Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Southend2

Het verslag

      

Zonnen in Sarfend

Het seizoen loopt op zijn einde. Jammer eigenlijk, want de koude horror is eindelijk vertrokken uit Engeland en nu gaan ze zo stoppen. In deze laatste twee maanden had ik alleen de dubbel Torquay v Chesterfield en Exeter v Plymouth gepland. Zonde eigenlijk, want dit zijn de twee maanden waarin alle beslissingen zullen vallen. Een snelle blik op de fixtures wees uit dat er midden april nog wel wat leuks mogelijk was. Op zaterdag wilden we wat in de non-league gaan zien en de vrijdagavond bood ons twee mogelijkheden: Norwich v Forest en Southend v Bradford. Die eerste is qua wedstrijd leuker, maar SJ was nog nooit bij Southend geweest en Roots Hall opnieuw bezoeken is nooit een straf.

Southend United v Bradford City dus, een pot die nergens meer om gaat. Southend staat op plek 14 en kan hooguit strijden voor een plek in het linkerrijtje. Voor Bradford, voor ieder seizoen weer een van de favorieten, was het helemaal een pauperjaar. Weer moest er een manager vertrekken, maar weer kwam er geen ommekeer. De club staat nu 17de en daarmee lijkt het seizoen opnieuw als een nachtkaars uit te gaan. Het is bizar dat een club die gemiddelde meer dan 11000 man trekt en daarmee een straatlengte voorstaat op nummer twee Oxford United (7224 gemiddeld) al jarenlang in de grauwe middenmoot verblijft. Na de verrassende degradatie in 2007, heeft de club zelfs niet de play-offs gehaald en dan te bedenken dat ze tien jaar geleden nog in de Premier League speelden.

Ook Southend heeft betere tijden gekend. De club speelde nooit op het hoogste niveau, maar kwam midden jaren 90 vijf seizoenen uit in wat nu de Championship heet. Daarna kwam er een terugval, maar in 2005 bracht manager Steve Tilson de club twee opeenvolgende promoties. Vooral de titel in League One was totaal onverwachts. Helaas bleek de Championship een stapje te hoog en degradeerden The Shrimpers meteen weer. In League One bleef de club het goed doen, getuige een zesde plek in 2008 en een achtste in 2009. Vorig jaar bleek het geld ineens op en hing het bestaan van de club aan een zijde draadje. Degradatie volgde en Tilson werd ontslagen. Onbegrijpelijk.

Bij Southend werd Paul Sturrock aangesteld, een ervaren manager. Als voetballer een legende bij Dundee United, waarmee hij de titel won en de UEFA Cup finale haalde. Ook al manager heeft hij het tot nu toe erg goed gedaan. Kampioen geworden met St. Johnstone, daarna twee titels en promoties met Plymouth Argyle, Sheffield Wednesday en Swindon Town laten promoveren en een karrenvracht aan individuele prijzen. Dit jaar wil het maar niet lukken. Iedere keer als Southend een reeks wil neerzetten, komt daar als snel een einde aan. In principe is Southend ook maar een League Two club, maar door de goede resultaten van de afgelopen decennia zijn de verwachtingen daar aan de kust vrij hoog.

Toch heeft Southend of Sarfend, zoals ze zelf zeggen, best wel wat dingetjes waar ze trots op kunnen zijn. Het is de enige club in Engeland die een positieve balans heeft tegen Manchester United. In 2006 kwamen beide clubs elkaar voor het eerst in de geschiedenis tegen. De pot was in de League Cup en op het spel stond een plek in de kwartfinale. Ferguson, eerzuchtig als hij is, wilde geen enkele risico nemen en stelde Cristiano Ronaldo en Rooney op. Het bleek niet genoeg te zijn, want een geniale vrije trap van Freddie Eastwood zorgde voor de 1-0 en daar bleef het bij. SAF natuurlijk over de zeik en zolang ze elkaar niet meer treffen blijft die positieve balans voor Southend United bestaan.

Een van de redenen om weer naar Southend te gaan is het stadion. Roots Hall is een mooie klassieker. De dubbeldekker achter de goal is geweldig, de hoofdtribune mag er zijn, maar het allermooiste vind ik de zogenaamde barrel roofs op de andere twee tribunes. Iedere vincker heeft iets geks en mijn rariteit is de obsessie met die ronde daken, zoals je ze in Schotland nog vaak ziet. Goed, ik mag ook graag lichtmasten zien, maar dat is een afwijking die iedereen wel heeft. Dat mag je daarom geen fetisj noemen, zoals die barrel roofs dat wel zijn. Het is daarbij wel belangrijk dat ze van asbest gemaakt zijn.

Omdat we nog wilden genieten van de zon in Sarfend, vertrokken SJ en ik al rond 9 uur uit Tilburg. Soms zit alles mee en dat was deze vrijdag het geval. Nergens geen file of ander gezeik. De pot was om 19:45, maar als hij om 15:00 was geweest hadden we hem ook ruim gehaald. Dat is wel het voordeel van dit soort wedstrijden rondom Londen. Zonder files ben je er zo. Om alvast tickets te hebben, reden we eerst langs het stadion. Mijn studentenkaart bleek nog steeds geld waard, want waar SJ twintig pondjes mocht aftikken, kreeg ik voor twaalf pond mijn kaartje. Dat zijn nog eens democratische prijzen.

In de clubshop bleek een van de verkoopsters Nederlandse te zijn. Zo zie je maar dat je altijd op je hoede moet zijn in het buitenland. Ze woonde nu al zestien jaar in Southend-on-Sea en werkte zo’n vier jaar voor de club. Het Nederlandse bestuurslid Frank van Wezel (die van de Hi-Tec schoenen) kende ze wel, maar ze had hem nog nooit gezien. Het blijft gek, die Nederlandse bestuursleden van Britse club. De bekendste is natuurlijk John van Zweden van Swansea en je hebt de piepjonge Martijn Schwillens gehad bij Scarborough. Met SJ had ik het erover om met een groep mensen een club over te nemen als we gepensioneerd zijn. Dat zal dan een non-leagueclub worden, want zoveel geld hebben we ook weer niet.

Nadat we even een rondje rondom Roots Hall hadden gemaakt, was het tijd om richting ons hotel te gaan. We hadden mooi uitzicht op de Southend Pier, dus dat was niet verkeerd. Die Pier, de langste ter wereld, gingen we maar eens van dichterbij bestuderen. Dat was niet gratis, zoals in Boscombe en Southport. Na wat financiële sm, mochten we de Pier op. Hij is meer dan twee kilometer lang en daardoor leek er geen einde aan te komen. Eenmaal bij het einde aangekomen, werd verteld dat we weer terug moesten omdat het zo ging sluiten. Ditmaal kozen we de VVD-manier en gingen we in het boemeltje terug. De trein rammelde aan alle kanten en het was een wonder dat we niet de zee in reden. Na langs de boulevard te hebben gelopen en wat gegeten te hebben bij de lokale Wetherspoon, was het tijd om richting stadion te gaan.

Van de boulevard naar het stadion is helemaal niet zo ver lopen. Als gezonde Hollandsche knapen namen we dus de benenwagen. Onderweg viel ons op hoeveel beton er eigenlijk in Southend staat. De ene Oostblokflat na de andere doemde op. Sommige waren ook helemaal verlaten of er zaten anarchisten in. Aan de kust hebben sommige hotels nog een bepaalde grandeur, maar de stad zelf is geen juweeltje. Gelukkig is Roots Hall dat wel en daar gaat het ons ook om. Voordat we het stadion binnen gingen, vinckte ik nog even de “Blue Boar”. Dit is de pub waar in 1906 de club werd opgericht. Tegenwoordig hangt er zelfs een gedenkbordje tegen de pub aan, die dit wapenfeit herdenkt. Mooi om te zien dat deze pub, op een steenworp afstand van het stadion, er nog altijd is.

Overigens heeft Bradford City nog nooit gewonnen in Southend. Opvallend, want dit was al de veertiende ontmoeting tussen de twee in de badplaats. De kans dat Bradford deze avond zou gaan winnen, was trouwens erg klein. SJ en ik zagen de club als twee keer eerder (thuis tegen Lincoln en uit bij Huddersfield) en beide keren verloren ze met 2-0 en speelden ze dramatisch. Tegenstander Southend had ik al eerder in eigen huis tegen Swansea gezien. Toen werd het 1-1. Ook voor The Shrimpers ben ik niet echt een geluksbrenger. Ik had wel veel zin om Roots Hall weer eens te vincken. Dit keer zouden we op de Main Stand gaan zitten. Hopelijk hier wel genoeg beenruimte. Sowieso zouden we houten stoeltjes vincken, dus de dag kon eigenlijk al niet kapot.

We waren al redelijk vroeg bij het stadion en een Bradford-fan zag ons aan voor locals. Logisch, want we zagen eruit als foute chavs. Hij vroeg waar hij het beste kon parkeren. Net zoals veel andere Bradford-fans zou hij niet na de wedstrijd weer richting Yorkshire tuffen. Hij had ergens een fout hotel geboekt om de nacht in Southend door te brengen. Toch viel het aantal Bradford-fans dat de reis had gemaakt me tegen. Ik schat dat het er zo'n 150-200 waren. Voor Engelse begrippen erg weinig. Het feit dat ze vrijdagmiddag vrij moesten nemen voor deze wedstrijd zal er wel aan hebben bijgedragen. Daarnaast gaat de wedstrijd eigenlijk nergens meer over. Zou Bradford nog kunnen promoveren of degraderen, dan had het uitvak een heel stuk voller gezeten.

Degene die de reis niet hadden gemaakt zullen achteraf wel blij zijn geweest. Bradford City was namelijk enorm slecht. De vorige twee keren deed hun spel al pijn aan de ogen, maar nu was het zelfs een parodie op een parodie op voetbal. Wat is het toch jammer dat zo'n mooie club zo aan het ploeteren is. Als ze niet oppassen kunnen ze zomaar in de Conference gaan belanden. Southend zie ik het volgend jaar juist wel goed gaan doen, als ze de spelersgroep bij elkaar gaan houden. Sinds er weer wat centjes zijn, heeft Paul Sturrock best een aardig team bijeen gebracht. Met Bradford hadden ze in ieder geval geen enkel probleem. The Shrimpers wonnen met 4-0 en het had nog hoger kunnen uitvallen.

Het was best een aardig avondje voetbal geweest. Lekker relaxed op een houten stoeltje zitten en op het gemakje wat voetbal kijken. We voelden ons ook echte bobo's, want we waren omringd door wat oudere, chique mannen. Waarschijnlijk zaten die er al voor de oorlog. Weinig sfeer derhalve vanuit ons vak, maar daar zorgden de chavs aan de overkant wel voor. Een idioot was de hele tijd op een trommel aan het rammen, terwijl een ander mannetje in zijn blote bast de capo aan het uithangen was. Nu maar hopen dat die neppe ultracultuur geen gemeengoed wordt in Engeland, want daar zit ik totaal niet op te wachten. Ultra's horen in Italië en Argentinië thuis, niet hier.

Na afloop van de wedstrijd gingen we nog even de boulevard op. Het viel me op hoe rustig het was. Waarschijnlijk ben ik Blackpool gewend, want dit viel toch wel wat tegen. De neonlichten en foute figuren met diamantjes als oorbellen waren nog wel goed, maar voor de rest was het niet veel. Het hoogtepunt van de boulevard was een kast waaruit je beren kon halen met een grijper. Dit waren niet zomaar knuffels, maar sm-beren. De ene had een leren masker op, de andere tepelklemmen en een derde had een hou-je-bek-bal in. Na die kast te hebben leeg getrokken was het tijd om naar huis te gaan. De volgende dag stond namelijk Braintree Town op het programma.



Het rapport

Het stadion:

Roots Hall blijft geweldig. Ik was blij dat we er op tijd waren, zodat ik een uitgebreid rondje kon maken en de verschillende stands eens goed kon bekijken. Hoogtepunten blijven voor mij de barrel roofs, de ronde daken. Het was ook mooi dat we op de hoofdtribune zaten. Wonderlijke catacombes en houten stoeltjes. Die waren met de vorige keer, toen ik aan de overkant zat, niet opgevallen.

De wedstrijd:

Als je vier doelpunten ziet mag je eigenlijk niet klagen. Toch vond ik het geen topper. Bradford City was zó slecht dat het soms pijn aan de ogen deed. Southend speelde nog wel aardig en won daarom ook vrij gemakkelijk. Enige dat je ze kunt verwijten is dat ze Bradford niet helemaal oprolden. Ik had graag een 8-0 gezien.

De omgeving:

Southend heeft mooie en lelijke delen en het stadion ligt niet echt in een mooi gebied. De woonwijk die erom heen ligt heeft betere tijden gekend en er staan veel betonnen kolossen dichtbij het stadion. Toch is dit wel een echte voetbalomgeving, met flink wat pubs dichtbij het stadion. Het zal dan ook wennen zijn wanneer ze ver buiten de stad gaan spelen in een verlaten weiland.

De sfeer:

Het was geen gekkenhuis in Southend deze avond. Vooral op onze tribune was het maar tam. Aan de overkant was er wel een groepje chavs druk bezig met de ultra uit te hangen en het uitvak te provoceren. De mannetjes van Bradford hadden er na de 2-0 ook weinig zin meer in. Ach ja, als je vooraf ziet dat deze wedstrijd nergens meer om gaat, heb je ook niet zoveel verwachtingen.

Overall:

Als ik helemaal zelf had kunnen kiezen, waren we naar Norwich v Forest gegaan, maar het was toch wel goed toeven in Southend. Goed weer, een boulevard en een leuk stadion. Meer hoeft er niet te zijn om een leuke dag te hebben. Roots Hall blijft een van de mijn favoriete stadions in Engeland en ik kom er zeker nog een keer terug, voordat ze dat nieuwe ding hebben gebouwd. Een promotiewedstrijd of de derby tegen Colchester lijken me wel aardig om op Roots Hall te zien.



De statistieken

Southend United v Bradford City 4-0 (15/04/2011)

29. Barry Corr 1-0 (pen.)

43. Ryan Hall 2-0

66. Kane Ferdinand 3-0

70. Ryan Hall 4-0

Ground: Roots Hall, Southend

Visits: 2

Season: 2010-2011

Competition: League Two

Position Southend United: 14

Position Bradford City: 17

Gate: 5217

Match Number in England: 139

Goals: 392

Line up Southend United:

Morris, Clohessy, Coughlan, Prosser (75. Nesbitt), Barker, Grant, Easton (83. Asante), Hall, Ferdinand, Corr, Crawford (71. Sturrock)

Line up Bradford City:

McLaughlin, O'Brien, Oliver, Threlfall, Flynn, Worthington, Adeyemi (63. Osborne), Bullock, Syers, Evans (83. Rowe), Dobie (64. Speight)

Yellow Cards:

Ferdinand (Southend United), Threlfall (Bradford City)



De foto's



Welcome to Essex



De Southend Pier, de langste ter wereld



Uiteraard was er ook een fout "Adventure Island" aanwezig



Dit mannetje had zich niet goed verdiept in het eb en vloed van Southend



Het luie treintje dat we op de terugweg namen



Heerlijk, dit soort shabby aangelegenheden



Het Kursaal, waar vroeger het oude stadion van Southend United naast lag



In Southend...



... zijn ze nogal fan...



... van beton



Gelukkig hadden ze er wel heerlijke curry



Vlakbij het stadion ligt "The Blue Boar"



Die naam hebben van een varkentje



Het is in deze pub dat werd besloten om Southend United op te richten



De clubshop cq. ticketoffice



Op het dak hadden ze versieringen aangebracht. Let op de "I" die bijna gaat vallen



Hier is al wel een letter verdwenen, want de "E" onder de teletoeter is weg



Het hek dat toegang geeft tot Roots Hall



...



Leuke garnalen



Nog een hek



Zeer vriendelijk van de mannetjes



Het uitvak met het zalige ronde dak



Alleen de Bradford-mannetjes mochten hier in



...



...

De loketten waren nog dicht die middag

 



Evenals het hok voor de programmaboekjes



Op de West Stand zat ik de vorige keer



Floody



De East Stand waar wij zouden zitten



In de catacomben waren allemaal aparte dingen te zien, zoals een heel kleine pub en dit bordje



De West Stand



De North Stand, waar de uitfans zouden zitten



En ten slotte de South Stand



Hoewel die volgens deze klok anders heet



Geile houten stoeltjes



Mooie, oude tribune



De stoeltjes waren er in allerlei kleuren, zo ook in het rood



Lenny, de City Gent was flink afgevallen helaas



Het gekke duo van Southend



Spelers stellen zich aan elkaar voor. Een overbodig ritueel in mijn ogen



Veel oude bokken op onze tribune



Aan de overkant stonden enkele ultra's



Bradford mag weer eens aftrappen nadat ze een tegengoal hebben gekregen



Nog een wissel om een Southend-speler nog een wedstrijdpremie te gunnen



Naderhand gingen we los op de pauperboulevard met de foute neonlichten


 

 

© 2005 All Rights Reserved.