Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Stenhousemuir

Het verslag

  

 

The Blue Brazil plays Sambafootball

 

Stenhousemuir. Het is een onoogelijk dorpje bij Falkirk, maar ik vond mezelf er ineens terug op een zaterdagmiddag. Stenhousemuir is een van de plekken waarvan ik had gedacht mezelf nooit terug te vinden. Ik kende de club wel (de naam is best mooi en typisch Schots), maar het niveau is toch wel erg laag. Maar zoals vaker lopen dingen anders dan je van te voren verwacht. Eigenlijk wilde ik naar Motherwell gaan, maar Andy moest naar een bruiloft. Airdrie United werd daarop het alternatief. Ik was wel benieuwd hoe nazistisch die fans eigenlijk waren, maar die wedstrijd werd ineens verzet naar zondag. Inverness v Falkirk was dé degradatiekraker, maar treinkaartjes naar Inverness waren nét iets te duur. St. Mirren was in de buurt, maar die rukground wil ik niet vincken zonder Celtic. Daardoor bleef er nog een affiche over dat me wel aardig leek: Stenhousemuir v Cowdenbeath. Schotser kan een wedstrijd bijna niet klinken. Er stond ook wel wat op het programma, want het was de play-off final voor de promotie naar de Second Division.

 

De lokale voetbalclub is – zoals de Schotten zeggen – shite. Opgericht in 1884 duurde het 111 jaar voordat er een prijs werd gewonnen. Dundee United werd naar penalty’s verslagen in de strijd om de Scottish Challenge cup, een prijsje voor club onder de SPL. Bizar eigenlijk, want er werd zelfs nooit een kampioenschap gevierd in de lagere divisies. Een tweede plek in 1999 in de Third Division is het hoogste dat de club bereikt heeft. Fans van Stenny zijn dus allesbehalve gloryhunters, eerder miseryhunters. Voordeel daarvan is dat successen extra zoet smaken. Hét hoogtepunt van de club is dan ook niet die beker uit 1995, maar een stuntoverwinning in 1972. Op Ibrox werd Rangers – destijds houders van de Europa Cup II - namelijk met 1-2 verslagen in de strijd om de League Cup. Het is dan ook begrijpelijk dat de fans van de Rangers nog altijd alles vol pissen en vernielen als ze ergens komen, want dit soort nederlagen leveren decennia frustratie op.

 

Stenhousemuir is echt een plaatsje van niets. Er wonen net 10.000 mensen en heeft niet eens een station. Ik ben blij dat ik er niet geboren ben, want na tien minuten door dat centrum slenteren overviel me een gevoel van depressiviteit. Amper winkels, veel afval dat door de wind door de straten werd geblazen en dichtgespijkerde pubs. Troosteloos kreeg voor mij een nieuwe betekenis. Doordat we niets konden vinden waar je wat kon eten of drinken vertrokken Milco en ik maar weer richting het stadion. Daar was een zogenaamde social club, waar we wat gingen drinken. Het gekke was dat de rariteiten die daar zaten ons niet opmerkte. Ze dachten waarschijnlijk dat we lid waren van de Noorse fanclub van Stenhousemuir of waren op dat moment al in een andere wereld door overmatig alcoholgebruik. Dat laatste is ook de enige manier om te ontsnappen aan de dagelijkse realiteit daar.

 

Doordat de ongezelligheid van die social club afdroop gingen we maar eens kijken of er ondertussen iets open was in de “stad”. Er bleek zowaar een pub open te zijn waar ze ook nog eens Inverness v Falkirk uitzonden, dé degradatiekraker van het weekend. Het was een mooie pub, met veel oude mannetje die onverstaanbare klanken produceerden. Ik had verwacht dat ze voor Inverness zouden zijn, omdat Falkirk toch de lokale rivaal is. Dat was echter niet het geval, want iedereen was er voor Falkirk. Zelf vond ik het een moeilijke keuze: Inverness heb ik al een keer gevinkt met Celtic en Falkirk nog niet. Daarnaast heeft Celtic het altijd lastiger tegen de Nessies dan tegen Falkirk. Redenen om dus voor Bairns te zijn. Toch spreekt Inverness me als club meer aan. Conclusie, het kon me eigenlijk niets schelen.

 

De wedstrijd was niet veel en toen cultheld Ross Tokely rood kreeg begonnen ze het wat benauwd te krijgen daar aan het meer van Loch Ness. 0-0 zou genoeg zijn, maar met tien man lastig vast te houden. De pub werd gek toen het daadwerkelijk 0-1 werd voor Falkirk en er barstte een klein feestje los. Het werd echt een gekkenhuis toen de dorpsgek binnen kwam wandelen met zijn looprekje. Hij had wat ranzige praat bij zich, maar voordat hij daarmee klaar was, was zijn looprekje al afgepakt. De poten daarvan werden gebruikt als keu op de pooltafel. We waren in een mooie pub terecht gekomen. Ik begon wat licht in mijn hoofd te worden door het weinige eten (2 eierkoeken) en de Bulmers Pear. Nadat er werd afgefloten en Falkirk zich zeker wist van nog een jaartje SPL, gingen we op zoek naar wat eten.

 

In Stenhousemuir is niets te doen, dus ook geen eten te vinden. Daarvoor moesten we in het stadion zijn. Uiteraard geen tickets, maar als vervanger kocht ik een 50/50 lot waardoor ik toch nog wel iets had dat op een ticket leek. De programmaboekjes zagen er zwaar beroerd uit, maar voor 1 pond kon ik ze niet laten liggen. Achteraf gezien had ik er veel meer moeten kopen, want dan was ik binnen geweest voor de rest van mijn leven. Daarover later meer. Milco, geen groot fan van de Schotse keuken had ik de vorige keer gemerkt, durfde het toch aan om iets bij de catering te kopen. Een dubieuze hamburger met een pakje plastic erop. Gastronomische verwennerij daar in Stnehousemuir. Ik ging voor de Scottish Pie, toch wel mijn favoriete stadionvoer. Hij smaakte naar hond, dus dat was nog wel te doen.

 

Het stadion zelf stelt echt geen reet voor. De Norway Stand, gedeeltelijk gefinancierd door de Noorse fanclub van Stenny – zie http://www.stenhousemuir.com/ -  is best indrukwekkend voor dit niveau en de terrace achter het doel (voor de uitfans) mocht er ook wel wezen, maar het ontbreken van andere tribunes is toch wel een gemis. De club had echter behoefte aan parkeerplaatsen en dus werden de tribunes gesloopt en vervangen door asfalt. Mede door dit gebrek aan tribunes was er eigenlijk te weinig plek vandaag. Wij konden bijvoorbeeld niet meer de tribune op en met ons nog zo’n mannetje of 100. Dan maar achter het doel gaan staan, waar ik hoopte dat de keeper van The Blue Brazil wat blunders zou gaan maken. Milco verdenk ik ervan wel wat sympathie voor Cowdenbeath te hebben. Waarschijnlijk omdat hij dacht dat The Blue Brazil de bijnaam was omdat de club zo’n mooi voetbal speelt.

 

De Schottish Third Division is geen plek waar je goed voetbal verwacht en gelukkig zijn er nog zekerheden in het leven. Het niveau was namelijk Kilo Utrecht Tango. Het lukte niet om een bal van twee meter recht in de ander zijn voeten te spelen en dat terwijl er kunstgras lag! De enige speler die nog wel wat niveau had was de spits van Stenhousemuir, Scott Dalziel. Dat was ook de enige speler die we kenden, omdat die altijd voorbij komt op Sky Sports als ze de topscoorders van de Third Division laten zien. Ik vond zelf de keeper van Cowdenbeath ook nog wel aardig. Een imposante verschijning en hij had een goede trap. Eerder dit jaar zag ik een andere wedstrijd op dit niveau, Albion Rovers v Dumbarton, maar dat Dumbarton was echt stukken beter dan deze twee teams. Opvallend dat Dumbarton niet ruimer kampioen is geworden, want deze twee teams hadden ze op die dag makkelijk opgerold.

 

In de rust, uiteraard was het 0-0, begonnen Milco en ik over de 0-0 jinx te praten. We waren een keer eerder samen naar een wedstrijd gegaan en die werd 0-0. Vandaag moesten er wonderen gebeuren mocht de brilstand niet opnieuw verschijnen. We keken al een beetje bang naar de dag van morgen, want Celtic mocht toch echt geen 0-0 spelen tegen Hearts. Het enige voordeel dat we vandaag hadden was dat de heenwedstrijd Cowdenbeath v Stenhousemuir ook al 0-0 was geworden. Stel dat beide teams vandaag niet zouden scoren, dan hadden we nog altijd penalty’s, ook leuk. In de tweede helft bleef Stenny beter, maar buiten een kopbal op de lat van –uiteraard – Dalziel kregen ze niet echt grote kansen. We vermaakten ons ondertussen met in de rij staan om nog een pie te halen. Die waren helaas op, waardoor ik met voor het eerst ging wagen aan een sausage roll. Het smaakte best redelijk Voor Britse begrippen.

 

Terwijl we niet eens naar groeiend gras konden kijken door dat vermaledijde kunstgras, werd ik aangesproken door iemand. Hij zag dat ik een programme had en wilde het graag overkopen. Het bleek een vincker te zijn die eerder op de dag naar St. Mirren v Hamilton was geweest en daardoor te laat binnen was. Hij spaarde programmaboekjes en was bereid veel ervoor te betalen. Ik spaar ze echter ook, dus ik verkocht hem niet. Daarna kwam ik wat in gesprek met hem. Het bleek een Evertonfan te zijn die in het verleden vaak naar Nederland was geweest. Ik vroeg hem meteen of hij bij die wedstrijd was geweest tegen Fortuna Sittard en of hij wist dat die club zou gaan verdwijnen. Uiteraard was hij er geweest en begon ineens over iemand die hij daar had ontmoet. Dat bleek John van Zweden te zijn, een van de huidige directors van Swansea City. Zijn mond viel op de grond van verbazing, want hij kenden Van Zweden nog als een beruchte hooligan. Hij besloot om hem meteen te schrijven als hij weer thuis zou zijn.

 

Daarna gingen we nog even over stadions en wedstrijden praten. Hij was al helemaal zenuwachtig voor de FA Cup Final die een week later gespeeld zou worden. Zijn broer was voor Liverpool en die kon hij nu mooi in de zeik zetten. Daarna ging hij richting de prestribune om daar nog een programmaboekje te scoren. Op het veld was ondertussen nog steeds niets gebeurd en er kwamen verleningen. Terwijl we stonden te wachten kwam er wéér een mannetje op me af die mijn programme wilde hebben. Opnieuw een Engelsman en die had een heel zielig verhaal dat hij 500 miles had moeten rijden (ik dacht meteen aan de Proclaimers) en nu had hij geen boekje. Ook deze wilde flink over de prijs betalen, maar ik hield hem zelf. Met een bokkenpruik op liep hij verder. In de verleningen gebeurde er ondertussen niet veel, al was The Blue Brazil wel iets beter tot groot genoegen van Milco. Het moest niet veel langer duren en hij was gestopt met het supporteren van Celtic en overgestapt op Cowdenbeath.

 

Penalty’s dus. De lokale SS’er was bang dat er mensen het veld op zouden komen en zette meteen een cordon stewards voor ons neer. Deze SS’er was al de hele wedstrijd bezig met mensen bedreigen en wegsturen. Nu had hij nog meer macht dan normaal en we zagen een enorme bobbel in zijn broek. In het echte leven heeft hij niets te vertellen. Op zijn werk is hij het piepeltje dat iedere keer de koffie moet gaan halen en de telefoon op moet nemen als er een lastige klant belt. Thuis bij zijn vrouw moet hij de hele dag in een luier lopen, met een tuut in en een kroonmutsje op. Zelfs zijn hond luistert niet naar hem en pist in zijn bek als hij ligt te slapen. Maar nu, op deze dag, heeft hij macht en hij geniet er dan ook met volle teugen van. Hij zal nog vaak met plezier aan deze dag terugdenken als hij weer eens met zijn tandenborstel de wc moet schoonmaken op zijn werk.

 

De penaltyserie werd geen klassieker. Alleen de keeper van Stenny keerde een bal, terwijl de andere negen ballen erin vlogen. Stenhousemuir dus terug op het derde niveau en een pitch-invasion als gevolg. Dit was echter buiten de SS’er gerekend die eigenhandig iedereen tegenhield. De vriendin van de keeper kreeg een stomp (de keeper zal hem nog wel terugpakken op een later tijdstip), een kind kreeg een schop en voor de rest wees hij veel mensen aan bij de politie. Deze SS’er had niet misstaan als Jodenjager in WO II, een walgelijk figuur. Na de huldiging te hebben afgekeken vertrokken we weer richting het station naar ons hostel in Glasgow. Dit was al het tweede jaar op rij dat ik een club had zien promoveren. Vorig jaar Hamilton, nu Stenhousemuir. Een mooie traditie die ik nog een tijdje hoop voort te zetten.



Het rapport

Het stadion

Ochilview Park is geen juweeltje. Ga je naar Schotland, dan zou ik dit stadion niet hoog op mijn verlanglijstje zetten. Het was nu nog wel aardig, doordat er iets op het programma stond maar een normale competitiewedstrijd hier bezoeken is geen aanrader. De Norway Stand is voor een club als Stenhousemuir best aardig. Hij is modern en in de tribune is er plaats voor allerlei commerciële activiteiten. Echt mooi is de tribune niet echt, hoewel ik dat bord met die Schots en Noorse vlag nog wel aardig vind. De terrace voor de uitfans is nog het aardigste deel in het stadion. Voor de rest staan er nog wat oude gebouwen, maar daarna houdt het wel op. Voor mij persoonlijk is het mooiste element het turnstileblok voor de uitfans. Dat straalt nog wel enige grandeur uit. Jammer dat de club de oude tribune The Doll's House niet heeft laten staan. Dan was het een van de leukere stadions geweest in de Schotse lagere divisies.

De sfeer

Die was verrassend genoeg nog best aardig. Op de terrace was een groepje van The Blue Brazil continue bezig, terwijl bovenin de tribune ook een aantal chavs Stenhousemuir aan het aanmoedigen waren. Het was ook lachen met al die scheldende mannetjes om ons heen. In Schotland zijn ze wat grof in de mond en de fucks, cunts en wankers vlogen ons om de oren. Het was jammer dat het ultieme doel, de pitch invasion, werd verpest door die vieze SS'er. Aan de andere kant heb ik er wel weer eentje meegemaakt, ook al duurde hij maar kort.

De wedstrijd

Die was bagger tot en met. Er waren twee aardige spelers: de keeper van Cowdenbeath en de spits van Stenhousemuir. Daarna hield het op. Het was eigenlijk tot aan de penalty's een erg vervelende wedstrijd. De strafschoppen waren daarentegen wel heel leuk, want er zit toch een bepaalde spanning bij. Om een of andere reden hoopte ik namelijk dat Stenny zou promoveren.

De omgeving

Die is wel heel aardig. als je op een van de tribune staat of zit heb je een mooi uitzicht op de Ochil Hills. Dat vergoeilijkt het ontbreken van twee tribunes nog een beetje. Voor de rest ligt het wel aardig in een echte arbeiderswijk. Het is ook verdomde lastig te vinden, want het ligt echt ingesloten tussen de huizen en een fabriek.

Overall

Dit zijn de clubjes waar je eigenlijk nooit verwacht te komen. Het kwam toevallig zo uit en ik vond het best een aardige dagbesteding. Promotiewedstrijden zijn toch altijd iets speciaals. Stadion vond ik niet veel, vandaar dat ik niet denk dat ik hier nog ooit terugkeer. Aan de andere kant, zeg nooit nooit, want ik had in eerste instantie ook niet verwacht hier ooit te komen.



De statistieken

Stenhousemuir v Cowdenbeath 0-0, 5-4 after penalties (23/05/2009)

Ground: Ochilview Park, Stenhousemuir

Visits: 1

Season: 2008-2009

Competition: Scottish Third Division (play-off final)

Position Stenhousemuir: 4

Position Cowdenbeath: 2

Gate: 1530

Match Number in Scotland: 15

Goals: 40

Line up Stenhousemuir:

Bennett, Lyle, Ovenstone, Thom, Smith, Reid, Ove (64. I. Thomson 64), Molloy, Dalziel (112. Brand), Diack, Motion (64. Brazil 64)

Line up Cowdenbeath:

Hay, Baxter, Mbu, Robertson, Armstrong, Shields (119. Fleming), Ramsay, McQuade (93. Tomana), Gemmell, Dempster (95. Ferguson), Stein

Yellow Cards:

Diack, Lyle, Molloy (Stenhousemuir), Robertson, Armstrong (Cowdenbeath)



De foto's



Dit turnstileblok was het hoogtepunt van Ochilview Park



Voor de club zelf is dat deze Norway Stand



Die zijn naam dankt aan de Noorse fanclub van Stenhousemuir



Nogmaals de Norway Stand, maar nu van binnen gezien



Persoonlijk zie ik liever deze tribune, een oude terrace voor de uitfans



Hier hebben ze de tribune (was een terrace) weggehaald om er een snelweg neer te leggen



En aan de overkant van de Norway Stand kun je de auto parkeren en naar het voetbal kijken

Dit stond vroegâh op deze plek: The Doll's House


De brandgevaarlijke kleedkamers zijn niet meer in gebruik



Deze social club nog wel, maar gezellig is anders



De politier had ook maar een pauperhokje gekregen, maar hield een oogje in het zeil omdat...



... Wicky the Warrior liep rond om te rellen



De Norway Stand was 'packed to the rafters'



Een ziedend schot zorgde bijna voor keeper én bal in de goal



Hier grijpt de goalie van The Blue Brazil opnieuw goed in



De pies waren op. We hadden een donkerbruin vermoeden dat deze dame er meer van wist



Het tunneltje waar de tegenstanders met angst en beven uit komen...



... omdat ze niet echt van kunstgras houden



Mooi om de vlaggen te zien van twee van mijn favoriete landen



Boosaardige man met op de achtergrond de fans van Cowdenbeath



Chavs die dachten dat ze Ultras waren



De spelers staan klaar voor de penaltyreeks met de Ochils Hills op de achtergrond



Snoei, de 5-4 wordt erin getrapt. Stenhousemuir FC is 'going up'



Met een pitch invasion als gevolgd. In het midden de SS'er die de boel aan het verzieken is



De smeerlap (let op zijn rechterarm) is tevreden, want hij heeft het feest verziekt



De spelers vieren toch gewoon hun promotiefeestje op het veld...



... terwijl de fans het bekende 'Shoes up, if you're going up' zingen


 

 

© 2005 All Rights Reserved.