On the Pitch in Stockport
Na de leuke partij voetbal in Rochdale werd er koers gezet richting Stockport. Het was relatief dichtbij, dus we stopten nog ergens om te eten. Dat bleek achteraf niet zo slim te zijn, want eenmaal bij Stockport aangekomen bleek alles erg vol te staan. Een lang avontuur in de auto volgde, maar uiteindelijk vonden we een plek. We een eindje lopen, maar een uurtje voor de wedstrijd waren we bij het stadion aangekomen. De kaartjes lagen netjes klaar en zagen er een stuk beter uit dan bij Rochdale. Sowieso scoorde Stockport pluspunten, want de façade van de Main Stand was wel erg mooi. Vooral de letters “Stockport County A.F.C.” straalde een en al nostalgie uit. Deze Main Stand was in ieder geval goedgekeurd.
Buiten het stadion viel al meteen op dat de wedstrijd niet zo leefde als bij Rochdale. Stockport is dan ook wel wat gewend. Van 1997 tot en met 2002 kwam Stockport uit op het tweede niveau en werd daar zelfs een keertje achtste, slechts twee plekken achter een plaatsje in de playoffs. Goed, Stockport County in de Premier League was wat vreemd geweest, maar op het huidige niveau horen ze gevoelsmatig ook niet thuis. In 2005 degradeerde de club, met veel schulden op dat moment, naar het laagste niveau. Na een loodzwaar eerste jaar, de club eindigde op de 22e en laatste veilige plek in League Two, werd de weg omhoog ingezet. Vorig jaar miste Stockport op doelsaldo de playoffs, maar dit jaar werd de club vierde en deden ze lange tijd mee om de directe promotieplaatsen.
De eerste wedstrijd in en tegen Wycombe was in 1-1 geëindigd en iedereen leek er van overtuigd te zijn dat het thuis makkelijk zou worden afgemaakt.Vooral hadden de managers flink met modder naar elkaar gegooid, zoals het hoort in aanloop naar een belangrijke wedstrijd. Jim Gannon van Stockport had Paul Lambert de les willen lezen, maar die reageerde dat Gannon maar terug moest komen als hij ook een keer de Champions League had gewonnen. Dat was natuurlijk koren op de molen van de fans van Stockport, die Lambert continue uitscholden. Ook een speler van Wycombe, Tom Doherty, werd flink op de korrel genomen, maar dat was me niet helemaal duidelijk waarom. Al voor de wedstrijd werd hij vanaf onze tribune, waar de harde kern bleek te zitten, uitgescholden. De haat zat blijkbaar heel diep.
Edgeley Park bleek van binnen ook heel aangenaam te zijn. De oude Main Stand en zijn overbuurman, waar wij zaten, waren relikwieën uit allang vervlogen tijden. Qua zitcomfort was er veel op aan te merken, maar als nostalgist genoot ik. Aan onze rechterkant was een kleine, onoverdekte tribune gereserveerd voor de aanhang uit High Wycombe. Het duurde opvallend lang voordat die helemaal vol zat overigens. Het vreemdste aan het stadion was de gigantische dubbeldekker aan onze linkerkant. Die tribune was duidelijk neergezet ten tijde van de avonturen op het tweede niveau, want hij viel compleet uit de toon. Ik denk dat als Stockport vier van dit soort tribunes zou hebben, ze een Premier League-waardig stadion zouden hebben. Nu viel hij toch wel een beetje uit de toon, hoewel dat ook wel weer wat had. Ik vond het stadion mooier dan dat van Rochdale, maar door de gigantische tribune was het een stuk minder knus dan Spotland.
We gingen wat pie’s halen en toen was het eigenlijk wachten op de wedstrijd. Terwijl ik op de tribune zat kreeg ik een beetje een deja-vu naar Southend, een maand eerder. Daar zat je ook vrij krap en was het erg donker op de tribune. Dat was hier ook allebei, hoewel de beenruimte wel wat beter was. Om ons heen begon zich de harde kern van Stockport County te verzamelen. Ze waren al flink aangeschoten en begonnen allemaal te brallen, met name dus tegen Doherty. Volgens de zuipschuiten was hij een dwerg en ze wensten hem een beenbreuk toe. Gezellig figuren daar in Stockport.
Buiten de harde kern om ons heen, heeft Stockport ook nog een groep fanatieke tifofanaten. Opvallend, want tifo zie je maar zelden in Engeland. Deze tifo bestond uit het vasthouden van papieren vellen, die samen het oprichtingsjaar van Stockport vormde. Voor de tribune stonden vier mannen die met grote vlaggen aan het zwaaien waren. Ik had het gevoel alsof ik bij Boca Juniors v River Plate was. Terwijl de spelers opkwamen werd er ook nog met snippers gestrooid, zodat het plaatjes compleet was. Iedereen was er klaar voor, ook de fans van Wycombe, die ondertussen allemaal binnen waren. Daar hoorde ik de idioot met de trommel al en het rauwe “Chairboys, Barmy Army”, wat me deed denken aan de wedstrijd van Wycombe die ik drie jaar geleden bezocht. Ook toen hoorde je de trommel gevolgd door het rauwe geschreeuw. De wedstrijd kon nu echt beginnen.
In de eerste minuten was het Stockport wat heerste. Ze leken de wedstrijd snel te willen beslissen. De bal werd regelmatig naar voren gestampt met de hoop dat Liam Dickinson er wat mee goeds mee ging doen. In de zevende minuut had het “hoofball” succes, toen Dickinson zijn bewaker eruit sprintte en knap afrondde. Stockport voor en de harde kern om ons heen begon meteen Paul Lambert uit te schelden. Die liet zijn ploeg geen hoofball spelen, maar probeerde door middel van korte passes Stockport te ontregelen. Stockport zakte na de 1-0 ver weg en Wycombe had duidelijk het beste van het spel. Voorin leek alleen niemand te lopen die een doelpunt kon maken, want echt grote kansen kreeg Wycombe niet ondanks het veldoverwicht. Met 1-0 gingen beide teams de kleedkamers in voor de rust.
Na de rust hetzelfde spelbeeld, een beter Wycombe wat de bal er niet inkreeg. Eigenlijk heel vreemd, want met topscoorder McGleish en spelers als Delroy Facey, John Sutton en Leon Knight liepen er bij Wycombe toch een flink aantal spelers bij die in het verleden makkelijk doelpunten maakten. Stockport deed ondertussen vrij weinig meer. Dickinson stond op een eiland en kreeg weinig bruikbare ballen. De Stockport fans deerde het weinig, want ze bleven bloedfanatiek. Misschien dat ze minder gespannen waren dan de fans van Rochdale, want daar viel het soms door de spanning wat stil. Hier bleven ze continue achter de ploeg staan, vooral het groepje om ons heen.
Terwijl de laatste minuten aanbraken, ging veel Stockportfans al naar de rand van het veld om zich klaar te maken voor de pitch-invasion. Chocovla dacht dat hij droomde, want hij had voor vandaag nog nooit een bestorming van het veld meegemaakt, terwijl dit zijn tweede vandaag kon worden. Stiekem had ik het wel leuk gevonden als de 1-1 nog was gevallen, want dan had iedereen weer teruggekund naar zijn plek. Die viel echter niet en een tweede pitch-invasion volgde. Uiteraard deden wij als ware gloryhunters weer mee. Wat zou het mooi zijn als het iemand bij Sky was opgevallen dat er zowel in Rochdale en Stockport twee keer drie dezelfde mannetjes op het veld stonden. Dat zullen we nooit weten, maar de gedachte alleen al bezorgt een glimlach bij mij.
Opnieuw bleek de pitch-invasion een goed instrument om de andere tribunes op te klimmen. De grote tribune was natuurlijk het hoofddoel en vanaf daar had ik een mooi uitzicht over de rest van het stadion en het stadje Stockport. Ik kon nu ook de grootste sjaal van het land aanraken, die helemaal achterin de tribune was opgehangen. Beneden op het veld was het een groot feest en dat was genieten om te zien. Ook Stockport vind ik na deze dag een leuke club, maar toch gunde ik Rochdale de overwinning iets meer op Wembley. Daar waren ze net iets blijer met de overwinning en voor die club is het een stuk specialer dan voor Stockport. Uiteindelijk zou het 3-2 voor Stockport worden een week later. Die club is wel meer toe aan League Two, maar Rochdale niet in de “Rochdale Division” zien acteren zou ook wel bijzonder zijn geweest. Ach ja, volgend jaar weer een kans voor de Dale.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
