Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Swansea2

Het verslag

   

"Take me to the Vetch Field"

Vroegâh kende ik vooral de stadions in de Premier League. Er was nog geen internet, dus wat zich daaronder afspeelde zag je alleen als er een FA Cup pot werd uitgezonden. Later kocht ik wat boekjes over stadions, zodat ik een wat beter overzicht had wat er allemaal voor moois in Engeland was. Maar pas in 2003 zag ik dankzij That Final Day twee juweeltjes heel goed in beeld. St. James' Park van Exeter was geweldig, maar van The Vetch Field van Swansea kreeg ik spontaan een harde plasser. Anderhalf jaar later bezocht ik dat stadion zelf en dat was genieten. Ik besloot dan ook nooit een voet in dat nieuwe stadion te zetten, om zo de eer van The Vetch niet te bedoezelen.

Ik zag wel eens wat foto's van het Liberty Stadium en die deden me weinig. Maar de aantrekkingskracht van de South Wales derby kon me toch overhalen om dat nieuwe ding te bezoeken. Ondanks dat de kaarten in de general sale kwamen, viel het niet mee er eentje te kopen. Beantwoorden van mail kennen ze niet in Swansea en als ik belde, kon ik alleen kaartjes kopen van de boyband JLS. Gelukkig kon ik via de Haagse Toffee Reza nog aan een ticket komen, waardoor ik getuige kon zijn tussen het onderlinge Welshe treffen. Door vooraf een aantal stukken over deze derby te schrijven, werd de zin alleen nog maar groter.

Overigens had deze trip nogal wat voeten in de aarde. Veel afzeggingen zorgden ervoor dat ik ineens alleen zou gaan. Ook goed, maar gezelschap heeft nog altijd mijn voorkeur. Mijn vriendin had wel zin om mee te gaan. Niet voor het voetbal, maar voor het shoppen. Besloten werd om zaterdag cultureel te gaan shoppen in Bath (geen Exeter City voor mij) en om zondag in Swansea door te brengen. Het vinden van een fatsoenlijk hotel in Swansea was nog een hele opgave, maar uiteindelijk vonden we een mooie aanbieding van de Premier Inn. Dat is een soort Travelodge, maar dan wat luxer. Ik was benieuwd hoe die zou bevallen.

Even leek het erop dat er weer een P-P zat aan te komen. Er stak namelijk een fikse wind op en op Schiphol aangekomen, werd de ene na de andere vlucht geannuleerd. Dat die naar Egypte P-P gingen, kon ik nog wel begrijpen, maar het werd spannender toen ook vluchten naar Liverpool, Leeds-Bradford en Aberdeen eruit gingen. Het zou toch niet zo zijn dat we niet naar Bristol konden? Eerst was er een half uur vertraging, dat werd een uur en zelfs twee uur. Ik was stiekem wel blij dat ik niet naar Exeter zou gaan, want dan had de stressfactor weer toegeslagen. Gelukkig bleek Bristol Airport veilig genoeg om naartoe te vliegen, zodat we toch gingen. Goed, we hadden een vertraging van twee uur, maar we gingen tenminste.

Eenmaal op Bristol aangekomen was het zoeken naar onze huurauto. Die bleek niet naast het vliegveld te liggen, maar een eindje verderop. Hij was ook van een voor mij onbekende maatschappij: Green Motion. Het bleek en autoverhuurder te zijn die aan het milieu dacht. Jammer, want ik ben juist voor de opwarming van de aarde, want dat zorgt voor minder P-P's. De auto zelf bleek wel heel fijn te zijn. In een vloek en een zucht waren we in Bath waar we baden gingen vincken. De stad zelf was heel aangenaam. Toch wel een van de mooiere steden van Engeland. Eefje ging ondertussen helemaal uit haar plaat, want ze hadden er winkels waarin alle make up merken werden verkocht. Bij de aanblik van de Champneys winkel, viel ze bijna flauw. In make up land staat dat even hoog in aanzien als de gevel van Craven Cottage voor vinckers.

Uiteindelijk hadden we zoveel parfums, moisturizers en foundations bij, dat ik me afvroeg of we het vliegtuig nog wel in zouden komen. Een beetje mengen en met deze handel zouden we zo heel de luchthaven kunnen opblazen. De auto was daarom ook zwaar beladen, toen we in de avond koers gingen zetten richting Swansea. Dat was een voordeel, want de rukwinden waren zo hevig dat we bijna van de Severn Bridge werden afgeblazen. Gelukkig ging het goed en het werd genieten toen we langs Port Talbot reden. Die stad bestaat voor 80% uit hoogovens en dat was wel te ruiken. Zo 's avonds was het een mooi gezicht om die rode gloed om die stad te zien. Ik zou er alleen niet willen wonen, want als je de 50 haalt, ben je zowat de oudste inwoner.

Over het hotel kan ik alleen maar lyrisch zijn, want dat Premier Inn is echt een toppertje. Schone kamers, een werkende teletekst en een mooi uitzicht over het Waterfront van Swansea. Dit was toch wel een paar categorieën beter dan de Travelodges, waar ik nooit blootsvoets over de vloerbedekking durf te lopen, omdat ik het gevoel heb dat daar alles vol met spermatozoïden ligt. Beneden zat nog een bar en daarnaast een Tesco, dus dat was geen verkeerde plek om te vegeteren. Een aanrader voor mensen die ook eens naar Swansea gaan. Enige nadeel is dat je een stukje moet lopen, voordat je in het centrum bent.

De volgende dag was ik vroeg uit de veren, omdat ik nog wilde proberen om The Vetch Field binnen te dringen. We reden richting het oude stadion van Swansea en toen ik het zag ging ik even uit mijn plaat en zong ik “Take me to The Vetch Field”, wat Eefje vreemd vond. Gelukkig zat er een Debenhams naast, zodat ze daar kon gaan shoppen, terwijl ik op pelgrimstocht ging naar een van mijn favoriete stadions. Het was heel apart om daar weer rond te lopen na zeven jaar. Een ingang kon ik niet vinden. Ik probeerde nog binnen te komen via een hek, door er tegenaan te trappen. Dat leverde me een boze blik op van de buurman, die op zijn voorhoofd tikte. Begrijpelijk, want ik zou ook niet op een zondagochtend een lawaai makend figuur naast mijn deur willen hebben.

Ik besloot daarop maar wat foto's van de buitenkant te maken. Zelfs dat was al genieten. Eeuwig zonde dat ze de boel vanaf deze week gaan slopen, want er gaat niets gebouwd worden. Pure slechtheid van de anti-Vinck dus weer. Na een uurtje intensief door de CCTV camera's te zijn gevolgd, besloot ik richting de boulevard te gaan. Daar kon ik Swansea Bay zien, waar de Soul Crew was ingejaagd in 1988. Iets verderop zag ik grote lichtmasten van St. Helen's, een oude cricket- en rugbyground. Die werd ook even gevinckt. Dit ging makkelijk, want de deur stond gewoon open. Een leuk extraatje was dat tegenover dat stadion het monument voor Swansea Jack stond. Ik besloot een hondenkluifje te kopen om daar neer te leggen voor deze held.

Met de regen in de bek (positief, want in Swansea hoort het te miezeren), liep ik terug naar The Vetch. Ik dronk nog even een kop koffie met Eefje, voordat we richting stadion gingen. Daar werd ik gedropt, want de vrouw gaf de voorkeur aan shoppen in plaats van deze derby. Alleen Cyril the Swan vond ze nog wel de moeite, maar om daar nu 25 pond voor neer te leggen ging haar ook weer te ver. Ik zou Reza voor de ticketoffice ontmoeten, maar die was nog in de pub. Genoeg tijd om eens even rond te kijken. Het stadion stelt op zich weinig voor aan de buitenkant. Het is erg saai allemaal, met als enige pluspunt de ligging naast de rivier de Tawe.

Ik was dus zo uitgevinckt en ging maar eens richting het uitvak om te kijken of daar wat te beleven was. Daar stonden de boefjes van Swansea die van Cardiff uit te dagen. Er werden badmutsen en duikbrillen richting de Bluebirds gegooid en de klassieker “Swim Away” werd uiteraard gezongen. De politie hield beide groepen voor de rest ver uit elkaar. Het viel me trouwens op dat er nog altijd veel Swans allerlei zwemspullen bij hadden. Omdat het als 23 jaar geleden is gebeurd, had ik verwacht dat het minder zou zijn geworden, maar het zijn juist de jongeren die toen nog niet geboren waren, die allemaal zwemspullen bij zich hadden.

Niet alleen zwemkleding was vereist, ook Blackpool spullen vonden gretig aftrekt. Ik zag ontzettend veel sjaals en vlaggen van die club. Dit allemaal doordat Blackpool afgelopen jaar de play-off finale van Cardiff City won en er zo voor zorgde dat Cardiff niet naar de Premier League promoveerde. Daar zijn de zwaantjes Ian Holloway en zijn mannen nog altijd dankbaar voor. Ondanks dat beide voorzitters roepen dat het goed zou zijn als tenminste een van de twee Welshe clubs zou promoveren, voelen de fans dat niet zo. Het maakt niet uit wie er tegen de rivaal speelt, zolang die maar wint.

Het was leuk om al die bedrijvigheid zo rondom het stadion te zien. Normaal ben ik altijd wat eerder binnen, maar nu kon ik het allemaal goed observeren. Ik zag ook nog een opvallend ritueel en dat was dat mensen de voeten van Ivor Allchurch – die in het brons gegoten voor het stadion staat – aanraakten en hem vroegen om vandaag voor de overwinning te zorgen. Ooit zei iemand dat voetbal religie heeft vervangen in de Westerse wereld en dit was er een duidelijk bewijs van. Opvallend trouwens dat er juist een standbeeld van Allchurch staat, want ondanks zijn geweldige carrière bij Swansea heeft hij ook voor de grote rivaal gespeeld en zelfs verschillende goals tegen Swansea gemaakt.

Ondertussen kwam Reza het kaartje brengen. Helaas had hij geen Haags matje, maar je kunt nu eenmaal niet alles hebben. Hij ging nog even terug naar de pub, terwijl ik richting turnstile ging. Het stadion was al redelijk gevuld, maar was voor de rest ook vrij standaard van binnen. Ik bleek in het buitenlandse vak te zitten, want behalve Hagenezen zaten er ook allemaal Polen van Legia Warschau. In het begin dacht ik dat het Welshmen waren die Welsh aan het praten waren, omdat ik niet precies verstond wat ze zeiden. Maar helaas was dat niet het geval. Sowieso heb ik – op een gesprek tussen twee oude mannetjes na – geen Welsh gehoord dit weekend. Je leest het des te meer, want echt overal staat alles in twee talen aangegeven.

De Hagenezen hadden al een goede dag achter de rug, want die hadden niet alleen een avond drankgelag met Swansea-fans achter de kiezen, maar ook had hun club met 0-1 gewonnen van PSV in Eindhoven. Gelukkig was Willem II tegen FC Kevin Blom nog niet gespeeld, anders had ik de bokkenpruik op gehad. Het was mooi om de opbouw naar de wedstrijd mee te maken. Bij tijd en wijle kwam er flink wat geluid uit de kelen van beide clubs. Opvallend dat het tijdens de wedstrijd een stuk minder was. Schijnbaar was dat tijdens de eerste derby van dit seizoen ook al het geval. Misschien toch een soort van spanning, omdat er nu meer dan alleen de derby-eer op het spel staat, maar ook promotie naar de PL. Ik heb geen idee.

Voor de wedstrijd vlogen er ook flink wat ballonnen door het stadion heen. De kleur ervan was oranje, toevallig ook de kleur van... Blackpool. Ook werden er allemaal sjaaltjes en vlaggen van die club aan de meegereisde Cardiff-fans getoond. Om de banter allemaal goed te volgen, had ik beter iets meer aan de andere kant van het stadion kunnen zitten. Ik zag wel wat bewegingen naar elkaar toe (waaronder uiteraard de zwembeweging), maar kon het niet allemaal goed volgen. Het was in ieder geval duidelijk dat het geen vriendelijkheden waren die uitgewisseld werden. Het lijkt me wel mooi om deze wedstrijd een keer vanuit het uitvak te volgen. Dat is een belevenis op zich.

Oja, en er was ook nog een wedstrijd. Die was redelijk, maar geen klassieker. Dat is meestal zo bij derby's, maar laat juist deze derby een uitzondering zijn. De laatste jaren zijn er flink wat goals en rode kaarten gevallen bij ontmoetingen tussen deze twee clubs. Alleen de laatste derby in Cardiff was wat minder en deze dus ook helaas. Bij Swansea zie je duidelijk dat ze flink op elkaar ingespeeld zijn. Het is een goede ploeg, alleen missen ze een 'killer' in de spits. Die hebben ze bij Cardiff wel met de trojka Bellamy-Chopra-Bothroyd. Die werden alleen niet zo goed bereikt, waardoor we met een 0-0 gingen rusten.

Ik baalde dat ik niet op een 0-0 had gegokt, want ik zag de bui al hangen. De tweede helft was het een beetje van hetzelfde. Echt grote kansen waren spaarzaam. Ondertussen had een stoere gast bij Swansea zijn shirt uitgetrokken en was over het hek op de reclameborden geklommen. Vanuit daar beledigde hij de Bluebirds. Opvallend was dat er niets tegen werd gedaan, terwijl Britse stewards normaal er heel erg op kicken om iemand uit het stadion te flikkeren. Op het veld moesten vooral Bellamy en Chopra het ontgelden. Die werden continue dood gewenst. Bellamy reageerde tijdens het nemen van een corner heel subtiel door met zijn hand een bijna onzichtbare V-teken te maken. Gevolg was een ontploffend vak. Ik mag dat graag zien.

Hoewel Swansea iets meer overwicht had, was het Cardiff dat het dichtste bij een goal kwam. Darcy Blake leek te gaan scoren, maar raakte de paal. Uiteindelijk was het uitgerekend Bellamy die de 0-1 maakte. Een mooie goal, na een een-tweetje met Aaron Ramsey. Opvallend dat juist deze twee lokale jongens voor het doelpunt zorgden. Bellamy ging nog even provoceren bij de harde kern van Swansea, die helemaal gek werd. De goal zorgde voor totale vreugde in het uitvak. Opnieuw lukte het niet om de dubbel te doen. Bij Swansea hadden ze er een klein beetje op gerekend, na die overwinning in Cardiff. Misschien volgend jaar beter, als een van deze twee clubs tenminste niet promoveert. Vooral Cardiff heeft er wel erg goede papieren voor.

Tactisch hadden Eefje en ik een goede zet gedaan, zodat we weg konden komen zonder in de files te komen. Na wederom te hebben genoten van Port Talbot, werd koers gezet richting Bristol Airport. Daar moesten we weer eeuwen wachten om door de douane heen te komen. Na veel vijven en zessen konden we ook de hele make up handel van Eefje meenemen. Uiteraard hadden we weer vertraging en kwamen we pas rond middernacht weer aan in Tilburg. Alles bij elkaar was het weer een mooie trip geweest. Swansea blijft een leuke club. Stiekem hoop ik dat deze derby volgend jaar weer wordt gespeeld, maar dan een niveautje hoger. Dan wil ik hem wel eens in Cardiff zien.



Het rapport

Het stadion:

Ik weet dat het voor de club heel goed is dat ze The Vetch hebben verlaten, maar wat is het toch jammer. Het Liberty Stadium is namelijk weinig bijzonder. Het ligt gelukkig niet ver buiten de stad en er zijn pubs in de buurt, maar toch miste ik de achtertuintjes, de gevangenis en de pub "The Swansea Jack",  toen ik rond het nieuwe stadion liep. Van binnen is het ook vrij standaard. Een beetje een kopie van Middlesbrough en Leicester.

De wedstrijd:

Voetballend schijnt Swansea de beste ploeg van deze divisie te zijn, terwijl Cardiff de indrukwekkendste aanval heeft. Daar was helaas weinig van terug te zijn tijdens deze wedstrijd. De belangen leken te groot, want het leek of geen van beide teams echt vol op de aanval durfde te spelen. Hard was het wel, met zo nu en dan een stevige overtreding. Wat dat betreft was het een echte derby, maar ik vond het jammer dat ik geen herhaling zag van de derby's van de twee afgelopen jaren, toen er volop goals vielen.

De omgeving:

Ik wist dat het Liberty Stadium op een retail park lag, dus mijn verwachtingen waren laag. Gelukkig viel het nog wel mee allemaal. Vlakbij is een woonwijk en recht tegenover het stadion heb je een Franky & Benny's en een Harvester pub. Het is dus niet zo dat je jezelf helemaal kapot verveelt rondom het stadion. Daarnaast is het leuk dat de rivier de Tawe naast het stadion stroomt. Ik mag dat graag zien, stadions naast water.

De sfeer:

Vooraf had ik natuurlijk al veel verhalen hierover gehoord. De derby van eerder dit seizoen scheen volgens de fans van beide clubs wat mak te zijn, maar die van de jaren ervoor waren trilling. Ik hoopte dus op een zelfde orkaan van geweld als bij mijn eerste Old Firm en bij Blackburn v Burnley. Die kwam er helaas niet. Sommige momenten was het vrij tam, hoewel het wel erg itimiderend was als iedereen tegelijk zong of schreeuwde. Helaas gebeurde dat te weinig of waren mijn verwachtingen gewoon te hoog.

Overall:

Ik ben erg blij om toch ook het Liberty Stadium een keer te hebben gevinckt. Het was een erg leuk weekend, met eerst een dagje Bath en daarna een dagje Swansea. The Vetch weer een keer zien, was wel een hoogtepunt, net zoals het St. Helen's Stadium en het monument voor Swansea Jack. De wedstrijd zelf was niet echt een topper, maar wel erg spannend. Je voelde de spanning ook op de tribune, want er stond meer op het spel dan alleen de eer van Zuid-Wales. Mocht Swansea promoveren, dan sluit ik niet uit dat ik volgend jaar weer een keertje afzak naar Swansea.



De statistieken

Swansea City v Cardiff City 0-1 (06/02/2011)

85. Craig Bellamy 0-1

Ground: Liberty Stadium, Swansea

Visits: 1

Season: 2010-2011

Competition: The Championship

Position Swansea City: 3 

Position Cardiff City: 5

Gate: 18280

Match Number in England: 132

Goals: 369

Line up Swansea City:

De Vries, Williams, Tate, Rangel, Pratley, Dyer, Sinclair, Gower (58. Allen), Richards, Britton (88. Dobbie), Moore (66. Beattie)

Line up Cardiff City:

Heaton, McNaughton (46. Blake), Hudson, Keinan, Quinn, Whittingham (67. Burke), Olofinjana, Ramsey, Chopra (75. Emmanuel-Thomas), Bothroyd, Bellamy

Yellow Cards:

Tate, Gower (Swansea City), Keinan, Bothroyd (Cardiff City)



De foto's



Het affiche van vandaag: The South Wales derby!!!



Bouwkundig hoogtepunt van Swansea, met de Welshe vlag hoog in de top



Swansea Jack, de pub van de harde kern, toen Swansea nog op The Vetch speelde



Hier nog een foto van The Vetch. Helaas kwam ik er niet in



Het monument voor Swansea Jack, met daarachter de zee



Aan de overkant dit mooie rugbystadion: St. Helen's



Hier Swansea Bay, waar in 1988 de fans van Cardiff de zee in werden gejaagd



In de verte zag ik het Liberty Stadium al liggen



Hier de achterkant, met daarvoor de rivier de Tawe



Het stadion wordt gedeeld met rugbyclub Ospreys die een nichterig logo hebben



Er was veel Blackpool merchandise aanwezig...



... evenals zwembenodigdheden



Ook het teletoetergebeuren ontbrak niet



Ivor Allchurch, wiens voeten door veel fans werd aangeraakt als geluksbrenger



De tribune waar ik zou zitten deze middag: de East Stand



Met naast me de South Stand



En dan hebben we aan de overkant natuurlijk de West Stand



Ter ere van Blackpool waren er ook overal oranje balonnen te zien



Tot ongenoegen van de Cardiff-fans op de North Stand



Op onze tribune werd dat wel gewaardeerd. Hier lachende Polen te zien



Mooie vlag, maar dat roze is erg on-Welsh



Mannetjes stellen zich voor



Lange tijd bleef het 0-0



Richards zet aan om Bluebirds en oranje balonnen uit te kappen



Cyril the Swan, held!



Een mogelijkheid op een kans



Maar uiteindelijk was het haatfiguur Bellamy die de 0-1 maakte

 

 

© 2005 All Rights Reserved.