zich te herpakken. Cork bleef wel de iets sterkere ploeg, maar Shelbourne kreeg ook kansen. Een van de kansen vloog er zelfs in, zodat het na een half uurtje spelen 1-1 was. Ondertussen kwam het bericht door dat Monaghan makkelijk aan het winnen was, waardoor die nu in punten gelijk stonden met Cork. The Rebels hadden wel een beter doelsaldo, maar één tegendoelpunt en weg was de promotie. Met dat in het achterhoofd gingen beide teams de kleedkamer in.

Doordat de zaken er zo bij stonden, vreesden we in de tweede helft een salonremise. Een 1-1 was zowel voor Shelbourne (de titel) als Cork (promotie) erg gunstig. Het gekke was dat beide ploegen zich daar niets van aantrokken. Allebei gingen ze voor de winst, waardoor het erg leuk bleef om te kijken. Om de beurt hadden beide clubs ook even het overwicht, maar doelpunten vielen er niet. Het meeste vreemde was dat Cork echt met vuur speelde, want de laatste tien minuten gingen ze enorm aanvallend spelen. Die instelling verdiende om beloond te worden en dat gebeurde ook. De klok gaf aan dat we al in de vierde minuut van de blessuretijd zaten, op het moment dat O'Brein een perfecte voorzet afleverde. Graham Cummins hoefde hem alleen in te knikken en deed dat perfect. Een paar seconden na de goal werd er afgefloten.

Wat er daarna gebeurde, laat zich raden. Het dak vloog er bijna letterlijk af. Gelukkig was er een meisje uit Cork zo sympathiek om die laatste minuten te filmen, zodat we de goal en haar reactie op beeld hebben. Ik denk dat ze in het filmpje ongeveer tachtig keer de zin 'Oh, my God' zegt. Tijdens de pitch invasion, die natuurlijk volgde, zie je SJ en mij ultiem gloryhunten door gewoon mee te doen. Terecht, want wát een einde was dat. Bij die 1-2 sprong ik zo hoog de lucht in, dat mijn knie op het stoeltje voor me kwam. Daar heb ik nog dagen last van gehad, dus ook SJ en ik hebben onze opofferingen voor Cork City gedaan en stonden dus terecht op het veld.

We zagen nog hoe de spelers van Cork de beker kregen uitgereikt, die ik bijna kon aanraken. Het was een briljant einde van ons weekendje in Ierland. Deze pot komt ook met stip binnen in de top vijf, en misschien wel drie, van wedstrijden die ik heb bezocht op de Britse eilanden. Het is sowieso een goed seizoen tot nu toe, met geweldige wedstrijden in Greenock, Swindon en Brighton. Maar deze overtrof wel alles. Wat een goede keuze was het toch om in het uitvak te gaan staan. Na klaar te zijn met het gloryhunten, reden we naar Dundalk. Daar brachten we de nacht door. De volgende dag konden we onze favoriete Ierse stad Belfast weer vincken, waarna we weer terugvlogen naar Nederland. De Ierland-trip was opnieuw een topper geweest. Volgend jaar maar eens naar Cork gaan.



Het rapport

Het stadion:

Waar de stadions van Derry en Portadown helemaal nieuw waren voor me, was Tolka Park dat niet. Vijf jaar geleden was ik hier eens gaan vincken zonder wedstrijd. Toch kan er in vijf jaar veel veranderen, want het was echt een dump geworden. Op de foto ziet het er allemaal erg onderhouden uit met die gekleurde stoeltjes, maar in werkelijkheid is het flink aan het vergaan. De tribune achter de goal was dan ook gesloten, vanwege het gevaar om je nek te breken. Ook onze tribune had z'n best tijd wel gehad en lekte aan alle kanten. De tl-buizen deden het niet en de wc's waren afgesloten. En als toetje kijk je dan nog eens uit op de oude Main Stand met een barrel roof. Genieten dus, want dit was echt old school.

De wedstrijd:

Ik heb al best veel meegemaakt, maar een doelpunt in de 94ste minuut waardoor niet de thuisploeg, maar de uitclub kampioen wordt, is nieuw voor mij. Tel daarbij op dat we in het uitvak stonden en je kunt je voorstellen dat we helemaal gek werden. Ik was zelfs zo blij dat ik mijn knie ophaalde, maar het was het waard. Willem II wedstrijden niet meetellend, komt deze pot rechtstreeks mijn top drie binnen.

De omgeving:

Doordat het zo donker was en we pas een uurtje voor de wedstrijd aankwamen, hebben we daar weinig van meegekregen. Ik weet nog van mijn laatste bezoek, dat het best een aardige buurt was. Niet heel chique, maar ook niet pauper. Er zitten flink wat eettentjes in de buurt, dus het is er goed toeven.

De sfeer:

Doordat we het loket voor het uitvak als eerste tegenkwamen, zaten we bij de mannetjes uit Cork. Daar hebben we geen seconde spijt van gehad. Als een uur voor de wedstrijd werd er begonnen met zingen en dat stopte pas een uur na de wedstrijd. Het was bij tijd en wijle zo'n gekkenhuis, dat ik dacht dat de tribune het zou begeven. Tel daarbij op dat er een pitch invasion was en ik had een uitstekende avond.

Overall:

Op het moment dat we deze trip gingen vastleggen, was Shelbourne al zo goed als zeker kampioen en was het hopen dat Cork nog mee zou doen om de tweede plek. Fast forward en deze wedstrijd was ineens de beslissende pot in de titelstrijd. De wedstrijd had echt alles wat je jezelf kon wensen, met een geweldig einde. Ik vrees alleen dat deze avond ooit overtroffen gaat worden in Ierland. Meteen na de wedstrijd gingen SJ en ik al plannen smeden om Cork te bezoeken, want deze club heeft toch wel mijn hart veroverd.



De statistieken

Shelbourne v Cork City 1-2 (29/10/2011)

4. Daryl Horgan 0-1

27. David Cassidy 1-1

90. Graham Cummins 1-2

Ground: Tolka Park, Dublin

Visits: 1

Season: 2011

Competition: League of Ireland First Division

Position Shelbourne: 1

Position Cork City: 2

Gate: 3277

Match Number in Ireland: 6

Goals: 17

Line up Shelbourne:

Delaney, Matthews, Boyle, Ryan, Byrne, Brendan. McGill (93. Mulhall), Dawson, Sullivan, Clancy (79. Byrne), Cassidy, Hughes (76. Gorman)

Line up Cork City:

McNulty, Horgan, Spillane, Kavanagh (70. O'Brien), Murphy, O’Neill (46. Sullivan), Morrissey, O’Halloran, Duggan, Horgan (90. Turner), Cummins

Yellow Cards:

O’Halloran, Cummins (Cork City)



De foto's



Het riviertje de Tolka, met verderop het stadion



...



Voor de bobo's



Mooie toegangspoort



De buitenkant van Richmond Road Stand



Shelbourne heeft een huisje naast het stadion gekocht

Hier kocht ik in 2006 een speldje met het clublogo



De Riverside End, die er toen nog goed uitzag



Richmond Road Stand van binnen



De Ballybough End, die tegenwoordig onveilig is verklaard



Een barrel roof boven de Richmond Road Stand. Dat mag ik graag zien



...



Vijf jaar later is het niet meer zo zonnig



Er stonden al lange rijen Cork-fans te wachten om naar binnen te mogen

Het huisje staat er nog steeds, maar nu met een andere sponsor



Wederom de Richmond Road Stand, maar nu vanaf de andere kant



Eindelijk op de foto: de in 1999 gebouwde Drumcondra Stan



De Riverside Stand was voor de mannetjes uit Cork deze avond



Helaas was de Ballybough End niet in gebruik



Gevaarlijke stewards zorgden ervoor dat je er niet op kon komen



Het zag er ook vrij gaar uit allemaal



...



...



...



Spelers doen de warming up



Scorebord en lotterijbord



Al voor de wedstrijd was de sfeer erg goed



Die Richmond Road Stand is een heel aardige tribune



Eindelijk komen de spelers het veld op...



... en is er volop Bengaals vuur in ons vak



...



...



Daardoor was het zicht eventjes wat minder



...



Uiteindelijk won Cork met 1-2 en werd kampioen



On the pitch!!!



Mannetje met beker



Die uiteindelijk werd uitgereikt aan de spelers



...



Einde van een mooie avond voetbal


 

 

© 2005 All Rights Reserved.