Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Southampton

Het verslag

       

 

Pompey till July

 

In het begin van het seizoen stonden er een aantal wedstrijden op mijn lijstje die ik perse wilde zien. Sommige zijn gelukt (Sheffield Wednesday v Sheffield United) andere niet (Dunfermline v Celtic). Bovenaan dat lijstje stonden de twee South Coast derby's van dit seizoen: Portsmouth v Southampton en Southampton v Portsmouth. De eerste lukte niet, omdat de knulletjes van de KNVB hadden besloten om Willem II v Cambuur naar de zondag te verschuiven. Kut, want daardoor viel hij op dezelfde dag als die pot in Portsmouth. Het was schijnbaar een dramatische pot op Fratton Park, maar Willem II v Cambuur was zo slecht, dat ik mijn ogen eruit wilde steken. Slechte keuze dus van mij.

 

Het zag er ook lang naar uit dat ik Southampton v Portsmouth zou missen. Ondanks de veel uitgelegde lijntjes en het spammen van het ticketoffice van Soton, lukte het maar niet om aan kaartjes te komen. Daardoor besloten we maar om voor de dure optie te gaan en dat was ook kaartjes voor de thuiswedstrijd van Doncaster te kopen. Alleen zo zouden we ook tickets voor Pompey kunnen halen. Ik belde en belde. Uiteindelijk heb ik wel een uurtje of twee naar Southampton gebeld en continue werd ik in de wacht gezet met een verschrikkelijk muziekje. Het deuntje was zo zoutloos, dat ik zin kreeg om te moorden en te verkrachten. Dat werd nog erger toen ik er eindelijk doorheen was en de telefoon op de haak werd gelegd. Ziedend was ik.

 

Terwijl ik samen met enkele haatbaarden Southampton-vlaggen ging verbranden in mijn achtertuin, kreeg ik ineens een ingeving. Ik had namelijk wél een booking history bij Pompey en de uitkaarten waren nog steeds te koop. Oei, dat klonk wel erg gaaf om met een paar duizend mannen uit Portsmouth in het uitvak te zitten tegen de grote rivaal. Helaas bleek Southampton v Portsmouth een van de weinige wedstrijden in Engeland waar ze een combi hebben. Dat konden we nog wel overleven, maar SJ vreesde in een hooliganbus terecht te komen en daarnaast hadden wij nog een tunnel te halen die avond. Het klonk mooi om in het uitvak te zitten, maar door dat plan ging een streep.

 

1904 kreeg daarna een ingeving en probeerde via de club een VIP-arrangement te bestellen. Normaal zijn die veertig pond per wedstrijd, dus dat was goed te doen. Helaas kon dat alleen als je de laatste twee thuiswedstrijden voor die tegen Portsmouth had bezocht. Ook dat spoor liep dus dood. We waren al naar alternatieven aan het zoeken, zoals Hastings United en Gosport Borough. Beide non-Leagueclubs met geweldige stadions. Ik deed nog een laatste poging door mijn Engelse contacten aan te boren en zowaar, daar bleek iemand te zijn die een Soton-fan kende. Die regelde voor ons zes kaarten (helaas moest hij ook Doncaster-kaarten bestellen) en we konden los. De South Coast derby was een van de derby's die op mijn lijstje ontbrak, dus dat was een mooie vinck. Met name omdat de kans groot is dat die de komende jaren niet gespeeld gaat worden.

 

Verder is Southampton een van de vier clubs in de Football League die ik nog niet gevinckt heb. Het plan is om volgend jaar de '92' te voltooien, dus dan is het altijd mooier als je er nog drie te gaan hebt dan vier. Sinds ik zo rond de 80 zit, probeer ik de resterende clubs ook allemaal met leuke potten te bezoeken waar mogelijk. Eerder dit seizoen Swindon in de derby tegen Oxford, Southampton dus met de South Coast derby en voor volgend seizoen staat Sunderland v Newcastle al in de agenda. Hull hoop ik tegen Leeds te doen en dan is alleen Port Vale nog over. De derby tegen Stoke City zit er voorlopig niet in, maar zo'n laatste pot is sowieso altijd bijzonder. Tegen wie precies maakt me niet zoveel uit, hoewel een club waar ik een beetje sympathie voor heb wel aardig zou zijn en anders pakken we die het seizoen erop gewoon mee.

 

Na de finale in Arundel reden we meteen door na Southampton. We zaten in de Jury’s Inn, maar dat personeel bleek zwaar retarded te zijn. Op de bevestiging stond van 06/04 tot en met 07/04. Volgens de twee idioten achter de balie betekende dit dat we pas vier juni konden komen en vier juli weer moesten vertrekken en dat voor zeventig pond. Wat een knuppels. Na veel vijven en zessen kregen we dan toch onze kamer. Er ontbrak een dekbed, maar volgens de balie hadden ze die geen meer liggen. Erg ongemak. Eigenlijk hadden we als wraak de hotelkamer moeten slopen, maar zo zijn we dan weer niet. Gelukkig was het ontbijt erg goed, zodat we ze nog twee sterren konden geven op booking.com.

 

Doordat we al in de stad zaten, konden we het centrum nog vincken voor de wedstrijd. Dat bleek niet veel te zijn. Adolf en zijn maten hebben in WO II tijdens de Southampton Blitz de hele stad platgegooid en in de plaats daarvan zijn er oersaaie betonblokken gekomen. Er zijn nog een aantal historische bouwwerken over, maar voor culturele hoogtepunten hoef je niet naar Southampton. De haven was wel leuk. Op een paar dagen na, was het precies honderd jaar geleden dat de Titanic hier uitvoer en dat was wel te merken in de stad. Er hingen wat posters over die boot en er lag een boot in de haven die de route zou navaren, minus de botsing met de ijsberg.

 

Nadat we alles hadden gevinckt, was het tijd om te vegeteren in de Starbucks. We hadden de VVD-banken te pakken, dus het was goed toeven. Al ruim voor de wedstrijd waren er al veel mannetjes met shirts van Southampton te zien, de wedstrijd leefde echt in de stad. We besloten om ook maar naar het stadion te gaan. Altijd leuk om de build-up van zo’n derby te zien. Ik dacht altijd dat het St. Mary’s een heel eind uit de stad lag, maar dat viel mee. Het was een kwartiertje lopen en lag op een geniaal industrieterrein. Er was zelfs een gasworks en dat is toch wel een fetisj van mij.

 

Het stadion zelf was vrij saai van buiten. Het leek een beetje op Middlesbrough, zowel qua ligging als qua uiterlijk. Ik zou er niet van staan te kijken als dezelfde, ongeïnspireerde, architecten beide stadions hebben ontworpen. Toch was het niet vervelend om er rond te lopen, want we hadden vermaak; veel zenuwachtige politiemannetjes en de zon scheen lekker. PornoHans ging ook naar deze pot toe en die kwamen we nog tegen met zijn kornuiten. Zij waren de dag ervoor naar Forest Green Rovers gegaan en PornoHans, een gastronoom, was erg te spreken over de vegetarische keuken daar. Forest Green staat dan ook op de lijst voor volgend seizoen.

 

Als een stelletje foute ramptoeristen stonden we te wachten tot de mannetjes uit Pompey kwamen, maar dat duurde nogal lang. Daarop besloten we maar naar binnen te gaan. Van binnen kreeg ik nog meer het Riverside-gevoel. St. Mary’s is iets beter, maar ik kan niet precies uitleggen waarom. Misschien omdat je vanuit het stadion een mooi uitzicht hebt op een betonnen Oostblokflat. Dat had wel wat. Waar ik niets over te klagen had, waren de plaatsen. We konden bijna niet beter zitten. We hadden een goed uitzicht op het veld en de uitfans. Dit kon wel eens een mooie middag gaan worden.

Langzaam begon het vol te lopen en een half uur voor de wedstrijd waren de mannetjes uit Southampton en Portsmouth al flink tegen elkaar aan het opzingen. Wij zaten er echt middenin en dat leverde wel wat kippenvelmomenten op. De beide groepen werden uit elkaar gehouden door een rijtje popo’s en zenuwachtige stewards. Ze konden elkaar bijna aanraken, zo weinig zat er tussen de fans. Achter ons stonden twee chavs heel stoer te doen, maar doordat ze hun gezicht hadden geschminkt werden ze niet echt serieus genomen. Zelfs drie als smurfen verkleede Pompeyfans lachten de chavs uit. De moeder van de twee, een uit de kluiten gewassen mastodont, pikte dit niet en schold de uitfans uit voor “Skatecunts”.

Al voor de wedstrijd werden er mannetjes afgevoerd die het allemaal niet meer konden kanaliseren. Dat mag ik graag zien. Door de positie op de ranglijst was dit meer dan een derby. Bij Southampton ging er een spandoek rond, waarop de eigenaren van Pompey werden bedankt. Sowieso ging het vaak over de financiën van Portsmouth. Het “Play up Pompey, Pompey play up”, werd overstemd door “Pay up Pompey, Pompey pay up” en ook het “You are Pompey till July” in plaats van “Pompey till I die”, deed het erg goed. Ook “You’ll never play here again” en “How is it to see a crowd” waren vaak te horen. Dat ze elkaar niet sympathiek vonden, was al snel duidelijk.

Een compliment voor de stadion-DJ trouwens, die de gezangen niet probeerde te overstemmen door zijn klotemuziek steeds harder te zetten. Het vak van Pompey was ondertussen helemaal volgestroomd. Er waren twee lelijke vrouwen verkleed als matroosje bij en natuurlijk mocht John Westwood niet ontbreken. Die was meer bezig met het thuispubliek dan met de warming-up, zoals het hoort. Ondertussen ging de wedstrijd beginnen en zo’n ramvol stadion is toch altijd wel indrukwekkend, ook al is het een rukstadion. Mooi ook om een helemaal rood stadion te zien, met een vak vol met blauwen. Stiekem had ik wel in het uitvak willen staan, want dat heeft wel wat. En daarnaast heb ik meer met Pompey dan met Soton.
 

Normaal zijn derby’s voetballend niet veel, maar dit was best een aardig potje. De spelers van Pompey gaven echt alles. Ze sprongen voor ballen, schopten alles wat los en vast zat en werkten zich helemaal kapot. Southampton viel me wat tegen. De aanvallende driehoek, met Lallane op 10 en Sharp en Lambert in de spits, is nog best aardig en ook Jos Hooiveld blijkt er wel wat van te kunnen (liet hij bij Celtic niet zien), maar voor de rest was het allemaal maar matig. Ik snapte er niets van dat ze zo hoog staan, maar een paar minuten later was dat wel duidelijk; het komt door die topaanval. Billy Sharp had de 1-0 gemaakt en als je veel scoort, eindig je hoog.

 

In ons vak werden ze helemaal gek. De tribune leek te bewegen van vreugde en de fans om ons heen waren zich allemaal op het uitvak aan het richten. Weer moesten er een paar emotionele mannetjes het stadion verlaten. Negen minuten later werd er weer gescoord, maar nu ging het blauwe vak helemaal los. Chris Maguire had een briljante goal gemaakt en werd helemaal gek. Nog gekker werd het uitvak. Nadat de stofwolken van de blauwe explosie waren opgetrokken, werden er anti-Soton liederen gezongen. “Premier League, we are having a laugh”, was een van de favorieten. De Soton-fans gingen daarop weer in op de financiële situatie van Pompey.

 

Nadat de scheidsrechter voor de rust had gefloten, hadden mijn oren eindelijk rust. Het suisde gewoon. Ik moest er even bij gaan zitten om het allemaal te verwerken. In de rust kregen we raar entertainment voorgeschoteld. Kinderen moesten een soort estafette rondom het veld lopen, maar niemand had ze de regels uitgelegd. Daardoor ging het helemaal mis, wat voor een “What the fucking hell was that?” vanuit het uitvak zorgde. Al in de rust besloot ik deze derby in mijn Engelse derby top drie te zetten, want dit had ik zelden meegemaakt. Alleen bij Blackburn v Burnley had ik ooit zoveel haat en nijd gezien, gecombineerd met zoveel gezang. Genieten.

 

Meteen na de rust kreeg Pompey een gigantische kans. Stiekem hoopte ik dat die erin ging, zodat Southampton zou moeten komen, maar het mannetje met zijn lichtgevende oranjeschoenen bleek niet zo’n goede voetballer te zijn. Daarna kwamen er wat kansen over en weer. Langzaam zag je dat de Pompeyfans in een stuntje gingen geloven. Ze overstemden de thuisfans op een gegeven moment, die het niet konden geloven dat ze punten gingen verliezen tegen een van de slechtste teams van de Championship. Dat vonden ze in het uitvak ook en ze zongen dat Soton wel heel slecht moest zijn als ze niet van hen kon winnen.

 

Toch leek dat nog te gebeuren, want een minuut voor tijd maakte Billie Sharp de 2-1. Het stadion ontplofte. Er kwamen tientallen mensen het veld op en het uitvak werd belaagd. Maar toen werd de goal ineens afgekeurd. Feest in het uitvak. Overleg tussen de scheids- en grensrechter zorgde ervoor dat de goal weer werd goedgekeurd. Nu werden ze helemaal gek om ons heen. Gasten trokken hun shirt uit en gingen helemaal uit hun plaat. Tegenover ons werd zelfs een rookbom afgestoken. Het hele stadion deed mee met de feestvreugde, zelfs bejaarden stonden mee te dansen. Het leek wel of de oorlog was gewonnen.

 

Terwijl het feest in volle gang was, werden er enkele minuten blessuretijd aangekondigd en in die blessuretijd besloot David Norris maar eens op doel te schieten. Een schitterend schot en hij vloog erin. Ik had moeite om niet te gaan juichen, iets waar het uitvak geen problemen mee had. De spelers sprongen de fans in de armen en er werden flink wat mensen afgevoerd. Zelfs een netjes uitziende dame, een lekker wijf nog wel, kon het niet meer kanaliseren en wilde een Pompeyspeler te lijf gaan. Dit was toch wel een heel beladen derby, dacht ik op dat moment.

 

Het bleef 2-2, een uitslag waar beide clubs weinig aan hadden. Het was een laatste stuiptrekking van Pompey die twee dagen later thuis met 0-2 verloren van Millwall. Maar het was duidelijk dat ze deze dag nog even alles hadden gegeven voor de fans. Zelfs lang na afloop van de wedstrijd bleven de beide fangroepen elkaar uitdagen. Onze auto stond toch muurvast, dus we zijn nog even blijven kijken. Achter ons bleek een skybox te zijn gehuurd door Pompeyfans. Daar kwamen ze om eens heen achter, zodat we nog meer entertainment hadden. Een walvis probeerde in de skybox te komen, maar dat lukte niet.

Na een half uur werd het stadion dan eindelijk leeg geveegd. De politie had het wel een goed idee gevonden om iedereen te laten uitrazen in plaats van snel het stadion uitgooien. Een goed idee, want het was een stuk rustiger toen we gingen en zelfs de opgefokte mannetjes hadden de 2-2 een plaatsje kunnen geven. We hoopten nog een helft van Gosport Borough mee te pakken, maar alles stond muurvast. Vandaar dat we koers zette richting de tunnel en nog voor twaalf uur thuiskwamen. Het was weer een heel mooie trip geweest, met Soton v Pompey als een van de hoogtepunten van mijn vinckjes in Engeland. Hier kan ik nog wel een zomer op teren.



Het rapport

Het stadion

Mijn verwachtingen voor het St. Mary's Stadium waren erg laag en die kwamen dan ook uit. Zowel van binnen als van buiten was het vrij saai. Bij een normale wedstrijd lijkt het me dan ook vrij saai om daar naartoe te gaan. Het lijkt een beetje op het Riverside Stadium van Middlesbrough.

De sfeer

Ik ben nogal wat gewend op sfeergebied, maar dit was toch wel een van de luidruchtigste wedstrijden die ik ooit heb bezocht. Het hielp natuurlijk mee dat we naast het uitvak zaten, maar ik denk dat het zelfs aan de andere kant van de ground genieten was. Er werd keihard gezongen en er was ontzettend veel banter over en weer. Misschien is banter zelfs te zwak uitgedrukt, want bij sommige was het pure haat. Zelden gezien.

De wedstrijd

In de meeste gevallen zijn derby's baggerwedstrijden, maar deze was echt geweldig. Het was keihard en beide ploegen speelden om te winnen. Tel daarbij de wereldgoal van Chris Maguire op en je hebt een topwedstrijd. Vooral het einde waarbij de fans van beide clubs van de hemel in de hel en omgekeerd kwamen, was smullen.

De omgeving

Ik moet zeggen dat ik was verbaasd over de omgeving van het stadion. Ik had een lege plek verwacht, maar het lag prachtig tussen oude industrie. Vooral de oude gasopslag was genieten met een zachte G.  

Overall

Ik ben een liefhebber van derby's vandaar dat ik er veel bezoek. Deze in Southampton was een topper. Hij komt rechtstreeks mijn top drie binnen, samen met de Old Firm en Blackburn v Burnley. Ik baal nu nog meer dat ik Pompey v Soton heb gemist in december, hoewel die sfeertechnisch iets minder scheen te zijn dan deze. Mocht ik niets meer vincken dit seizoen, dan was dit een mooie afsluiter.



De statistieken

Southampton v Portsmouth 2-2 (07/04/2012)

27. Billy Sharp 1-0

36. Chris Maguire 1-1

89. Billy Sharp 2-1

90. David Norris 2-2

Ground: St. Mary's Stadium, Southampton

Visits: 1

Season: 2011-2012

Competition: Championship

Position Southampton: 1

Position Portsmouth: 23

Gate: 31743

Match Number in England: 165

Goals: 455

Line up Southampton:

Davis, Richardson, Fonte, Hooiveld, Fox, Guly (60. De Ridder), Hammond, Schneiderlin (6. Cork), Lallana, Sharp (90. Harding), Lambert

Line up Portsmouth:

Ashdown, Ward, Rocha, Pearce, Rekik, Etuhu (69. Kitson), Halford, Allan, Norris, Maguire, Varney

Yellow Cards:

Schneiderlin, Sharp (Southampton), Ashdown, Rocha, Allan, Etuhu, Maguire, Varney (Portsmouth)



De foto's



Wie van beton houdt, komt in Southampton goed aan z'n trekken



Dit is de universiteit van de stad, geen plaatje



Cultureel gezien het hoogtepunt van Southampton



Die leeuw heeft het zwaar met het vasthouden van dat vaandel



En nog wat oude meuk gevonden


De haven vond ik wel wat hebben


Oude gebouwtjes in de haven


Hier lag 100 jaar geleden de Titanic te wachten op de grote reis

Veel verwijzingen naar de Titanic in de stad...


... en ook van WO II


Nationalistisch zijn ze wel in Southampton

Maar hiervoor kwamen we naar de stad: het St. Mary's Stadium


Dan ga je via dit tunneltje


Met veel verwijzingen naar de stad, zoals de Spitfire die hier werd gebouwd


De haven


Legendarische manager Ted Bates


En natuurlijk de voetbalclub


Het stadion ligt recht naast de Gasworks

Ik mag dat graag zien


Bij het uitvak konden we niet komen vandaag


Voor het eerst zag ik een fietsenstalling bij een Engels stadion


De buitenkant is niet echt spannend

De omgeving wel. Hier een fabriek die cement maakt


Megastore

Met een kille bovenkant


De façade van het St. Mary's Stadium


Ook via deze kant konden we niet bij het uitvak komen


Ted Bates

Soton's Finest


De Kingsland Stand


Chapel Stand


Northam Stand, een gedeelte daarvan was het uitvak

Leuke element op onze tribune, de Itchen Stand

Mooie Oostblokflat op de achtergrond

Twee Teletoeters die flink aan het provoceren waren, maar niet serieus werden genomen

Evenals deze smurfen

Al ruim voor de wedstrijd begon de banter


De twee ex-eigenaren van Pompey worden geëerd door de Soton-fans


En dan komen de spelers eindelijk het veld op


Wederom provoceren


...


Bij de 1-0 ontploft het vak...

...


... en kunnen de Pompey-mannetjes het niet allemaal meer kanaliseren


Mooi dat contrasteerde blauw in die rood-witte omgeving

Corner


Actiemoment


Twee heel lelijke matroosjes die je niet wil tegenkomen tijdens het stappen

En natuurlijk John Westwood


Vlak voor tijd wordt er een menselijk cordon voor het uitvak gelegd


Aan de andere kant werkte dat minder op het moment dat Soton de 2-1 maakt

GIRUY


Gek

ken

huis


En dan wordt het 2-2


Het menselijk cordon werkt niet echt goed

De Teletoeters worden geprovoceerd door een bobo...

... waarna een walvis verhaal gaat halen


Helaas afgelopen. Wát een derby was dit

 

 

© 2005 All Rights Reserved.