Saltburn-by-the-Sea. Spontaan denk ik aan zonnige stranden, ijsverkopers, topless vrouwen en beachvolleybal. In werkelijkheid is het een saaie, vervallen badplaats in het noordoosten van Engeland onder de rook van Middlesbrough. Met een beetje pech staat de stroming verkeerd en stroomt al de illegaal geloosde chemische rotzooi aan op het strand van Saltburn-by-the-Sea. Het enige waar de inwoners trots op zijn is dat het stadje twee goede voetballers heeft voortgebracht. Middlesbrough-legende en oud-aanvoerder van het Engels elftal George Hardwick, van wie er voor het Riverside Stadium een standbeeld staat en die later als manager o.a. PSV en het Nederlands elftal coachte. De ander is Tony Mowbray (45), die de komende week gepresenteerd zal worden als nieuwe manager van Celtic. Mogga terug bij The Bhoys, op papier een geslaagde combinatie hopelijk ook in het echt.

Zoals iedere jongen die opgroeit in Saltburn-by-the-Sea droomde Mowbray maar van een ding en dat was op een dag het shirt van Middlesbrough aantrekken. Waar voor veel jongens dit altijd een droom blijft werd het werkelijkheid van de jonge Tony. Goed, hij was technisch niet de beste voetballer van zijn lichting, maar hij compenseerde dat met een enorme winnaarsmentaliteit. Een kop als graniet en lachend schopte hij tegenstanders doormidden. Als centrale verdediger maakte hij op zijn 18de zijn debuut. Tegenstander die dag? Newcastle United en Mowbray mocht Kevin Keegan onschadelijk maken. Hoe luidt het gezegde ook alweer? If you're good enough, you're old enough. Vier jaar later was hij aanvoerder van het team, mede doordat alle ervaren spelers vertrokken doordat de club zo goed als failliet was. Met Mogga als aanvoerder begon Middlesbrough in de derde divisie. Twee jaar later waren ze weer terug op het hoogste niveau. Mowbray werd gezien als dé figuur in deze wederopstanding. Het was echter ook de tijd waarin de Schotse clubs wel Europees voetbal mochten spelen en de Engelse niet. Veel goede voetballers vertrokken dan ook naar het noorden. Mowbray bleek ook niet te houden en voor 1 miljoen pond mocht hij zich in 1991 een Bhoy noemen.

Het waren donkere jaren, die jaren 90. Dankzij het geld van David Murray wonnen de Rangers titel op titel. Celtic stevende ondertussen rechtstreeks op een faillissement af. Buiten het voetbal om ging het ook niet best met het gezien Mowbray, want zijn Schotse vrouw Bernadette kreeg het bericht dat ze borstkanker had. Ze verloor uiteindelijk de strijd en voor de eerste wedstrijd na haar overleden kwamen de spelers bijeen in een kring om Mowbray te troosten. De Huddle was geboren en is tot op de dag van vandaag nog steeds te zien voorafgaand aan een wedstrijd van Celtic. In zijn biografie Kissed by an Angel beschrijft de verdediger op een emotionele manier over de ziekte en het uiteindelijke overlijden van zijn vrouw. In een machowereld als de voetballerij is het niet echt alledaags om over emoties te praten, maar het leverde de voetballer veel sympathie op. In 1995 vertrok hij naar Ipswich, waar hij in 2000 – na promotie naar de Premier League – de schoenen aan de wilgen hing. Als leider op het veld was het logisch dat hij trainer werd. Bij Ipswich mocht hij daaraan wennen door de huidige bondscoach van Schotland te assisteren.

Schotland bleef in het hart van Mowbray zitten en toen Hibernian in 2004 hem vroeg om hun manager te worden pakte hij die kans met beide handen aan. Het was dan wel niet zijn geliefde Celtic, maar Hibs was een aantrekkelijke club. Onder Bobby Williamson speelde Hibs, een club waar het voetbal bijna belangrijker is dan het resultaat, betonvoetbal. De club was vooral onderin te vinden en veel fans bleven weg. Met de aanstelling van Mowbray waren de fans van Hibs dan ook niet echt blij, want de bikkelharde verdediger was geen zeker geen mooie voetballer. De Hi-Bees vreesden weer slecht voetbal te moeten zien, maar het was Mogga die de ploeg liet swingen als nooit tevoren. Hibernian werd derde met veel jonge Schotten in de ploeg, de zogenaamde Hibs Kids. Tony Mowbray werd uitgeroepen tot manager van het jaar. Met een beperkt budget liet hij de Old Firm sidderen en het jaar erop werd er zelfs gedacht dat Hibernian mee kon strijden om de titel. De start was geweldig en op Ibrox werd Rangers maar liefst tweemaal met 0-3 van het veld getikt, maar blessures en de verkoop van sterspeler O'Connor zorgde ervoor dat Mowbray zijn ploeg uiteindelijk zag eindigen op plek vier. Het gebrek aan financiële middelen frustreerde hem enorm, want hij geloofde echt dat hij Hibernian kampioen zou kunnen maken als hij zijn beste spelers kon houden.

Voorafgaand aan het 2006/2007 seizoen had Ipswich hem gevraagd om bij hen manager te worden. Mowbray bleef echter trouw aan Hibernian, maar nadat er opnieuw niets mogelijk was in de zomer besloot hij in oktober 2006 wel in te gaan op de aanbieding van West Bromwich Albion. De club was net gedegradeerd met Bryan Robson en in de Championship wilde het ook niet echt lukken. Na lang wikken en wegen besloot Mowbray om met pijn in zijn hart Hibs te verlaten. Hij had de club verder gebracht als de fans ooit hadden durven dromen en was zowat eigenhandig er voor verantwoordelijk dat het aantal verkochte seizoenskaarten verdubbelde op Easter Road. De financiële beperkingen waren echter een te grote frustratie voor de geboren winnaar. Terug naar Engeland waar veel meer mogelijk was. Een van zijn eerste wedstrijden als manager was uitgerekend tegen zijn ex-club Ipswich. Na 90 minuten stond er een 1-5 eindstand op het scorebord. De fans van WBA genoten met volle teugen en wisten dat ze de juiste manager hadden aangetrokken.

Ondanks een 7-0 overwinning op Barnsley op de laatste speeldag was het niet genoeg voor rechtstreekse promotie. Als nummer vier ging West Brom de play-offs in, maar in de finale op Wembley bleek het stugge Derby te sterk met 1-0. Een nieuw jaar in de Championship dus voor WBA, maar met Mowbray op de bank die nu ook de voorbereiding kon leiden kon het niet anders dan goed komen met de club. Mowbray werd opnieuw geconfronteerd met financiële beperkingen, want door het mislopen van de promotie moesten zes basiskrachten worden verkocht. Ze werden vervangen door jonge spelers en dankzij het aanvallende voetbal kreeg West Brom zelfs de bijnaam “Het Arsenal van de Championship”. Het enige verschil is dat West Brom wel prijzen pakte, want de club werd in 2008 meer dan terecht kampioen. Opvallend daaraan was dat degradant Leicester City maar liefst 10 doelpunten minder om de oren kreeg dan West Brom. De Baggies scoorden echter wel meer dan het dubbele aantal doelpunten (88 om 42). Daarnaast werd ook de halve finale van de FA Cup gehaald. Portsmouth won onterecht met 1-0, wederom bleek Wembley geen geluk te brengen voor Mowbray. Toch waren zijn prestaties genoeg om hem uit te roepen tot Manager van het Jaar in de Championship. Het geheim van Mogga bleek eens te meer zijn aanvallende visie te zijn.

De kenners waren het voor dit seizoen met elkaar eens: van de gepromoveerde clubs zouden Stoke City en Hull City er weer keihard uitvliegen. West Brom kon er wel eens in gaan blijven, want die club speelde per slot van rekening het beste voetbal. Na een slechte start bleek West Brom voetballend overeind te kunnen blijven. Toch komt er in de Premier League meer bij kijken dan alleen lekker meevoetballen. Het bikkelen van Stoke en Hull zat er bij WBA nooit in en uiteindelijk werd de club laatste, drie punten achter Hull dat op de veilige 17de plaats eindigde. Het opvallendste is dat Mowbray eigenlijk nooit onder druk heeft gestaan bij West Brom. De voorzitter is altijd achter hem blijven staan en vertrouwde er volledig op dat WBA volgend seizoen weer meedraaide in de top van de Championship. Mogga zelf had er ook zin in, maar toen was daar ineens Gordon Strachan die opstapte. De lokroep van Celtic bleek te verleidelijk te zijn voor Mowbray en nu de compensatie van maar liefst twee miljoen pond overeen gekomen is, is het slechts een kwestie van afwachten totdat hij ook daadwerkelijk gaat tekenen in Glasgow.

Ik hoop dat er onder Mowbray eindelijk weer eens een keer aantrekkelijk voetbal te zien is bij Celtic. De resultaten onder Strachan zijn gewoon goed te noemen (in 4 jaar 3 titels en tweemaal werd de knock-out fase van de Champions League gehaald), maar daar tegenover staan ook de 5-0 nederlaag tegen Artmedia Bratislava in de voorronde van de CL, het onnodig weggeven van de titel dit seizoen, conflicten met de spelers en het enorm angstige voetbal. Met het aanstellen van Mowbray laat het bestuur zien dat ze het helemaal over een andere boeg willen gooien. Het is natuurlijk nooit een garantie, maar met Mowbray op de bank moet het raar lopen willen we slechter voetbal zien dan de afgelopen vier jaar. Ik kijk al met smacht uit naar het nieuwe seizoen. Eindelijk eens genieten achter mijn pc'tje als Celtic het in eigen huis mag opnemen tegen Falkirk, Hamilton en St. Johnstone. Het kan natuurlijk altijd tegenvallen, maar ik heb echt alle vertrouwen in dat het goed gaat komen met Mowbray als manager.