Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Stranraer

Het verslag

        

 

Schotse Tukkers in Stranraer

 

In 2006 kreeg Twente-fan Dennis van Unen te horen dat hij kanker had. Zo’n heftige vorm dat er niets meer aan te doen was. De mededeling kwam een dag nadat zijn dochtertje was geboren. Ellendiger kon niet. Hij had nog een laatste wens en dat was een keer een Old Firm bezoeken. Dat probeerden zijn maten van Enschedese Boys 10 voor hem te regelen. Via-via kwamen ze terecht in Stranraer. Daar woonde Rangers-fan Jim, die toevallig dankzij de transfer van Michael Mols naar Rangers, al enkele Nederlanders kende bij Utrecht. Samen met zijn straatgenoot James, die voor Celtic is, regelden ze een kaartje voor Dennis en namen ze hem mee op stadionjacht in Glasgow. Pas toen Jim en James Dennis in Schotland zagen, kregen ze te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. De twee Schotten bezorgden hem een prachtig weekend. Ze bezochten Celtic Park, Hampden Park en uiteindelijk ook Ibrox, want daar werd de Old Firm gespeeld. Dennis stierf niet lang daarna op 32-jarige leeftijd.

 

Jim en James waren allebei aanwezig bij de begrafenis in Enschede. De contacten bleven en zijn tot op de dag van vandaag gebleven. Zowel Jim als James hebben een tattoo van Twente en sinds 2011 is er een heuse Twente-fanclub in Stranraer. Munsterman mag dan wel als megalomaan worden afgeschilderd, maar hij was wél bij toen die twee zomers geleden in Stranraer werd opgericht. Er waren sowieso veel coryfeeën bij. Zoals de in Engeland heilige Frans Thijssen en Theo Snelders, die nog jarenlang voor Aberdeen en Rangers heeft gekeept. Ook waren er een hele hoop Tukkers bij, waaronder de mannen van Enschedese Boys 10 en laat ik er daar net twee van kennen: Toon en Hans. Toon kwam ik ooit tegen bij St. Pauli v Celtic en we hebben altijd contact gehouden. Hij en Hans ging eind december ook mee op de DT116-trip naar Hull v Leeds.

 

Vroeger ging ik vaak met Chocovla op trip, de Veendam/Man City-fan uit Oude Pekela. Sinds hij aan de vrouw is, zit hij natuurlijk stevig onder de plak en zijn zijn tripjes erg gelimiteerd. Omdat hij niet meer zo vaak gaat, spraken we aan het begin van dit seizoen af om naar Schotland te gaan. De favoriete Schotse club van Chocovla is Stranraer. Als Veendam-supporter is hij liefhebber van clubs die in uithoeken liggen, dus Stranraer is een logische keuze wat dat betreft. Uithoekiger ga je het niet krijgen. Dit seizoen was het extra mooi om Stranraer door het faillissement van Rangers ineens in SFL2 werd geplaatst. Dat was zo mooi, omdat Queen of the South was gedegradeerd. De South West derby was begin 2006 voor het laatst op Stair Park gespeeld, dus dat werd onze wedstrijd.

 

De eerste, op 6 oktober, kwam voor ons beide te vroeg. Ik was een week eerder al naar Schotland geweest en zou een week later voor Non-League Day naar Tilbury gaan. Voor Chocovla kwam het ook niet uit, want die had zijn portemonnee moeten trekken voor zijn bruiloft. Het werd dus de tweede, die op 16 februari. Een heel gevaarlijke datum, want vaak gaat alles P-P in februari. Het bleek ook een ongelukkige datum te zijn, want voor het eerst in tijden was er géén zondagwedstrijd. Ik had gehoopt op Celtic v Dunde United, maar zo is het leven niet. Ons reisgezelschap werd gecompleteerd met mevrouw Chocovla en UltraHenk, een groot liefhebber van obscure clubs en ground. Die al bijna een jaar niet had gevinckt, dus hij moest maar weer eens mee.

 

Door de connectie tussen Toon en de Schotse Tukkers, kwam ik vooraf in contact met Jim. We spraken af om elkaar daar te ontmoeten. Altijd leuk om locals te ontmoeten als je een vinck gaat zetten. Ironisch genoeg zou ik de Schotse fanclub van Twente ontmoeten op dezelfde avond waarop Willem II in Enschede tegen Twente ging spelen. Als ik niet in Schotland had gezeten, was ik daar wel naartoe geweest. Dan had ik met Toon en Hans kunnen boozen in De Doedelzak. Maar de plicht riep: Stranraer vincken. Na een vroege horror, vlogen we op Glasgow alwaar de familie Chocovla ons oppikte. Chocovla en zijn vrouw hadden de dag ervoor Edinburgh al gevinckt. Voor mevrouw Chocovla zou dit haar eerste Schotse vinck zijn en waar kun je die beter zetten dan in Stranraer? UltraHenk was al wat meer ervaren, want die had Queen of the South al eens gevinckt. Een echte Zuid-Schotland vincker dus.

 

De tocht van Glasgow naar Stranraer was genieten. Rijdt je meer landinwaarts, dan is het zowat het saaiste gedeelte van het land. Maar zo langs de kust van Ayrshire, was het puur genot. Het was jammer dat het wat grijs was. Ik moet hier in de zomer nog eens terugkomen en dan op ’t gemakje deze kust vincken. Schotland is zo’n prachtig land. Gelukkig heb ik een roodharige vriendin en die zijn meestal niet zo van de zonvakanties. Een keer een zomervakantie naar Schotland zit er dus zeker wel in. Geen voetbal dan (yeah, sure), maar gewoon eens genieten van de Schotse landschappen en de onbekendere steden. Het staat op de to-do list voor de volgende zomer.

 

Stranraer zelf is een wat grauw plaatsje. Of het lag misschien wel aan het regenachtige weer. De stad is groot geworden door de scheepsvaart. Tot november 2011 voerden de bakbeesten van Stenaline van Stranraer naar Belfast en omgekeerd. Daarna is de afvaartplek Cairnryan geworden, zo’n twee kilometer ten noorden van Stranraer. Mede daardoor ziet de pier er erg troosteloos uit. Stranraer zelf ligt aan Loch Ryan, dat is een grote natuurlijke haven. Het wordt ook wel eens de ‘Anus van Schotland’ genoemd. Pak de landkaart er maar eens bij, dan snap je waarom Loch Ryan die bijnaam heeft. Overigens hebben mensen uit Stranraer ook een vieze bijnaam: The Clayholers. De Clayhole was namelijk de bijnaam van het oude gedeelte van Stranraer, vandaar dat ze de Kleigaters heten. Lijkt wel een carnavalsnaam.

 

Ondertussen kreeg ik een telefoontje van Jim. Hij hoopte op tijd bij de wedstrijd te zijn, want hij moest overwerken bij de fabriek (zowel hij als James werken in een fabriek die helmen maakt voor gevechtpiloten). James zou ons op komen halen en naar het stadion brengen. Hij adviseerde de pub “The Grapes”. Terwijl ik aan het bellen was, maakte UltraHenk een foto van de social club van Stranraer FC, die vreemd genoeg in het centrum ligt en niet bij het stadion. Op precies dat moment werden er chavs uit geflikkerd. Die hadden waarschijnlijk zitten kloten. Ze zagen UltraHenk en schreeuwden dat hij geen foto mocht maken. Dat deed hij toch, waardoor hij nu in het bezit is van een mooie hooliganfoto.

 

We liepen door naar “The Grapes” en daar stond een prachtige cheesy tekst op de buitenkant. Over dat niemand in de pub een vreemdeling is, maar vrienden die elkaar nog niet hebben ontmoet. Oké, deze pub was nu al een van de beste ooit. Binnen bleek de pub over te zijn genomen door de fans van Queen of the South. Geen topboys, maar een heel oude harde kern. Ze zongen een paar liederen en een stokoud fossiel begeleidde de boel met een ratel. Gekkenhuis. De aftrap naderde en James kwam binnen. Hij bracht ons met de auto naar het stadion. In de auto konden we nuilen over de 0-3 van Celtic tegen Juventus en vooral die blunder van Ambrose. Het was zuur geweest. James kwam oorspronkelijk uit Glasgow en ging nog altijd op en neer naar Celtic, ook al was dat een uurtje of twee rijden vanaf Stranraer.

 

We werden afgezet bij Stair Park, vernoemd naar de Graaf van Stair, die het land schonkt aan de gemeenschap. Stranraer speelt hier al vanaf 1870, het jaar dat ze werden opgericht. Daarmee is het, na Queen’s Park en Kilmarnock, de derde oudste club van Schotland. Successen kende de club amper. Pas in 1955 werden ze toegelaten in de Scottish Football League en in 1994 lukte het The Clayholers pas om voor het eerst te promoveren. De club laveert al jarenlang tussen SFL2 en SFL3. In principe horen ze in die laatste divisie, want Stranraer is echt een piepkleine club. Maar dankzij het debacle met Rangers, spelen ze dit jaar weer in SFL2. Erg goed voor de club, want ze hebben nu gegarandeerd vier derby’s tegen Ayr United en Queen of the South en dat levert centjes op. Met een beetje mazzel blijven ze er zelfs nog in en komt volgend jaar het nieuwe Rangers op bezoek en dat is wederom kassa.

 

Stair Park zelf is niet echt heel bijzonder. Een grote moderne Main Stand, een beetje zoals in Montrose, en een oudere tribune aan de overkant. Achter beide doelen heb je nog terracing. De Town End is overdekt en daar stonden de thuisfans, terwijl ze aan de overkant overgeleverd waren aan de Schotse elementen. Pas sinds 1981 heeft Stair Park lichtmasten en daarmee waren ze de laatste Leagueclub in Engeland én Schotland die onder kunstlicht kon gaan spelen. Wij hadden de pech dat het miezerig was, maar op een zonnige lentedag is het hier goed toeven. Er is een leuk parkje rondom het stadion en achter de hoofdtribune ligt een plas water. Het kan hier goed toeven zijn, maar dat was door de miezer nu iets minder. Daarnaast was onze Scotch Pie lauw en dat is nooit een goed teken.

 

Jim en James hadden gratis kaartjes voor ons geregeld en continue kregen we gratis dingen erbij. Uiteindelijk hadden we ook nog een pin badge en een programmaboekje. En dan zeggen ze dat Schotten gierig zijn. In het stadion waren veel meer fans uit Dumfries dan thuispubliek. Queen of the South staat er ook geweldig voor. Het is geen kwestie meer van óf The Doonhammers kampioen worden, maar wanneer ze het worden. Daarnaast is en blijft dit een derby. De eerste in oktober won Queen of the South met 0-2 en in eigen huis werd het 4-1. Historisch gezien is de club uit Dumfries natuurlijk superieur aan Stranraer, maar de cijfers zeggen dat het wel meevalt. Queen of the South won 46 South West derby’s, tegenover Stranraer 33 keer. De andere 25 keer werd het gelijk. De grootste uitslag is 1-11, in de Scottish Cup van 1932. De grootste nederlaag die Stranraer ooit leed.

 

Ook vandaag was Queen of the South veel te sterk. De eerste tien minuten deed Stranraer aardig mee, maar nadat Paul Burns de 0-1 maakte werd het lastig. In de 24ste minuut was het helemaal over. Rode kaart voor de keeper David Mitchell van Stranraer en een penalty. Die werd gemaakt en toen was het eigenlijk wachten op de 0-3, 0-4 en 0-5. Die vielen ook allemaal, waardoor het een pijnlijke derby werd voor Stranraer. Het was dat Queen of the South het op een gegeven moment wel had gezien op het loodzware veld, anders waren ze in de buurt van de 1-11 gekomen. Queen of the South speelt al het hele seizoen erg goed en als het ze lukt om het team bij elkaar te houden, zie ik ze best wel eens meestrijden om de bovenste plekken in SFL1.

 

Ondanks de vele goals, was de wedstrijd eigenlijk maar bijzaak. Met Jim en James besprak ik de hele voetbalwedstrijd. Jim bleek, voor zijn Twente-tijd, fan te geweest van Utrecht. Nadat Rangers Mols overnam van die club, belde bij Utrecht met de vraag of hij een Utrecht-shirtje kon kopen met de naam Mols er achterop. Hij kreeg Ad Verdonk aan de lijn en de twee hebben nog altijd contact. Zo vinckte Jim ooit Rita Verdonk, in de tijd dat zij nog volop meedeed in de politiek. Jim was zelfs een keer in Tilburg geweest tijdens Roze Maandag, omdat zijn Utrechtse vrienden de kroegbaas van Café Tribunaal kenden. Hij wist niet wat hij zag tijdens Roze Maandag. Vooral de leren broek met open achterkant was hem bijgebleven. Volgens hem zou zoiets in Schotland niet kunnen. Jim had Willem II al eens aan het werk gezien, uit bij Utrecht.

 

Van Jim hoorde ik ook een bizar verhaal, wat een van de redenen is waarom er zo weinig volk komt kijken naar Stranraer. Geen enkele basisspeler komt namelijk uit het plaatsje. Ze wonen allemaal rondom Glasgow. Daardoor trainen ze doordeweeks ook in Glasgow en niet in Stranraer. Het zijn allemaal broodvoetballers, hoewel de meeste spelers maar een pond of vijftig per week krijgen. Een paar jaar geleden is er een jeugdopleiding gestart en de club hoopt dat daar wat spelers uit voortkomen. Zo kan de binding tussen stad en club ook wat sterker worden en misschien zit er wel de derde Schotse international uit Stranraer bij, na Colin Calderwood (de ex-verdediger van Spurs) en Kevin Kyle (huidige spits van Rangers). Hoe dan ook zal de jeugdopleiding de club goed doen.

 

Door al dat gepraat over voetbal en andere zaken, vloog de tijd voorbij. Mede daardoor heb ik weinig foto’s geschoten en degene die ik heb gemaakt zijn niet echt van topkwaliteit. Ach ja, heb ik tenminste een reden om terug te keren naar Stranraer. We sloten de dag af in de pub. Ik hoorde nog wat verhalen van Jim over Twente, Noord-Ierse oranjebands en de dag dat Dennis door James werd rondgereden in Glasgow. Jim en James zijn gouden gasten en mede daardoor werd deze trip er memorabel. We hadden ons hotel in Glasgow, dus tegen een uur of zeven werd er koers gezet richting het noorden. We hadden een tip gekregen over een Indiër op weg naar Glasgow en die bleek erg goed te zijn. Het was weer eens smikkelen en smullen. De volgende dag brachten UltraHenk en ik door met het vincken van Junior grounds en historische plekken en ging de familie Chocovla de stad in. Wederom een zeer geslaagde Schotlandtrip.



Het rapport

Het stadion:

Stair Park is een grappig stadionnetje. De grote hoofdtribune, die helaas erg modern is, is de grote blikvanger. Mijn favoriet staat daar tegenover, een wat oudere tribune met houten bankjes. Achter beide doelen heb je terracing. De overdekte voor de thuisfans, vrij kil overigens, en een onoverdekte voor de uitfans. Leuk zijn ook de bomen achter de terrace. Daardoor heb je het gevoel midden in de natuur te zitten.

De wedstrijd:

Op papier was dit een kansloze zaak voor Stranraer en dat bleek het in de praktijk ook te zijn. Stranraer liet in de eerste tien minuten nog wel wat zien, maar na de rode kaart was het helemaal over. Als Queen of the South echt had gewild had het zo een nulletje of acht kunnen worden. Het vermaak moest helemaal van The Doonhammers komen en die deden dat wel door een aantal geweldige goals te scoren.

De omgeving:

Stair Park ligt niet ver van de binnenstad af. Ik denk dat het een minuutje of tien lopen is. Ook de zee ligt op een steenworp afstand. Toch vergeet je die dingen als je in het stadion zit. Dat ligt namelijk midden in een park en vooral in de lente en zomer heb je dan het gevoel alsof je in een bos zit.

De sfeer:

Normaal wordt er weinig gezongen op dit niveau en vooral veel gescholden. Dat schelden was nog steeds, maar doordat het een derby was, werd er ook een aantal keer gezongen. Het was duidelijk dat er meer uitfans waren dan thuissupporters. Zowel op als naast het veld waren The Doonhammers de baas.

Overall:

Het was een heerlijke dag in Stranraer. Niet alleen omdat ik eindelijk Stair Park vinckte, maar vooral door Jim en James, de twee Twentefans uit Stranraer. Daardoor werd het nog specialer allemaal. Een mooie tripje en ondanks dat Stair Park geen klassieker is, wil ik er zeker nog een keertje heen.


De statistieken

Stranraer v Queen of the South 0-5 (16/02/2013)

17. Paul Burns 0-1

24. Ryan McGuffie 0-2 (pen.)

39. Derek Lyle 0-3

59. Nicky Clark 0-4

71. Derek Lyle 0-5 

Ground: Stair Park, Stranraer

Visits: 1

Season: 2012-2013

Competition: Scottish Second Division

Position Stranraer: 9

Position Queen of the South: 1

Gate: 810

Match Number in Scotland: 45

Goals: 148

Line up Stranraer:

Mitchell, Kinnaird (21. Cadwell), McKeown, Dunlop, Staunton, Winter, Gallagher, Aitken, Borris (58. Campbell), Gribben (46. Moore), Malcolm

Line up Queen of the South:

Robinson, Mitchell, Durnan, McGuffie, Holt (66. Black), Burns, Young (46. Smith), McKenna, Carmichael, Lyle (80. Reilly), Clark

Yellow cards:

Staunton (Stranraer), Burns, Holt (Queen of the South)

Red card:

David Mitchell (21. Stranraer)



De foto's

De pier in Stranraer, tegenwoordig eenzaam en verlaten

Zo met die miezer zag het er niet echt uitnodigend uit

Toch vonden deze vinckers het er goed toeven

De social club van Stranraer waar ze chavs naar buiten gooien

Even later ben ik aan het bellen (zie petmans rechts) en zijn de chavs not amused met UltraHenk

Niets voor ons, vandaar dat we naar "The Grapes" gingen

Heerlijke cheesy tekst. Zo zie ik ze graag

Culturele hoogtepunt van Stranraer is het Castle of St. John (hobbykostende naam)

Het stadion staat al wel netjes aangegeven in de stad

En nogmaals!

Stair Park

De turnstiles mogen er wezen

...

...

De façade stelt niet veel voor. Veel te modern

Toch is de Main Stand de trots van de club

Town End, voor de thuisfans

De Coo Shed Stand, vroeger de plke voor de 'harde kern'

Nu het domein van veelal oude mannetjes

Spelerstunnel

De Town End vanaf de Main Stand gezien

En hier de Coo Shed Stand met rechts de fans van Queen of the South

De echte bikkels uit Dumfries stonden op de onoverdekte East Terrace

Draai je wat naar achteren dan zie je een leuk parkje met een watertje

Queen of the South was veel te sterk

Gerommel

En dat werd een penalty

De mannetjes op de tribune zien dat er een nieuwe keeper in komt

Technisch hoogstandje tijdens het wachten

De keeper heeft nu al een rouwmoment

En hoppa, dat is de 0-2. Wedstijd gespeeld

"Let's go fucking mental, let's go fucking mental, jalalalala" Gekkenhuisje

Tijd om weer eens naar beneden te gaan

Echte mannen staan onoverdekt in de miezer

Zo ook ikzelf

Pfff, wat was dat veld een drama. Lood- en loodzwaar

Na afloop nog even snel een foto van een lege Main Stand

En van de lege Town End

De Coo Shed mocht niet ontbreken natuurlijk

Helaas te laat. Geen snacks voor DT116 :-(

Een laatste blik op het stadion en het loodzware veld. Het was weer een mooie dag


 

 

© 2005 All Rights Reserved.