Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Stamford2

Het verslag

  

 

Nessun Dorma in Stamford

 

In 2004 gingen we naar Boston United v Darlington. Mijn vierde pot in Engeland en het was een heerlijke trip. Boston was een erg leuk stadje (aanrader!) en York Street een heerlijke ground. Onderweg naar Boston kwamen we door het plaatsje Stamford en dat was echt schitterend. Ooit zouden we hier terugkeren. Ooit. Het plan was om dat te combineren met een voetbalwedstrijd. Stamford AFC heeft een leuk stadion, dus dat kon een mooie dagtrip worden. Hij stond daarom lang op het fictieve lijstje in de categorie ‘ooit nog eens vincken’. Die categorie veranderde eind 2012 in ‘prio 1’ toen ik las dat Stamford ging verhuizen en dat ze Wothorpe Road al wel eens in september 2013 konden gaan verlaten. Alle alarmbellen gingen aan. Stamford moest daarom dit seizoen bezocht worden, want dit stadionnetje mocht ik echt niet missen.

 

Ik contacteerde SJ en die was ook in totale paniek. Snel pakte ik de fixtures van Stamford erbij en de derby tegen King’s Lynn Town op Tweede Paasdag sprong er bovenuit. Van alle clubs in de NPL South (achtste niveau) trok King’s Lynn veruit de meeste toeschouwers. Daarnaast was het de nummer vier tegen nummer twee. Stamford moest winnen om op een play-off plek te blijven, terwijl King’s Lynn nog kans maakte op de titel. Ik kon helaas geen Paastrip maken doordat Willem II op zaterdag tegen Groningen speelde, maar een dagtrip kon er zeker wel vanaf. Met 1904 en PornoHans (Stamford? Wat is dat?) vonden we twee reisgenoten, dus we hadden een volle bak. Verder zouden we daar Cyndee en Graham ontmoeten, twee Hitchinites die we vorig seizoen bij Hitchin hadden ontmoet.

 

De heenreis ging vlot, hoewel we bij de douane even problemen hadden. Het was die dag ook Chelsea v Man United.  Bij de grens kregen we de vraag waar we naartoe gingen en toen we vertelden dat we naar Stamford gingen, vroeg de vrouw in het hokje of we voor Chelsea of Man United waren. ‘Nee, we gaan naar Stamford AFC en niet Stamford Bridge’, was het antwoord. En toen kwam de drugshond even aan onze wagen snuffelen. Gelukkig ging het daarna weer soepel en voordat we het wisten stonden we in Stamford. Het stadje bleek net zo mooi als het in onze herinneringen was. Stamford bestaat uit steen en het hele centrum is beschermd. Het is ook al een oud plaatsje. Deense indringers vonden de locatie van Stamford interessant, omdat het naast het laagste punt van de rivier de Welland ligt. In de vroege Middeleeuwen bouwden ze daarom op die plek een nederzetting. Stamford werd een van de Five Boroughs of the Danelaw. Maar waar Leicester, Nottingham, Derby en Lincoln uitgroeiden tot grote steden, bleef Stamford wat achter. Maar mede daardoor zijn er nog zoveel oude gebouwen intact gebleven.

 

Stamford werd later bekend om wol van zeer hoge kwaliteit. Henry VIII was er groot fan van. Verder was Stamford bekend om het ‘bull-running’, iets wat vandaag de dag alleen Spaanse dierenmishandelaars (pleonasme?) in Pamplona doen. Er werd dan een stier losgelaten in de stad en die werd opgejaagd door mannen met speren op paarden, vaak van adel. De stier werd dan in een hoek gedreven en gedood. Erg dapper. Uiteindelijk werd hij dan geslacht en het vlees voor een spotprijs verkocht aan de plaatselijke bevolking. Deze traditie bestond 700 jaar, totdat het in 1839 werd verboden. Veel genuil van de locals, die vonden dat hun tradities werden aangetast door mensen uit Londen. Maar het besluit bleef vaststaan en sindsdien zijn er gelukkig geen stieren meer door het centrum van Stamford gejaagd.

 

Maar wie aan Stamford denkt, zal niet snel met het goede wol aankomen of de stierenjacht. Nee, Stamford is Daniel Lambert. Lambert is de dikste man die ooit in Engeland geleefd heeft en is de claim to fame van het stadje. Lambert was vreemd genoeg geen dikke puber. Hij at niet veel en bewoog genoeg. Dat veranderde toen hij cipier werd op zijn 21ste. Lambert stopte met beweging en kreeg honger. Veel honger. Daniel ging daarom veel eten. Na twee jaar woog hij al 203 kilo. Dat was nogal snel, dus hij begon wat op zijn eten te letten. Het zal daarom zijn geweest dat hij elf jaar later nog slechts 108 kilo was aangekomen. Daniel woog toen 311 kilo. Het lopen en het bewaken van de gevangen begon daarom wat lastig te worden en Lambert werd met pensioen gestuurd. Omdat hij toch geld moest hebben besloot hij een rariteit te worden. Hij toerde langs verschillende steden, waar mensen tegen betaling naar hem mochten kijken. Het leverde hem genoeg geld op om zorgeloos pints te kunnen blijven drinken in Stamford.

 

Helaas was er in die tijd nog geen voetbal, anders had Daniel zeker zijn lokale club gesteund. Ondanks zijn overgewicht was hij namelijk een sportliefhebber in hart en nieren. In 1809, Daniel was 39 jaar, was hij op weg naar paardenraces. Lekker gokken en een praatje maken, het ideale tijdverdrijf voor hem. In Stamford voelde hij zich goed. In de rest van het land werd hij als freak gezien, maar hier kende iedereen hem en voelde hij zich thuis. Op weg naar de races ging Daniel nog even langs de pub. Een pint in de morgen is een dag zonder zorgen, was zijn motto. Het zou echter zijn laatste zijn, want in de pub kreeg hij een hartaanval. Daniel Lambert, de bekendste inwoner van Stamford was niet meer. De ondertussen 335 kilo wegende Daniel was niet zo makkelijk te vervoeren. De voorgevel van de pub moest er uit worden gesloopt en zijn lichaam moest door acht man worden gedragen. Zeven van die mannen kregen op latere leeftijd een hernia.

 

In de St. Martin’s Church werd Daniel een paar dagen later begraven. Een groot (zowel letterlijk als figuurlijk) Stamforder was heengegaan. Doordat zijn kist nogal zwaar was, waren de acht man die hem eerder hadden gedragen niet genoeg. Ditmaal waren er maar liefst twintig (!) mannen nodig om zijn kist te laten zakken. Uiteraard leverde dit ook weer flink wat rugklachten op. Tijdens de begrafenis werden er in de kerk volop anekdotes verteld, zoals die over het feit dat hij niet kon zinken. Daniel ging in de zomer vaak in het water liggen en hoefde dan niets te doen. Hij bleef gewoon drijven. Dit vonden de lokale kinderen erg interessant en die mochten zo nu en dan een ritje maken naar de overkant van de rivier op zijn buik. Lambert was bij jong en oud geliefd.

 

Zo’n 61 jaar na de dood van Daniel Lambert besloten enkele mannen in Stamford om een voetbalclub op te richten. De naam? Het originele Stamford Town. Echt goed ging het niet en in 1894 werd er gefuseerd met Rutland Ironworks, de arbeidersclub van de stad. De naam van die laatste werd ook overgenomen, totdat men bedacht dat de naam van de stad ook wel in de clubnaam zou mogen. In 1896 werd de nieuwe naam Stamford AFC. Gaap. Qua bijnaam waren ze ook niet echt origineel. The Reds leek iemand wel leuk, omdat ze in het rood speelden. Gaap. Gelukkig dacht een persmuskiet er anders over en noemde de club steevast The Daniels in zijn stukken, naar de bekendste inwoner die de stad ooit had gehad. De club besloot die bijnaam over te nemen en zelf ook te gaan gebruiken.

 

Stamford heeft een leuke bijnaam, maar successen hebben ze amper gehaald in die 117 jaar. Zo werd nog nooit de First Round Proper van de FA Cup gehaald en dat terwijl Stamford een redelijke Non-League club is. In 1976 stonden ze namelijk in de finale van de FA Vase. Billericay bleek daarin met 1-0 te sterk, maar vier jaar later volgde er wraak. Stamford stond opnieuw in de finale en ditmaal werd er wel gewonnen op Wembley: Guisborough Town werd met 2-0 verslagen. Weer vier jaar later volgde een derde trip naar Wembley, opnieuw was het voor de finale van de FA Vase. Helaas was Stansted met 2-0 te sterk, maar er zijn niet veel Non-League clubs die drie keer op Wembley hebben gestaan. Door de centrale ligging van de stad heeft Stamford AFC zowel in de Southern League als de Northern Premier League gespeeld. In die laatste competitie komen ze nu ook uit.

 

Het is een leuke competitie. Van de drie feeder leagues naar de Conference North & South (Isthmian, Southern en Northern Premier League), heb ik het meeste met de NPL. Daar stikt het van de mooie clubs. De meeste zitten natuurlijk in de Premier Division (zevende niveau), maar ook in North & South (achtste niveau) zitten heel aardige clubs. Stamford AFC speelt in South en daar heb je onder andere King’s Lynn Town, Leek Town, Gresley en Loughborough Dynamo. De laatste twee heb ik ooit bezocht en de eerste twee ga ik ooit bezoeken. Ook de oudste club ter wereld, Sheffield FC, zit in deze competitie. Ondanks dat het stadion van hen niet veel voorstelt, wil ik ze ooit wel eens aan het werk zien. Gewoon om de oudste club ter wereld eens te vincken. Dat moet ik gewoon een keer doen.

 

Doordat we zo vroeg in Stamford aankwamen, konden we het stadje op het gemakje bezichtigen. Ik vinckte flink wat kerken en andere mooie gebouwen. In dit soort plaatsjes kun je cultureel verantwoord vincken en zelfs, mocht ze dat willen, de vrouw meenemen. Dat moet je niet doen als je een boozetrip naar Grimsby maakt. De middag was ondertussen al aangebroken en we kregen honger en dorst. Het voordeel van dit soort chique plaatsjes is dat het eten er altijd goed is. Met spierwitte friet en matig vlees kom je hier niet weg. We vonden een pub waar het eten lekker was en de ciders goed smaakten. Cyndee en Graham waren ondertussen ook in Stamford gearriveerd en we wisselden de laatste groundhopnieuwtjes uit. Altijd leuk om bekenden te ontmoeten in Engeland.

 

Bij het stadion aangekomen bleek er een heel matige mascotte te staan. Hij probeerde ons folders van de Subway aan te smeren, maar ving bot. Ik mocht hem wel fotograferen. Dat was dan weer erg sympathiek. Er stond een mannetje dat vertelde dat Stamford waarschijnlijk pas in de zomer van 2014 ging verhuizen. Niet dat me dat veel uitmaakte, want het was een mooie dag en dit was een leuke pot. Maar voor mensen die nog willen gaan, is dit wel goed nieuws. Voor acht pondjes mochten we naar binnen. Wothorpe Road maakte de verwachtingen waar. Het is echt een stadionnetje zoals ik ze graag zie. De Engelsen noemen het ‘ramshackled’, maar ik vind het echt heerlijk. Een deel van de Main Stand is meer dan honderd jaar oud. Het is allemaal erg krap, maar heeft zoveel charme. Eeuwig zonde dat dit allemaal gaat verdwijnen.

 

Buiten de hoofdtribune staat er nog een overdekte terrace en heb je achter beide doelen ook nog de mogelijkheid om te staan. Maar wat, buiten de hoofdtribune, echt de ‘wow-factor’ is, is het uitzicht. Kijk je vanuit de Main Stand recht vooruit, dan kijk je uit over de stad. Kijk je naar rechts, dan zie je de prachtige St. Martin’s Church, waar Daniel Lambert ligt begraven. Ga je naar de overkant, de terrace, en kijk je rechtvooruit, dan zie je naast de hoofdtribune een mooi gebouw staan. Het zijn kleine huisjes. Graham vertelde dat hij dacht dat het huisjes waren die de kerk aan arme mensen verhuurde. De vier schoorstenen op de daken maken het helemaal af. Zo pittoresk. Tel daarbij op dat ze een gezellige social club hadden en ik een mok kocht met daarop de afbeelding van een voetballende Daniel Lambert en ik was compleet in mijn nopjes. Veel mensen zullen het niet snappen, maar ik zou voor geen goud willen ruilen met die pot op Stamford Bridge.

 

De wedstrijd was erg goed. Bijna te goed voor dit niveau. Beide clubs vielen aan en eigenlijk was King’s Lynn beter. Toch stond het 3-0 bij rust voor Stamford. Veel geklaag bij de fans van The Linnets, want ze waren goed bezig koploper Coalville bij te halen en hier verliezen zou een fikse tegenvaller zijn. De tweede helft was ook erg aangenaam om te volgen. Beide clubs scoorde nog een keertje, zodat we met 4-1 eindigden. Het was een mooie middag geweest hier in Stamford. Eigenlijk klopte alles aan deze dag. Ik ben niet meer zo van de dagtrips (ik ben geen 18 meer), maar als ze iedere keer zo zijn, is er niets mis mee. We hadden genoeg van de stad gezien, alles lekker op het gemakje gedaan, oude bekenden ontmoet, een leuk stadionnetje gevinckt en een goede pot voetbal gezien. Wat wil een mens nog meer?

 

Na het laatste fluitsignaal besloot de stadionspeaker ‘Nessun Dorma’ te draaien. Opera in een voetbalstadion, je hoort het niet vaak. Ik moest meteen aan onderstaande quote van oud-Continental BlauwVinger denken. Ik wil hem jullie niet ontnemen: “Ik ben in wezen een stille genieter als het om mijn passie gaat. Ik ga graag alleen naar wedstrijden omdat ik het graag in mijn eentje beleef. De auto zo ver mogelijk van een football ground parkeren en aanrijden onder de klanken van de aria Nessun Dorma uit de opera Turandot van Puccini. Bij het slotakkoord ‘Vincero, vinceróóóó’ rolt de auto dan tot stilstand. Dat luistert nauw bij mij. Als het niet helemaal goed getimed is rij ik gewoon door tot het klopt. Bij de laatste galmende ‘ó’ moet de auto stilstaan. Dan maar iets verder lopen.” Dat blijf ik iets bizars vinden, maar doordat ik daar aan dacht, werd mijn dag nog beter.

 

We bleven nog even in het stadion. Ik kon het veld nog opkomen om de prachtige letters “SAFC” op de Main Stand te vincken. Doordat het wat waaide, was de neus van SJ helemaal rood geworden. In de volksmond noemen wij dat een SAF-neus, genoemd naar de rode fok van Alex Ferguson. Ik probeerde hem nog zo ver te krijgen dat hij onder de letters SAF ging staan, zodat ik een geweldige foto had. Helaas weigerde hij. We namen afscheid van Cyndee en Graham en op een Christelijk tijdstip waren we weer thuis. Stamford en King’s Lynn kregen allebei de geest van ons bezoek. The Linnets werden alsnog kampioen, terwijl The Daniels via de play-offs promoveerden. Ze mogen volgend seizoen dus tegen elkaar en clubs als FC United, Frickley, Buxton en Matlock. Voor volgend jaar zet ik in ieder geval King’s Lynn Town v Stamford in de agenda. Hopelijk wordt dat net zo’n mooi dag als deze.



Het rapport

Het stadion

Wothorpe Road is een pittoresk stadionnetje. Een stokoude hoofdtribune, een shed en een social club, precies genoeg voor een club op dit niveau. Alles zag er een beetje gammel uit en dat mag ik graag zien. Het mooiste was misschien nog wel het uitzicht op de St. Martin's Church, de stad zelf en de armenhuisjes die naast de hoofdtribune staan. Eigenlijk is Wothorpe Road een monumentje. Daarom is het zo zonde dat de club hier weggaat. 

De sfeer

Stamford v King's Lynn was een derby en er waren behoorlijk wat man op de wedstrijd afgekomen. Zeker voor dit niveau. Er was dan ook redelijk wat banter over en weer.

De wedstrijd

Op het achtste niveau verwacht je geen geweldig voetbal, maar dit was een heel aardige pot. Beide ploegen hadden enkele aardige spelers en het doel was om zo vaak mogelijk te scoren. Gek genoeg vond ik King's Lynn voetballend veel beter in de eerste helft, maar was het Stamford dat met 2-0 ging rusten. Tweede helft was het meer gelijkwaardig, maar het had wel 9-7 kunnen zijn.  

De omgeving

In 2004 reden we door Stamford en het plaatsje raakte ons meteen. Echt geweldig mooi. Nu we er rondliepen bleek het nog mooier te zijn dan gedacht. Echt een aanrader om eens een paar uurtje rond te lopen als je in de buurt bent. Alles in van steen en het was niet voor niets het eerste plaatsje dat in z''n geheel werd aangemerkt als beschermd gebied.

Overall

Objectief gezien is het gek om twintig uur van huis te zijn voor een wedstrijd in de achtste divisie van Engeland. Maar dat vind ik ook van iemand die vrijwillig met een buscombi meegaat naar de andere kant van het land. Ieder z'n ding en in dit geval was het ieder uur waard. Een gezellige heen- en terugreis werden nog mooier door een mooie stad, heerlijk eten, een leuk stadionnetje en een aangename pot voetbal. Eigenlijk zou iedereen Stamford nog een keertje moeten vincken voordat ze er weg gaan. Het is het echt waard.



De statistieken

Stamford v King's Lynn Town 4-1 (01/04/2013)

19. Liam Richardson 1-0

41. Andrew Hall 2-0

49. Jordan Hemptenstall 3-0

82. Ricky Miller 4-0

90. Russell Dunkley 4-1

Ground: Wothorpe Road, Stamford

Visits: 1

Season: 2012-2013

Competition: Northern Premier League Division One South

Position Stamford: 4

Position King's Lynn Town: 2

Gate: 583

Match Number in England: 178

Goals: 508

Line up Stamford:

Finlay, Rose, Saunders, Batchelor, Jones, Richardson, Hall, Brooks, Miller, Hempenstall (87. Saunders), Byrne (70. Richards)

Line up King's Lynn Town:

Gay, Watson, Yong, Lee, Gulliver, Jepson (57. Beaumont), Spriggs (57. Mulready), Thomson, Dunkley, Tolley, Jacob

Yellow Cards:

Batchelor, Saunders, Rose (Stamford), Jepson, Yong, Thomson, Watson, Jacob (King's Lynn Town)

Red card:

Tom Batchelor (90. Stamford)



De foto's



Portret van Daniel Lambert



Stamford is echt een prachtig stadje



...



...



...



Voor de kerkvincker is het er goed toeven, want ze hebben er veel daar



...



...



...



...



En je kunt er heel goed boozen, whehehe



Maar aan alles komt een tijd en we gingen naar Wothorpe Road



Met de armenhuisjes net naast het stadion. Vlak daarachter zie je al een floodlight



Welkomsgroet. Erg sympathiek



En hier heet het stadion weer Kettering Road



...



De mascotte was maar matig. Dit is zéker geen Elvis Gresley



Helaas, alleen voor de bobo's



...



Witte muurtjes. UltraHenk zou hebben genoten



De Main Stand met daarnaast de armenhuisjes



Voor al uw matige hamburgers



Leuke clubshop



Achter het ene doel zie je de kerk. Op die begraafplaats daar ligt Daniel Lambert



Nog meer kerken



...



...



From father to son, altijd mooi om te zien



En daar komen ze



...



Veel volk uit King's Lynn



Die in die blauwe jas is de top boy van The Linnets



Mooie shed aan de lange zijde



Helaas viel hier niets te drinken



Kek kiekje



De armenhuisjes van de binnenkant



Hier het bewijs dat de floodlights niet van staal zijn



Het was lekker vol. Drie keer zoveel man dan normaal



Oei, een hete kroket



Keeper doet net alsof hij geraakt is



En hier gniffelt hij



Zo, dat is weer gelukt



Mannetje scheidsrechter strooide met kaarten



...



Weer een kans in de aangename wedstrijd



...



...



Het houten karkas van de stokoude tribune



Veel volk in de social club



Waar bleek dat Stamford een goed gevulde prijzenkast had



Gesigneerd shirt van Welshman Alan Nielson



En 3-0 voor Stamford



Toch deed King's Lynn nog iets terug



...



...



...



De persmuskieten tikken hun stukje weer eens in luxe omstandigheden



Hoogtepunt van de ground vind ik deze letters. Die zou ik wel willen hebben



Mooi souvenir uit Stamford


Met een voetballende fat bastard aan de achterkant


 

 

© 2005 All Rights Reserved.