Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

SW Essen

Het verslag

   

Zu Spät

Mijn favoriete Duitse club is Rot-Weiss Essen. Toch trekt de chique stadsgenoot Schwarz-Weiss Essen me ook heel erg aan. Vooral het stadion “Am Uhlenkrug” ziet er op foto's altijd er appetijtelijk uit. Het stadion is al een oud beestje. SW Essen speelt er al sinds 1922 op deze plek. Dat waren ook de goede jaren voor de club. Voor WO II speelde de club continue op het hoogste niveau. Pas daarna neemt RW Essen de titel “ploeg van 't stad” over van Schwarz-Weiss. De jaren vijftig zijn mooie jaren voor het voetbal in Essen. In 1955 wint Rot-Weiss de landstitel en vier jaar later is het Schwarz-Weiss dat de beker wint. Het is daarmee de eerste club die daarin slaagt zonder dat ze op het hoogste niveau spelen. De zwart-witten weten het nog tot 1978 uit te houden op het tweede niveau, maar sindsdien zakten ze weg in het drijfzand van de lagere Duitse divisies. Tegenwoordig komen ze uit in de NRW-Liga, het vijfde niveau. Aan de DFB Pokal mag de club zelfs niet meer meedoen, doordat ze zo laag spelen. De oudere supporters zullen vaak mijmeren over waar het toch ooit verkeerd is gegaan.

Het stadion waar ooit 45.000 mensen in konden en waar interlands werden gespeeld is eigenlijk het enige dat nog doet herinneren aan die glorietijd. Voor de rest is het kommer en kwel. De club trekt zelden meer dan 500 mensen, het voetbal ziet er niet uit en dit jaar is het wederom proberen te overleven op het vijfde niveau. Jammer, want als de club erin zou slagen om te promoveren hadden we volgend jaar kunnen genieten van een echte Essener derby. Stadsgenoot RWE vegeteert namelijk ook ergens onderin de Regional Liga West. Bizaer eigenlijk, want Essen is een van de grootste steden van Duitsland en er is dus zeker potentie voor een club in de Bundesliga. Gelukkig wordt er niet gesproken over een fusie, want dat zou het einde van Traditionsverein SW Essen betekenen.

Bij Essen denk ik aan een grauwe industriestad en dat is het eigenlijk ook. Diverse bommentapijten hebben de stad (de thuisbasis van de fabrieken van Krupp en Thyssen) in WO II flink geraakt. Toch zijn er nog wel mooie plekjes te vinden en de omgeving bij het Stadion Am Uhlenkrug is er een van. Glooiende heuvels en bossen omringen het stadion. Na het parkeren van de auto kwamen we langs een terrasje in Beierse stijl. Het was wachten totdat de familie Von Trapp langs zou komen. De laatste plek waar ik dit had verwacht was Essen. Eenmaal in het stadion kwam er een combinatie van woede, teleurstelling en veel verdriet in ons naar boven. De mannetjes bij SW hadden het in hun hoofd gehaald om die geweldige staantribune tegenover hoofdtribune te slopen. Er stond nu een zoutloos dingetje voor in de plaats. De kogel is nog te goed voor degene die dit in zijn hoofd heeft gehaald. We waren zu spät. Balen.

Voor de rest was de Uhlenkrug wel in orde. Achter het ene doel nog een staantribune met de befaamde klok en een oude hoofdtribune die er wat gaar uitzag. Voor de rest de bekende grasbanken. Als die oude staantribune met de letter “ETB” (van Essener Turner Bund, het officiële voorvoegsel van SW Essen) er nog was geweest, was dit echt een van de mooiste stadions van Duitsland geweest. Nu was het aardig, maar niet meer dan dat. Qua fans liep het ook niet over. Westfalia Herne had een mannetje of 150 meegenomen, terwijl er voor de rest zo’n 400 SWE-fans waren. De stadsgenoot en de nabijheid van diverse Bundesligaclubs zorgt ervoor dat alleen de die hards nog naar de Uhlenkrug komen. Onbegrijpelijk, want SWE heeft nog altijd iets dat het de moeite waard maakt om naar het stadion te komen. De catering is namelijk geweldig. Voor de wedstrijd fietste de bratwurst er goed in en in de rust maakte ik ook nog een frikadelle soldaat. Dit alles afgeblust met een verkwikkende Lift, de favoriete drank van 1904. Op gastronomisch vlak is het goed toeven in Essen.

Over de wedstrijd is weinig te zeggen. Er gebeurde namelijk niet. Tot de 75e minuut was deze wedstrijd een goede kandidaat voor de slechtste wedstrijd die ik ooit heb gezien. Daarna werd er een doelpunt afgekeurd van Westfalia Herne, kreeg een speler van die club een rode kaart en scoorde SWE in de 95e minuut de 1-0. Als al deze acties nu waren verdeeld over de hele wedstrijd was het een stuk aangenamer geweest om te volgen. Nu hielden we ons vooral bezig met het vincken van de rariteiten op de tribune. Met name Herne had veel mooie mannetjes bij. Uiteraard de onvermijdelijke, zichzelf serieus nemende, Ultra’s, maar ook een jaren-80 mannetje. Alles klopte aan hem: de kleding, de oorbel en het kapsel. Ik weet zeker dat die getransporteerd is uit 1983 en in onze tijd is gedropt. Doel is nu dan ook om Westfalia Herne een keer te vincken en dit mannetje in zijn natuurlijke habitat te zien.



De foto's































 

 

© 2005 All Rights Reserved.