Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Swindon

Het verslag

       

James Constable, the Swindon-fan

Na de mooie aftrap van ons voetbalweekje in Bath, stond de volgende dag in Swindon voor mij dé wedstrijd van deze week op het programma: "The A420 derby" oftewel Swindon Town v Oxford United. In oktober 2000 werd deze derby voor het laatst gespeeld in de County Ground. Daarom stond, op het moment dat vorig seizoen duidelijk was dat Swindon zou gaan degraderen en Oxford niet zou promoveren, sdeze pot bovenaan op mijn verlanglijstje. Extra leuk is het dat Swindon, samen met Port Vale, de enige club van de 92 is die ik nog nooit aan het werk zag. Ik had het plan om vorig jaar in de winter naar Swindon v Bournemouth te gaan, maar het weer gooide roet in het eten. Achteraf gezien niet zo erg, want anders had ik deze derby waarschijnlijk niet bezocht. Het zal zo hebben moeten zijn.

Het is nu een wedstrijd in de kelderdivisie van de Football League, maar in een nog niet eens zo grijs verleden speelden beide club op het hoogste niveau. Oxford United deed dat drie jaar achter elkaar in de jaren 80 en Swindon Town had dankzij Glenn Hoddle een seizoen in de zon: in 1993/1994 speelden The Robins in de Premier League. Dat is momenteel echt niet voor te stellen. Het is het enige seizoen ooit geweest dat ze op het hoogste niveau speelden en daarmee zijn ze een van de zes clubs die dat hebben gedaan. Even voor de freaks: de andere vijf zijn Glossop North End, Leyton Orient, Northampton Town, Carlisle United en Barnsley. Een mooi rijtje en in Swindon zijn ze er toch best trots op. Ze gingen er alleen keihard uit en ook het jaar erop degradeerde de club. Kijkend naar het verleden van de club denk ik dat League One een beetje hun natuurlijke niveau is. Wat dat betreft spelen ze nu te laag.

Het had zo anders kunnen zijn, want in 2010 stonden The Robins nog in de finale van de play-offs voor promotie naar de Championship. In de halve finale hadden ze Charlton Athletic nog opzij gezet en Swindon had nog nooit verloren in drie eerdere wedstrijden op Wembley. Charlie Austin miste in die finale tegen Millwall een gigantische kans en uiteindelijk stond Swindon met lege handen. Vorig seizoen klapte het ineens helemaal in elkaar. Vreemd, want zo gek veel spelers waren er niet vertrokken. Manager Danny Wilson kreeg de ploeg niet meer aan de praat en werd uiteindelijk ontslagen, ondanks zijn wereldprestatie van het jaar ervoor. Opvolger Paul Hart, gespecialiseerd in degradaties ontlopen, kreeg het ook niet meer op de rails en Swindon Town werd laatste. Ook Hart werd bedankt voor bewezen diensten en de onervaren Paolo di Canio mag nu proberen om Swindon terug te krijgen naar League One.

Ook Oxford heeft slechte jaren achter de rug. In 1988 degradeerde de club uit de hoogste divisie en sindsdien ging het alleen maar slechter. Het stadion werd verkocht en in 2001 werd het kille Kassam Stadium betrokken door eigenaar Firoz Kassam bescheiden vernoemd naar zichzelf. Kassam bleek slecht nieuws te zijn en nadat hij in 1999 de club overnam volgde er meteen degradatie naar het derde niveau. Twee jaar later gevolgd door degradatie naar de kelderdivisie. Alsof dat nog niet genoeg was degradeerde de club in 2006 zelfs naar de Conference. Enig voordeel is dat de club van Kassam af was, hoewel het stadion nog altijd eigendom van hem is (en daardoor nog altijd zijn naam heeft). Vier jaren in de Conference volgden en pas in 2010 lukte het de club, via de play-offs, terug te keren in de League Two. Daar werden ze afgelopen seizoen netjes twaalfde en gezien de toeschouwersaantallen (alleen Bradford trekt meer volk) is het niet eens zo gek om te denken aan promotie. Ook Oxford is gevoelsmatig een League One-club.

Maar dit jaar spelen ze toch echt allebei in League Two. Het is de eerste keer dat de "A420 derby" op het vierde niveau wordt gespeeld. De 53 eerdere ontmoetingen waren in de Championship en League One of in een van de bekers. Overigens zijn dat relatief weinig ontmoetingen, maar dat is niet zo vreemd als je bedenkt dat Oxford United pas in 1962 in de Football League werd verkozen. Dit omdat Accrington Stanley failliet ging (ironisch genoeg promoveerde Stanley in 2006 weer naar de Football League, toen Oxford er uit degradeerde). De statistieken leren ons verder dat The U's slechts tienmaal wonnen van Swindon en dat het maar één keertje lukte in een uitwedstrijd. Mochten we vooraf een gokje wagen, dan zou dat niet op Oxford zijn. Sowieso zou ik dat niet doen, want ik gok standaard op een 0-0. Dit is een soort garantie dat ik doelpunten ga zien en zo niet, dan heb ik wat pondjes in de zak.

Dat de derby leefde, bleek wel toen we op zondagochtend wat landelijke kranten aan het lezen waren. Zelfs daar werd aandacht aan deze wedstrijd besteed. Di Canio had in de media de opmerking laten vallen dat hij Oxford-spits James Constable wel wilde hebben. Hij gaf daarbij aan dat Constable, als Swindon-fan zijnde, zelf ook wel zou willen. De spits is inderdaad dicht bij Swindon geboren, maar ontkrachtte in de media dat hij fan was van de club. Tottenham Hotspur was zijn club, verklaarde hij. Tijdens de wedstrijd zongen de Swindon-fans in het begin ook continue "James is a Swindon fan" en "You got a Robin in your team", maar dat stierf na een tijdje weg door het voetbal van Constable. In ieder geval bleek het geen slimme actie van Di Canio om de spits van de tegenstander zo op scherp te zetten.

Nadat we de krantjes hadden gelezen en hadden ontbeten, was het tijd om richting stadion te gaan. Ondertussen keken we onze ogen uit. Swindon was echt een heel desolate plaats. Het Kappele-op-den-Bos van Engeland. Zoiets verwacht je niet snel in Zuid-Engeland en al zeker niet in zo'n liefelijke county als Wiltshire. Swindon bestond uit heel veel parkeergarages. Ik vraag me af of ze die echt zoveel nodig hebben of dat er iemand een fetisj met die dingen heeft en er daarom zoveel neerzet. Een zekere fetisj van de plaatselijke planoloog zijn rotondes. Overal in de stad lagen die dingen, maar ze werden allemaal overschaduwt door the big one. Die ligt vlakbij de County Ground en heet "The Magic Roundabout". De Magische Rotonde. De megarotonde werd in 2009 nog uitgeroepen tot een van de engste verkeerspunten van de UK. Het is, in het kort gezegd, een grote rotonde die ook nog eens vijf kleine rotondes heeft.

SJ reed er met zijn ogen dicht overheen, want het was te onduidelijk wat nu de bedoeling was. Gelukkig overleefden we het. Na dit avontuur werd de auto richting de snelweg neergezet. We hoopten namelijk nog Malvern v Causeway mee te kunnen pakken in de FA Cup. Het was geen must, maar omdat het toch op de route richting Oldham (waar we zouden overnachten) lag, leek het ons wel aardig. De stad was drooggelegd, dus na ons traditionele rondje rondom het stadion, gingen we maar wat boozen in de lokale Burger King. Ondertussen kwamen de boefjes uit Oxford ook aan. Ze hadden een speciale trein gekregen en voelden zich daardoor heel wat. Stoer liepen ze in een grote groep, uiteraard zonder clubkleuren. Een man waarschuwde ons dat we niet in dezelfde richting als hen moesten lopen, want die hadden een speciale kroeg gekregen die wel open was en daar zouden problemen van komen.

Aangezien we geen Danny "pwoper nwaty" Dyers zijn, gingen we maar eens richting het stadion. Dat was echt een plaatje. Ook een zwaar onderschat stadion, want je ziet er zelden vinckers naartoe gaan, terwijl het nog een echte traditionele ground is. Maar het ligt geografisch ongunstig. Mensen gaan naar Londen, Bristol, Devon of Wales om voetbal te zien en Swindon ligt daar net tussenin. Clubs als Port Vale en Lincoln City hebben daar ook last van; ook leuke stadions, maar geografisch op een rotplek. Enige minpunt was de vele reclame van het biermerk "Arkell's" rondom het stadion. SJ, die van Arkelen als achternaam heeft, genoot intens, maar van mij hoefde die overkill niet. Toch kon ik de geschilderde letters op de Arkell's Stand wel waarderen. Dat heeft iets jaren 80-achtigs over zich heen en dat mag ik graag zien. Sowieso is het meeste uit het pre-Premier League tijdperk vaak mooi, omdat het nog niet dat gelikte heeft.

De kaartjes lagen klaar voor ons en dat is altijd fijn. Er waren nogal wat restricties aan deze wedstrijd verbonden, geen internetverkoop en telefonisch alleen aan mensen uit de UK, maar dankzij de behulpzame ticketmanager, lagen er toch twee tickets voor ons klaar. Tijd om maar eens naar binnen te gaan. De oude turnstiles maakte het vertrouwde tak-tak-tak geluid en we stonden het stadion in. Het bleef maar genieten, want ook van binnen zag de County Ground er leuk uit. Vier verschillende tribunes, waaronder een onoverdekte. Zo zien we het graag. Nu nog wat regen erbij. Als een Japanner ging ik te werk en ik fotografeerde meteen alle tribunes. Daarna was het op het gemakje wachten totdat de wedstrijd zou beginnen. Langzaamaan begon het stadion vol te lopen en de onoverdekte tribune zat echt ramvol met mannetjes uit Oxford. Gelukkig mochten ze gewoon blijven staan van de stewards, waardoor het leek of het een terrace was. Aan de randvoorwaarden was al voldaan, nu nog een goede wedstrijd en deze dag was helemaal geslaagd.

Voordat de wedstrijd begon werd er een of ander operalied gespeeld en zong het publiek in plaats van de Italiaanse tekst, die toch niemand begreep, "Paolo di Canio, Paulo di Canio". Er was ook een spandoek opgehangen voor de Italiaan en er liepen veel mensen rond met shirts waarop zijn naam was gedrukt. Zelfs recht voor mijn neus stond er eentje. Di Canio heeft weinig hoeven presteren om een volksheld te worden in Swindon. Sowieso doen ze dat sneller bij het volkse Swindon. Het is een echte arbeidersstad en ze vinden het prachtig dat een legende als Di Canio kiest voor hún club en stad. Bij Oxford, de chique universiteitsstad, is dat minder snel het geval. Daar vinden ze het logisch dat mensen naar de club komen, want Oxford is in hun ogen een van de mooiste steden ter wereld. Je moet alleen niet in de pauperige buitenwijken komen, waar de club juist veel support vandaan haalt. Wie verwacht dat het Oxford-publiek bestaat uit nette studenten, komt namelijk bedrogen uit. Maar die slechte buitenwijken, daar hebben de fans van The U's het niet graag over.

Al voor de wedstrijden waren beide supportersgroepen hard tegen elkaar aan het zingen. Helaas vond de DJ zichzelf zo belangrijk, dat het niet in hem opkwam om de muziek wat zachter te zetten en het publiek zijn gang te laten gaan. Maar ja, vaak hebben DJ's grote ego's en dat had deze ook. Jammer, want ik kan altijd erg genieten van het 'voorspel'. Gelukkig stond de herrie tijdens de wedstrijd uit, want daarin werden wij getrakteerd op mooie banter over en weer. Swindon had tot de twaalfde minuut de overhand, totdat James Constable – uitgerekend hij – de 0-1 erin knikte. Een typisch doelpunt, zoals Engelse spitsen ze vroeger maakten. Het was sowieso een typisch Engelse wedstrijd. SJ zei nog tegen me dat hij het gevoel had in de jaren 80 te zijn beland. Het stadion, het publiek en het voetbal; het deed hem allemaal aan dertig jaar geleden denken. Voor nostalgisten als ons natuurlijk perfect.

De wedstrijd bleef op en neer golven. Logischerwijze was het Swindon dat de betere kansen kreeg en in de twintigste minuut werd het 1-1. Door het spel en het publiek was ik de wedstrijd ingezogen en als een ware gloryhunter stond ik mee te juichen met The Robins. Vlak voor rust waren het weer The U's die mochten juichen, want Constable – opnieuw hij – scoorde de 1-2. Tegen SJ zei ik dat dit niet erg was, want nu zou Swindon nog meer moeten aanvallen en dat was onze richting op. Ja, enig opportunisme is me niet vreemd. Het was een heerlijke eerste helft geweest. Ook in de tweede helft ging het gewoon verder. Swindon viel keer op keer aan, maar de bal wilde er niet in. Di Canio kon het allemaal niet meer kanaliseren en ging helemaal uit zijn plaat, toen een inworp in zijn ogen de verkeerde kant op werd gegeven. De scheidsrechter kon niet lachen met het theater van de Italiaan en zond hem naar de tribune.

Terwijl Swindon steeds dichter bij een doelpunt kwam, was Oxford ineens dicht bij de 1-3. Opnieuw was het Constable die snoeihard op doel kopte, maar de lat stond hem ditmaal in de weg. Het was ook wel heel erg geweest als uitgerekend de Swindon "fan" een hattrick had gescoord. Toch zullen de twee goals ook genoeg pijn hebben gedaan, want het bleef bij 1-2. Swindon was veel sterker (15 schoten op doel tegenover 6 voor Oxford), maar uiteindelijk tellen alleen de doelpunten. Voor het eerst in 38 jaar won Oxford weer eens in het stadion van de vijand. James Constable zal waarschijnlijk een standbeeld krijgen bij het stadion van Oxford, net naast die stier daar. Na de wedstrijd reden SJ en ik richting Malvern met een brede grijns op ons gezicht. Dit was een genieten geweest en een spreekwoordelijke vette krent in de pap. En toen wisten we nog niet eens dat deze wedstrijd overtroffen zou worden.



Het rapport

Het stadion:

De County Ground van Swindon Town is in mijn ogen een onderschat stadion. Het staat nooit op lijstje van favoriete grounds en het lijkt ook alsof veel vinckers de club links laten liggen. Onterecht, want ondanks het feit dat het een all seater is, mag het stadion er zeker wezen. Vier verschillende tribunes, die ieder hun eigen pluspunten hebben. Het is dan ook ontzettend jammer dat er plannen zijn om drie van de vier stands af te breken. Alleen daarvoor hoop ik dat Swindon nog lang in League Two zal blijven, want dan hebben ze het geld er niet voor.

De wedstrijd:

Derby's zijn meestal slechte wedstrijden, maar dit was een uitzondering. Het was een van de beste wedstrijden van heel onze vinckweek. Het spel vloog continue op en neer en het was een mooie clash tussen het hoofball van Oxford en het meer subtielere spel van Swindon. The Robins waren eigenlijk veel beter, maar in deze jaren 80 wedstrijd trok uiteindelijk Oxford met ouderwets kick & rush aan het langste eind.

De omgeving:

Swindon is pauper. Het is echt een stad die je in het noorden verwacht, maar Swindon ligt toch echt in het nette Wiltshire. De stad bestaat uit parkeergarages en rotondes. Mocht je daar een liefhebber van zijn, dan zou ik de stad zeker een keer bezoeken, anders kun je er maar beter met een grote boog omheen rijden. Voor het voetbal is het natuurlijk heerlijk, zo'n rauwe omgeving. Het contrast met het liefelijke en nette Bath kon bijna niet groter.

De sfeer:

Sfeertechnisch hadden we niets te klagen. Deze derby bleek toch meer te leven dan ik had gedacht, want de decibellen waren mijn trommelvliezen flink aan het tarten. Niet erg natuurlijk, want ik houd wel van een authentieke sfeer. Als ik alleen op het geluid moet afgaan, komt deze derby zeker in de top vijf van Engeland. Het was ook mooi om te zien hoe het vak met meegereisde Oxford-fans twee keer ontplofte. Bizar om het te zien en pas twee seconde later die oerkreet te horen.

Overall:

Vooraf was deze wedstrijd toch wel degene die ik vooraf had aangemerkt als dé wedstrijd van onze week en die maakte hij volledig weer. Eigenlijk klopte alles: het stadion, de stad, het voetbal en de sfeer. Veel beter kun je ze niet krijgen, hoewel een 2-2 in de blessuretijd wel erg lekker was geweest. Voorafgaand aan deze wedstrijd was Swindon voor mij een ietwat nietszeggende club, maar door deze pot heb ik toch wel sympathie voor ze gekregen. Graag zou ik er nog een keertje teruggaan, maar ik vrees dat het niet beter gaat worden als deze wedstrijd.



De statistieken

Swindon Town v Oxford United 1-2 (21/08/2011)

12. James Constable 0-1

20. Matt Ritchie 1-1

43. James Constable 1-2

Ground: County Ground, Swindon

Visits: 1

Season: 2011-2012

Competition: League Two

Position Swindon Town: 16

Position Oxford United: 11

Gate: 12113

Match Number in England: 145

Goals: 398

Line up Swindon Town:

Smith, Kennedy, Flint, Devera, Caddis, Ferry, Ritchie, Esajas (71. Gabilondo), Smith, Clarke, De Vita (46. Kerrouche) (67. Connell)

Line up Oxford United:

Clarke, Duberry, Wright, Whing, McLaren, Heslop (49. Hall), Leven, Davis, Constable, Potter (74. Batt), Guy (55. Smalley)

Yellow Cards:

Hall, Davis (Oxford United)



De foto's



The Magic Roundabout oftewel de Magische Rotonde, het hoogtepunt van Swindon

Zo ziet dat ding er van boven uit



Voor de rest bestond de stad vooral uit parkeergarages...



... kantoren van beton...



... en gesloten fastfoodketens



Ons maakte dat niet veel uit, want vlak naast de Magic Roundabout ligt de County Ground



Minpuntje is dat je overal wordt lastig gevallen door het woord "Arkells", de achternaam van SJ



Pffff



Zelfs in de pub voor het stadion



Nee hè, houdt het dan nooit op?



Maar ik kon het allemaal snel opzij zetten, toen ik het affiche van deze dag zag



De County Ground is een a-typisch stadion



De loketten hadden wel wat weg van het stadion van Sevilla, maar dit was toch echt Swindon



...



Drukke turnstile



...



Toch wel een gave tribune, die Arkell's Stand



Achter het uitvak was het een allegaartje



Floodlight steekt boven de huizen uit



In ongebruik geraakte turnstiles bij het uitvak



Mooie murals, alleen jammer van de proleet die dat bordje heeft opgehangen



De spelersbus van Oxford United



Uiteraard begeleid door de sterke arm der wet



Etiënne Esajas; van Hellimond naar Swindon



De Arkell's Stand van dichtbij



The Stratton Bank was een terrace en daar hebben ze wat stoeltjes opgeflikkerd voor de uitfans



De Don Rogers Stand is de nieuwste tribune van het stadion



Wij zaten in de Town End, waar de harde kern van Swindon zat



Ik kan blijven genieten van ouderwetse turnstiles



En natuurlijk ook van floodlights



Fapfapfap



Di Canio is al snel een cultheld geworden bij Swindon



Zelfs mijn voorbuurman had een shirt met zijn naam erop



Voor mij was de mascotte de grote held van de dag



Esajas bezig aan zijn warming-up



De spelers komen op voor een van de leukste derby's die ik ooit bezocht heb



Uiteraard werden de Oxford-fans gedist door het thuispubliek



Oxford zelf had ook een mannetje of 3000 meegebracht



Zelfs in het thuisvak zaten er. Eentje zat overdreven te juichen bij de 0-1 en kreeg tikken



Tot vreugde van mijn vakgenoten



Gek eigenlijk, want Swindon is toch een nette club, getuige dit bordje



Swindon was veel sterker, maar de 2-2 wilde maar niet vallen



Di Canio kon dit niet kanaliseren en werd naar de tribune gestuurd (let op de fans)



In ons vak konden ze het niet geloven



Weer een grote kans voor Swindon, maar opnieuw geen succes



Bijna tijd en de mannetjes uit Oxford weten het; voor het eerst in 38 jaar gaan ze winnen in Oxford


 

 

© 2005 All Rights Reserved.