The Downfall of Shoot

Buiten de wedstrijden op de BBC had ik in mijn jonge jaren (eind jaren tachtig, begin jaren negentig) nog een bron om aan mijn shot Engels voetbal te komen en dat was het voetbalblad “Shoot”. Van mijn traktement ging ik dan eenmaal per maand naar de bladenboer op de hoek van de straat waar ik ook altijd mijn Paniniplaatjes kocht. Buiten de sportbijlage op maandag in het “Nieuwsblad van het Zuiden”, het tegenwoordige Brabants Dagblad, was dat de enige informatie op papier die ik kon krijgen over Engels voetbal. Teletekst bestond nog niet en internet was op dat moment iets wat alleen het Amerikaanse leger gebruikte. Mijn huidige lijfblad over Engels voetbal “Four Four Two” zou ook pas ergens in de jaren negentig het levenslicht zien, dus een Shoot was de heilige graal en las ik dan ook letterlijk stuk. Diverse posters sierden mijn slaapkamer.

Het allermooiste was als er een artikel of plaatje over Celtic in was geplaatst. Shoot ging namelijk niet alleen over Engels voetbal, maar ook de Schotse clubs werden niet vergeten. Destijds had ik qua Engelse clubs nogal een zwak voor Liverpool en plaatjes van die club werden ook uitgeknipt. Ook als er spelers van clubs als QPR (die shirts), Everton (de sponsor NEC) of Nottingham Forest (die naam) in het blad stonden vond ik dat mooi. Ook die werden eruit gehaald en zodoende had ik een mooie verzameling op een bepaald moment. Ik had destijds een aversie tegen Manchester United (uitgezonderd Bryan Robson), door Alex Ferguson die erg onsympathiek overkwam op tv, en Wimbledon doordat ze Liverpool hadden verslagen in de FA Cup. Plaatjes van die clubs verdwenen dan ook regelmatig op het dartbord, hoewel ik eerlijk moet bekennen dat ik een grote foto van Mark Hughes met de Europa Cup II ook lang heb bewaard.

Nadat ik wat ouder werd en op meerdere manieren het Engelse voetbal kon volgen verdween mijn interesse in Shoot. Ik begon het toch wat kinderachtig te vinden en vond de Four Four Two een stuk leuker en informatiever. Mijn verstofte Shoots die ik bewaard had en de plaatjesverzameling verdwenen in de container. Achteraf heb ik daar nu veel spijt van, evenals van het weggooien van het blad “Johan”, maar gedane zaken nemen geen keer. De laatste jaren bladerde ik zo nu en dan wel eens een keertje een Shoot door, maar de mythe van het blad was verdwenen voor mij. De stripjes waren wel leuk om te lezen, maar de spelersinterviews waren erg nietszeggend (leve de mediatraining) en ook foto’s die erin stonden deden me niet besluiten om het blad nog eens te kopen. Het was allemaal erg schreeuwerig geworden. Toch deed het me een beetje pijn toen ik een paar dagen geleden las dat het blad ter ziel was gegaan. Een stukje jeugdsentiment was verdwenen en deed me beseffen dat ik toch wel een oude lul aan het worden ben.

Even een duik in geschiedenis van dit blad, want het was zelf ook al een oudje. Shoot werd in 1969 opgericht en bleef tot aan midden jaren negentig het grootste voetbalblad van Engeland. Het begon als een weekblad en is dat ook lang gebleven. Eigenlijk is het daarmee het enige blad wat op de VI lijkt, want de rest van de voetbalbladen in Engeland verschijnt maandelijks. Het ontbreken van een informatief Engels voetbalweekblad zal wel te maken hebben met de zeer ruime voetbalbijlagen die in de tabloids zitten. In 2000 begon Shoot per maand te verschijnen, dit omdat het door de dalende verkoopcijfers niet meer rendabel was om wekelijks te verschijnen. Even wat cijfers om een indruk te geven van de teloorgang: in 1996 ging het blad nog wekelijks 120.000 maal over de toonbank, terwijl het in 2007 nog slechts 33.000 keer werd gekocht (maandelijks!). Het blad was dus totaal onrendabel geworden, waardoor de eigenaren van de uitgever geen andere keuze hadden dan de stekker eruit te trekken.

Een stukje jeugdsentiment is verdwenen en in een tijd waar toch veel tradities in het Engelse voetbal verdwijnen is dat erg jammer. Qua inhoud was het misschien geen topper, maar er zullen dus geen kinderen in Nederland meer zijn die plaatjes van voetballers gaan uitknippen en bewaren en op die manier in aanraking komen met het voetbal op het eiland. Roy of the Rovers zal over een paar jaar helemaal onbekend zijn en posters van Engelse clubs zullen uit de VI moeten worden gehaald. Erg jammer allemaal, want ik denk dat juist bladen als Shoot ervoor hebben gezorgd dat het Engelse voetbal onder laat twintigers en begin dertigers de populairste competitie in het buitenland is. Aan de andere kant zijn er nu zoveel mogelijkheden om op de hoogte te blijven van het reilen en zijlen van allerlei buitenlandse competities en was een blad als Shoot een overbodig relikwie uit lang vervlogen tijden.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews