Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Southport

Het verslag

       

Wigan Reject

Het was genieten een dag eerder in Blackpool, maar Southport was toch echt het hoofdgerecht. De twee leukste rondes in de FA Cup zijn de eerste en de derde, maar opvallend genoeg heb ik pas eenmaal een potje in die eerste ronde gezien: Peterborough United v Burton Albion. Leuk hoor dat Peterborough (vooral het stadion), maar zo'n wedstrijd was natuurlijk veel interessanter geweest als het andersom in Burton was geweest. Ik wilde die dag eigenlijk liever naar Merthyr Tydfil, maar een democratische stemming besliste anders. Het was ook nog eens een verschrikkelijk slechte wedstrijd, die in 0-0 eindigde. In de return won Burton, dat destijds nog non-league was, met 1-0. Zo'n cupshock had ik wel in Peterborough willen zien. Vandaag een nieuwe poging om een stunt te zien met Southport v Sheffield Wednesday. Ik was er al de hele week mee bezig en ter voorbereiding schreef o.a. een stukje over The Sandgrounders.

Op papier was de kans klein dat Southport ging stunten. The Sandgrounders vechten tegen degradatie in de Conference, terwijl The Owls twee divisies hoger om promotie strijden. Het enige dat in het voordeel van Southport spreekt, is dat er niemand iets van ze verwacht in deze wedstrijd en dat Wednesday eigenlijk moet winnen. Daarnaast zit Wednesday in de financiële problemen en misschien slaat dat wel over op de spelers, hoewel die vaak geen ruk om hun club geven. Als er ergens anders meer zilveren muntjes te krijgen zijn, zijn ze zo weg. Over financiën gesproken, met Southport hebben we een van de weinige semi-profs uit de Conference te pakken. Stel dat ze winnen, dan kunnen we clichéverhalen over bakkers, brandweermannen en postbodes verwachten en dat mag ik graag lezen.

Al vroeg was ik wakker, die zondag. Had ik FA Cup fever of was het toch de gloeiend hete verwarming, waardoor ik vroeg wakker was geworden? Hoe dan ook, tijd om te gaan ontbijten. De vrouw die het ontbijt verzorgde, was niet een van de slimsten. Ze vroeg wat ik wilde en mijn antwoord "only bread" werd beantwoord met een gigantisch bord witte bonen in tomatensaus. Het ontbijt scheen overigens wel goed te zijn, want Eefje smikkelde van haar eieren met bacon. Hoogtepunt van het ontbijt was de vrijgezelle cougar die naast me zat die vroeg of ik soms naar de Labour conventie ging, die op deze dag in Southport plaatsvond. Ze bleef me daarna schaamteloos uitchecken, terwijl Eefje tegenover me zat. Was ik 1904 geweest, dan was dit ontbijt geëindigd in een triootje op de hotelkamer. Ik wilde echter vincken, dus geen tijd voor sex.

Het was nog vroeg op de ochtend, dus eerst tijd voor romantiek. Southport bleek een stuk meer upperclass te zijn, dan Blackpool. De Southport Pier was erg lang, maar zonder kitscherige opsmuk. Er waren nog veel Victoriaanse elementen te vinden langs de boulevard en her en der monumentjes. Er is een héél foute amusementshal (Funland) maar voor de rest is Southport een erg net plaatsje. Ik snap dat er veel oude besjes wonen, want het is er goed toeven. Na al deze romantiek, was het tijd om naar het stadion te gaan. Ik wilde er vroeg zijn, om deze dag goed te inhaleren. Geen drankgelag van tevoren dus. Eefje ging weer shoppen, want er moesten nog meer schoenen, make-up en parfum worden gekocht.

Omdat ik geen idee had waar het stadion was, nam ik lui een taxi. De chauffeur dacht dat ik een buitenlandse Wednesday-fan was, want die had hij die morgen al meer in zijn wagen gehad. Hij hoopte zelf dat Southport zou winnen en had het ook over "wij". Naar het stadion ging hij echter niet vaak. Zo'n zeven jaar geleden voor het laatst. Dat lijkt me sowieso een beetje het probleem voor de club, want ook de eigenaar van onze B&B was enthousiast over de wedstrijd. Hij had ook veel sympathie voor The Sandgrounders, maar ging nooit kijken. Ook deze middag niet, hoewel het hem wel leuk leek. Erg jammer voor de club dat veel mensen, ondanks sympathie voor de club, niet komen kijken.

Ik kon niet decadent voor het stadion worden afgezet, want Haig Avenue helemaal afgesloten voor verkeer. Voor de lokale politie was dit een grote operatie, want het leek wel of het hele korps was uitgelopen voor deze pot. Het was sowieso een drukte van jewelste in de smalle straat, want ITV had vier grote televisiewagens gestuurd. Zo'n belangrijke pot is leuk, maar levert ook veel stress op. Mannetjes in geel-zwarte stropdassen liepen allemaal zenuwachtig op en neer. Er was ook allemaal consternatie over wie er nu wel en wie niet de boboruimte in mocht. Mooi om te zien hoe zo'n belangrijke wedstrijd voor zoveel gedoe kan zorgen bij een non-leagueclub.

Ik ging ondertussen de clubshop in om mijn kaartjes te halen. Die lagen er gelukkig en net op dat moment kwam Rob, de programma editor van Southport, binnen. Die had die kaartjes voor me klaargelegd. Ze dachten dat ik een Noorse vincker was, want die had schijnbaar ook via hem een kaartje geregeld. Ik ben blij dat ze me niet verwarren met de obsessieve Duitse vinckers in een spijkerjasje, maar wat er Noors is aan een "van de" achternaam, is me een raadsel. Na eventjes over de wedstrijd te hebben gepraat, was het tijd om eens naar binnen te gaan. Ik was namelijk erg benieuwd hoe Haig Avenue er nu eigenlijk van binnen uitzag.

Het viel me niet tegen. Het stadion was helaas niet stokoud, maar sprak me toch wel aan. De Main Stand torent hoog boven de rest van het stadion uit, terwijl de rest bestaat uit staanplaatsen. Het zonnetje scheen lekker, dus het was goed vegeteren in Southport. Ik besloot voor de verandering eens iets anders te proberen dan een pie, want de naam van de eettent - Licensed to Grill - sprak zeker wel aan. Er stond zelfs een vlezig figuur in de barbecuerook, dus dat beloofde wat. Hier hoopte ik lekkere grillproducten te kunnen kopen. Helaas bleek de Cumberland sausage van dezelfde smakeloze kwaliteit te zijn als in de rest van Engeland. Na een paar happen ging dat ding dan ook linea recta de vuilnisbak in.

Langzaamaan begon het stadion wat voller te komen. Ik besloot wat te gaan vincken, waardoor ik in gesprek kwam met een steward. Hij dacht dat er vandaag zo'n 5500 man zou komen. De uiltjes hadden heel hun allocatie van 1200 afgenomen en voor deze gelegenheid verwachtte hij wel dat de locals zouden komen. Uiteindelijk zou het toeschouwersaantal bij zo'n 4500 blijven steken. Erg jammer, maar schijnbaar sprak Liverpool v Chelsea toch meer aan. Southport is echt een Liverpoolstadje. Met Alan Hansen en Mark Lawrenson wonnen er ook twee ex-Reds binnen de stadsgrenzen en er zijn een aantal fanclubs van Liverpool in Southport. Voor Souhtport was het misschien beter geweest als de wedstrijd gewoon op zaterdag was gespeeld, zonder tv-uitzending.

Een uurtje voor de wedstrijd kwam ook UltraHenk aanzetten. Hij had een flinke Litouwse maaltijd achter de kiezen en hoefde zich gelukkig niet te vergrijpen aan de Licensed to Grill. Doordat we zo vroeg waren, konden we op 't gemakje een crush barrier uit gaan zoeken om tegen aan te leunen. Het stadion begon aardig vol te lopen. Mooi was de Tango Man (van die oude reclame van de frisdrank Tango) er ook weer was. Uiteraard was hij weer in zijn blote bast. Opvallend figuur, want iedere keer als ik Sheffield Wednesday zie, zie ik hem ook. Vreemd genoeg schijnt hij helemaal niet uit Sheffield te komen, maar het veel zuidelijkere Wolverhampton. Waarom hij voor de uiltjes is en niet iets rondom Birmingham is me een raadsel.

Voor ons kwamen ondertussen ook mooie figuren staan. Helaas niet de man in de Eddie Stobart-jas (die we ooit bij Gainsborough v Southport zagen), maar wel een pa met z'n twee zoons. Het was een bont gezelschap. De pa leek en rook nogal dronken en zijn zoons zagen eruit als echt chavs. Ze hadden foute diamantjes in hun oren, spierwitte sportschoenen en de ene had sterretjes in zijn hals getatoeëerd. De wedstrijd was nog geen minuut bezig of pa had zijn vijand al gevonden: Gary Teale. Deze Schot speelde een aantal jaar geleden bij Wigan Athletic, maar moest daar weg. Reden voor de pa om continue “ Wigan Reject” te schreeuwen. Niet zomaar, maar met een overslaande stem. Het leek wel alsof hij er emotioneel van werd. Pure haat was het.

Op het veld bleek Wednesday de betere ploeg, zonder echt goed te spelen. Bij Southport ging er veel fout. Vooral met de aanname van de bal. Het leek wel of The Sandgrounders stijf stonden van de spanning. Niet gek, maar wel jammer voor ons. Het maakte de kans op een stunt een stuk kleiner. Voor ons was het ondertussen nog volop vermaak. Een van de Southport-fans die wat aan het provoceren was richting het uitvak, werd op het matje geroepen door een oudere agent. Die sprak hem toe, alsof hij een stout kind was. De Wigan Reject-roeper voor ons zag dat en ging helemaal uit zijn plaat. Hij wilde de agent aanvliegen, maar zijn zoons hielden hem tegen. Toch mooi als je naar een potje voetbal gaat en dan continue op je pa moet letten.

Met 0-1 gingen we rusten. Met UltraHenk had ik het erover dat de kans op een stunt vrij klein was, als Southport zo bleef spelen. Dat vond de manager van Southport ook en er kwam een helemaal ander team de kleedkamer uit. Na 52 minuten stond het dan ook terecht 1-1, want Southport had al een paar goede kansen gekregen. Gekkenhuis in het stadion en wij stonden ook flink mee te feesten. Ik heb zeker een zwak voor Sheffield Wednesday, maar deze pot mocht Southport van mij wel winnen. Erg leuke club en ik moet zeggen dat mijn zwak voor hen ook steeds groter werd, naarmate de dag vorderde. UltraHenk was sowieso voor Southport, want die was hier al eerder geweest. Stiekem is hij ook een Sandgrounder.

Het doelpunt van Southport was het begin van de beste twaalf minuten voetbal die ik ooit in Engeland zag. Twee minuten later waren ze bij Southport aan het slapen en was het 1-2 door Neil Mellor, ex-Liverpool. Weer vier minuten later stond het alweer 2-2. Op de tribunes ging het ook helemaal los qua zang. Iedere keer als Southport gelijk kwam, was kon het dissen richting Wednesday beginnen. Het jammere was dat het maar zo kort duurde iedere keer, want drie minuten na de 2-2 stond het alweer 2-3. Clinton Morrison scoorde, een Palace Reject, volgens de brulboei voor ons. Diezelfde Morrison scoorde een minuutje later de 2-4 en twee minuten daarna was het 2-5. Wedstrijd over, hoewel even daarna Southport bijna de 3-5 maakte.

Daarna werd het eindelijk wat rustiger, want het was allemaal moeilijk te bevatten. Southport drong nog wel aan, maar het heilige vuur was eruit. Ook Wednesday drong niet meer echt aan, zodat er niet meer werd gescoord. Ondertussen waren er twee chavs bij ons komen staan met shirts van Sheffield United aan. Geen idee of het echt Blades waren of gewoon provocerende figuren. Het zorgde in ieder geval voor wat banter. De pa vond het mooi en ging ipv “Wigan Reject” nu allemaal “Blades” schreeuwen. Zijn zoons deden ook mee. Wat een mooie familie is dat toch. De scheidsrechter blies ondertussen af. Het was 2-5 gebleven. Een mooie pot en echte reclame voor de FA Cup.

Terwijl we het stadion uitliepen zag ik Hem ineens weer. De man met de Eddie Stobart-jas. Natuurlijk was hij er ook bij. Het begint wel heel erg te worden dat ik nu ook fans van Southport ga herkennen. We liepen rustig richting de stad, waar onze shopaholic een Wetherspoons had opgezocht. Zo zagen we nog Marvin Eemnes nog het enige doelpunt scoren bij Cardiff v Swansea. We hoefden pas over een paar uur de trein te hebben, dus tijd om wat te gaan eten en boozen. Eefje wilde drie pitchers met een of andere paarse drank bestellen, maar gelukkig kreeg ze er maar eentje mee. Het was sterk spul en het begon al aardig te tollen in mijn hoofd.

Aan alle leuke dingen komt een einde, dus tijd om naar Liverpool Airport te gaan. Met de Merseyrail kwamen we langs het oude huis van UltraHenk, die afgelopen jaar nog in Liverpool woonde. We kwamen uit bij het busstation, waar ooit het stadion van het legendarische South Liverpool FC stond. De barbaren hadden zelfs de muur met de letters overgeschilderd, waardoor er alleen nog een bordje hing over de club. Schande. Gelukkig hoefden we niet lang te wachten bij de douane, zodat mijn humeur weer opklaarde. Tegen elven dook ik mijn bed weer in. Het was een topweekend geweest. Volgend jaar wil ik weer de eerste ronde van de FA Cup meepakken, want Engelser dan dat kan bijna niet.



Het rapport

Het stadion:

Vooraf waren mijn verwachtingen over Haig Avenue vrij laag. Het leek me een wat saai stadion, maar dat viel me 100% mee. Er is een grote hoofdtribune, die ver boven de omgeving uitsteekt. Helaas niet zo oud (de oude houten hoofdtribune fikte op Boxing Day 1966 helemaal af), maar toch best mooi. Voor de rest een overdekte en twee onoverdekte terraces. Niet spectaculair, maar wel aardig. Wil de club ooit League spelen, dan zullen er wat stoeltjes bij moeten, maar voor de Conference voldoet dit stadion meer dan voldoende.  

De wedstrijd:

Stiekem hoop je altijd op een spektakelstuk, maar in praktijk valt het vaak tegen (hoewel ik de laatste twee seizoenen nergens over heb te klagen). Ditmaal vielen we met de neus in de boter. De eerste helft was weinig bijzonders, maar in de tweede helft ging het helemaal los. Binnen twaalf minuten vielen er zes doelpunten. De emoties gingen van euforie naar diepe teleurstelling. Zo zien wij het graag. Jammer dat Southport niet kon winnen of er een gelijkspelletje uit kon peuren, want dan was het helemaal mooi geweest. Ach ja, nu hebben we tenminste nog wat te wensen. 

De omgeving:

De meeste badplaatsen in Engeland zijn pauper. Heel erg pauper. Southport is duidelijk de uitzondering die de regel bevestigt, want het is een alleraardigst plaatsje. Ik snap wel dat Napoleon Parijs op de promenade van Southport heeft gebasseerd, want het is er goed toeven. De Victoriaanse grandeur druipt er nog van af, hoewel je toch her en der wel het verval al een beetje ziet. Ook verderop in het stadje ziet het er allemaal fatsoenlijk uit. Geen rauwe voetbalomgeving dus, ook niet rondom het stadion. 

De sfeer:

Ik vertrok expres vroeg naar het stadion, want ik wilde peilen of er al een cupsfeer hing. Dat was zeker het geval: veel zenuwachtige mensen, volop politie en grote vrachtwagens van ITV. De "cupfever" was duidelijk merkbaar, ook in het stadion. Tijdens de wedstrijd was het ook genieten van de banter over en weer. Vooral in die twaalf minuten van waanzin ging het over en weer. Bij de Southport-fans zaten ook veel rare, provocerende figuren. Dat mag ik graag zien.

Overall:

Deze wedstrijd had het beste kwartier voetbal waar ik ooit getuige van ben geweest. Het was in een woord genieten in Southport. Bijna alles was perfect, alleen was het mooier geweest als het gelijk was geëindigd of Southport had gestunt. Voor de rest had deze wedstrijd alles in zich wat het Engelse voetbal zo mooi maakt.



De statistieken

Southport v Sheffield Wednesday 2-5 (07/11/2010)

11. Gary Teale 0-1

52. Paul Barratt 1-1

54. Neil Mellor 1-2

58. Matty McGinn 2-2

61. Clinton Morrison 2-3

62. Clinton Morrison 2-4

64. Tommy Spurr 2-5

Ground: Haig Avenue, Southport

Visits: 1

Season: 2010-2011

Comeptition: FA Cup (First Round)

Position Southport: 18 (Conference)

Position Sheffield Wednesday: 10 (League One)

Gate: 4490

Match Number in England: 128

Goals: 356

Line up Southport:

Dickinson, Lee (68. Powell), Lever, Flynn, Davis, Moogan, Barratt, Williams, Blakeman (57. Gray), McNeil, Simm (57. McGinn)

Line up Sheffield Wednesday:

Weaver, Spurr, Purse, Beever, Otsemobor, Miller (73. Sedgwick), Coke, O'Connor, Teale, Morrison (77. Heffernan), Mellor (73. Tudgay)

Yellow Cards:

-



De foto's



Hier draaide het allemaal om: de FA Cup



Maar eerst nog even Southport bekijken



Aan het einde van de Pier stond een linkse hobby



Het Oostblokgebouw waar de Labour conventie zou plaatsvinden



The Lakeside Inn...

... naar eigen zeggen de kleinste pub van Engeland. Het riekt naar een scam



Voordat je bij de zee bent, passeer je eerst deze mooie lagune



Een heel oude barometer



We zitten rond 11 november, dus overal waren er Poppies te zien. Zelfs op dit huis



We zitten aan zee, dat betekent in Engeland Fish & Chips



De hoofdstraat had veel chique panden, zoals er eigenlijk in heel Southport veel staan



Zelfs op Haig Avenue, waar het stadion ook te vinden is



Hoppa, Southport v Sheffield Wednesday. Mooier ga je ze hier niet krijgen



En daar ligt het dan: Haig Avenue, het thuishonk van Southport FC



Turnstiles met veel stewards en prikkeldraad

En hier in de close up



De clubshop



Mooi lettertype. Weg met al die moderniseringen...



... zoals hier

We worden nog een keer welkom geheten, maar vooral die gele letters doen het hem



En dan hebben ze ook nog eens deze oude letters, met prijzen uit de tijd dat ze League speelden



Veel zenuwachtige mannetjes in lichtgevende hesjes bij elkaar



De Grandstand, zeker Leaguewaardig



De Jack Carr Stand, waar de fanatieke fans stonden



Blowich End, voor de uitfans



En ten slotte onze tribune: de Popular Side



Hier werd erg beroerd eten verkocht. Hoe ze aan die licentie komen is me onduidelijk



Pelé Sports in Southport. Beter gaan de reclameborden niet worden



De mascotte van Southport. Southy the Sandgrounder?



En hier de mascotte van The Owls, de Tango Man



You've just been Tango'd



De hele wedstrijd bleef hij provoceren. Held



Het voorstellen van beide teams...



... werd opgeluisterd met ballonnetjes



De Grandstand was uitverkocht voor deze pot



Net zoals de Jack Carr Stand



Alleen bij ons was nog wel wat plaats over



De drie mannetjes zorgden voor topvermaak tijdens de wedstrijd

\

Er gebeurde veel tijdens deze wedstrijd



Hier werd de 2-2 nog gevierd. Zou het dan toch gaan gebeuren?



Osama en Tijgetje geloofden dat moment niet meer in hun uiltjes



En deze Belchinees kreeg het ook aardig benauwd



Maar uiteindelijk werd het 2-5. Geen stunt helaas



Een leeg uitvak na de wedstrijd



Nog eenmaal de Grandstand



Cultbord op de Jack Carr Stand



En na dit enerverend weekend was het weer tijd om Southport te verlaten via deze betonblok


 

 

© 2005 All Rights Reserved.