Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Torquay2

Het verslag

              

Never Goals, but always Pitch Invasions in Torquay

Mijn laatste trip van het seizoen zou naar Exeter gaan. De derby tegen Plymouth wilde ik voor geen goud missen. Helaas ligt Exeter in een enorme uithoek, zodat het lastig leek om te combineren met een andere pot. Gelukkig durfde de politie van Devon het niet aan om naast Exeter v Plymouth nog een wedstrijd in de county te hebben. Vandaar dat Torquay v Chesterfield werd verplaatst naar de vrijdagavond. Natuurlijk geweldig voor ons, want nu konden we op het gemakje richting Devon rijden, Torquay meepakken en dan de dag erop Exeter. Eindelijk zat het, na die tsunami aan P-P's deze winter, eens een keer mee. Daarnaast bleek dit de laatste competitiewedstrijd van Torquay op Plainmoor te zijn mét de oude Main Stand. Die gaat namelijk plat, helaas.

Qua wedstrijd hadden we het niet beter kunnen kiezen, want voor beide clubs stond er nog veel op het spel en dat blijft toch het leukste. Kijk, Southend v Bradford was ook leuk, maar je merkte dat beide clubs al uitgespeeld waren. In dit geval kon Chesterfield nog kampioen worden (ze namen daardoor ook alle 1600 kaarten af) en Torquay strijdt nog altijd voor een plekje in de play-offs. Het beloofde daarom flink vol te gaan worden. Normaal trekt Torquay zo'n 2500 man, maar voor vandaag werd er wel het dubbele verwacht. Sowieso was het wel een dag om naar het voetbal te gaan, want overdag was iedereen vrij ivm de “Royal Wedding”. Wat is dan een betere afsluiting van de dag om naar Plainmoor te gaan?

Torquay is een heerlijke stad om naartoe te gaan in de lente en nazomer. Ze noemen de streek daar “The English Riviera” en daar heeft het wel wat van weg. Er zijn palmbomen, een indrukwekkend uitzicht en een jachthaven. Wat je niet hebt zijn peperdure prijzen op het terras, een verzengende hitte en foute Zuid-Europeanen met jankkoppen. Geef mij dus maar de Engelse Riviera in plaats van de Franse. Voor rest is Torquay natuurlijk bekend van Fawlty Towers (helaas niet opgenomen daar, maar wel gebaseerd op het hotel “Gleneagles” in Torquay waar de leden van Monty Python ooit schofterig behandeld werden), Agatha Christie en de plek (Torbay) waar Willem III aan land kwam. Zo zou je Torquay eigenlijk kunnen zien als de broedplaats van de Old Firm en het conflict in Noord-Ierland.

Torquay United beleeft een geweldig jaar. De laatste keer dat ik op Plainmoor was (in 2007), was de club net gedegradeerd naar de Conference. Torquay is niet zo'n heel grote club, dus terugkomen leek een lastig karwei te worden. Na een derde plek in 2008 ging het in de play-offs mis tegen Exeter. Het jaar erop was het wel raak: The Gulls werden vierde maar wonnen op Wembley van Cambridge United. Vorig jaar draaide Torquay een grijs seizoen en werden ze 17de, maar dit jaar loopt het als een trein. Na zes speeldagen stond de club bovenaan en ondanks een paar dipjes, lijkt de club dit jaar de play-offs te gaan halen. Een wereldprestatie van manager Paul Buckle en zijn team. Wie weet zien we Torquay volgend jaar terug in League One. Het zou zomaar kunnen.

Tegenstander Chesterfield maakte helemaal een droomseizoen mee. Vorig jaar verlieten ze het, in mijn ogen, mooiste oude stadion van Engeland: Saltergate. Het nieuwe stadion heeft wel voor een hele feel good factor gezorgd. Het zit vaak vol en de resultaten zijn ook geweldig. The Spireites zijn al gepromoveerd en hebben nog een paar puntjes nodig voor de titel. In 2007 degradeerde de club naar League Two en sindsdien was de club een goede middenmotor maar meer niet. Dit jaar pakken ze ineens door, waardoor ze komend seizoen derby's tegen Sheffield Wednesday en Sheffield United hebben. Vooral die laatste club wordt gehaat, want veel locals zijn voor The Blades en niet de lokale clubs. Dat gaat nog wat worden volgend jaar, wanneer deze derby voor het eerst sinds 1989 in Chesterfield wordt gespeeld.

Plainmoor was geen nieuw stadion voor mij. Ik zag in 2007 namelijk de wedstrijd tussen Torquay United en Hereford United. Een pot waar niets meer op het spel stond, maar wel eentje die erg bijzonder was. Torquay was namelijk al gedegradeerd en speelde haar laatste wedstrijd in de Football League na tachtig jaar. Wel knap dat ze al na twee seizoenen weer terug kwamen in League Two. Overigens was de wedstrijd werkelijk een draak, maar dat is routine bij een pot van Hereford. Ik zag The Bulls vier maal aan het werk en maar drie goals. De pot op Plainmoor was de druppel, want het werd 0-0 in een dodelijke saaie wedstrijd. Hoogtepunt was de pitch invasion na afloop van de wedstrijd. Sindsdien zag ik Hereford niet meer aan het werk.

Voor zo'n wedstrijd als de Devon derby is het natuurlijk niet moeilijk om een auto vol te krijgen. Combineer hem met Torquay en dus een fijne tweedaagse Devon eind april en je zou zelfs met een vrachtwagen kunnen gaan. Het een best een stukje rijden, dus even twijfelden we nog of we met de auto of met het vliegtuig zouden gaan, maar dat werd dus de auto. Het was alleen te hopen dat iedereen tijdens die bruiloft voor de tv zou zitten en niet op weg. De planning was zo, dat we tijdens de trouwdienst op de ring rondom Londen reden. Op die manier waren we net de files voor, want de Engelsen zouden wel eens massaal richting het toeristische Devon kunnen gaan trekken.

Het is toch iedere keer wel weer erg vroeg, als de wekker om vijf uur staat te brullen. Een snelle douche en een soort vloeibaar ontbijt later, zat ik in de auto bij SJ. We pikten 1904 op in Zwijndrecht en op naar de tunnel. Ad-Café, zou Ad-Café niet zijn als hij weer iets raars had. Hij moest 's ochtends van zijn vriendin thuisblijven en nam 's middags pas het vliegtuig naar Exeter. Het zou passen en meten worden, maar als er geen tegenslag zou zijn, zou hij drie kwartier voor de aftrap in Torquay zijn. Dan was onze trip een stuk relaxter. We hadden totaal geen file en stonden al om één uur in Torquay. De Hawaï-hemden konden uit de tas, want we zouden we eens even de boulevard in Torquay onveilig gaan maken.

Nadat we eerst nog met z'n drieën als een stel bakvissen naar Dé Kus zaten te kijken, gingen we Torquay in. We kwamen nog langs de oude rugbyground van Torquay en dat is toch wel een juweeltje. Schitterende turnstiles en een oude houten tribune. Beter gaat het niet worden. In de stad zelf gingen we even wat eten en een drankje doen. Daar viel het pas op hoeveel Chesterfield-fans er waren. We waren onderweg al wat bussen tegengekomen met figuren die hun gezicht geschminkt hadden (waarom al zo vroeg?) en blauwe pruiken op hadden, maar het waren er echt veel. Ik kreeg meteen en flashback van mijn trip naar Monaco met Willem II. De setting was ongeveer hetzelfde. Helaas zijn we daar ver van verwijderd en mogen we dat volgend jaar in Almere gaan doen.

Via het hotel gingen we naar het stadion. Dat viel nog niet mee. Torquay is namelijk ontzettend heuvelachtig en heeft delen die extreem stijl zijn. Zelfs Philippe Gilbert kan daar niet tegenop rijden. Ondanks de hongerklop en kuiten die op springen stonden, lukte het ons om Plainmoor te bereiken. Ondanks dat ik het al wel kende, blijft het leuk om zo'n stadion eens goed te bekijken. Vooral de Main Stand, want die gaat over een paar weken plat. Ik maakte er een foto van en toen zei een mannetje dat ik dat beter over een paar maanden kon doen. Dan zou er volgens hem namelijk een schitterende nieuwe tribune staan. Die snapte dus niet helemaal waar vinckers op kicken.

Na wat gesteggel om de kaarten, gingen we een pint pakken in “The Boots & Laces”. Volgens 1904 een homoclub Uit Antwerpen en ik krijg er om een of andere reden wat rechtse associaties mee, maar het is gewoon de social club van Torquay United. Het was er stervensdruk en na eentje hielden we het al weer voor bekeken. Buiten gingen we wachten op de rest. Niet alleen Ad-Café zou namelijk komen, maar ook de Nederlandse Torquay-fan Erkaa en zijn maar. Erkaa zou de volgende dag een potje op Plainmoor voetballen tegen oud-Torquay. Daarnaast bleek ook medevincker Yves Forest met zijn maat te komen. Die gingen de volgende dag voor Swindon v Oldham. Vreemde keuze, want daar stond niets meer op het spel.

Een voor een kwamen de mannetjes aangelopen en zo'n half uurtje voor de aftrap besloten 1904 en ik maar eens een mooi plekje te gaan zoeken. We stonden namelijk op de Pop Stand en dat is een terrace en nu het vandaag zo druk zou worden, was het zaak daar snel een plekje te zoeken. Bij voorkeur tegen zo'n crush barrier. We hebben sinds kort namelijk een 3-tje voor onze leeftijd en dan gaat het staan niet meer zo makkelijk. Het bleek al erg vol te staan, maar gelukkig was er vlak bij het uitvak nog een plekje over. Ik mag graag wat banter over en weer zien. Ze waren inderdaad met veel deze dag. Het was alleen erg teletoeterig. Ze hadden ballonnen bij, pruiken op en waren geschminkt. Zijn dit nu die ruige mijnwerkers van weleer?

Met de banter zat het inderdaad wel goed. Naast ons stonden wat jonge gasten flink wat kabaal te maken en regelmatig gingen er liedjes over Chesterfield. Die zongen dan weer wat terug en zo kwamen we de eerste helft wel door. De wedstrijd was eigenlijk best aardig, met twee uitblinkende keeper. Een paar keer hadden we al een doelpunt geteld, maar telkens werd de bal het doel uit geranseld. Geen goals, die mag ik blijkbaar niet zien op Torquay, maar best wel wat vermaak. Het grootste minpunt stond voor ons. Daar stond namelijk een chav met een fout shirt continue bierscheten te laten. Ze waren heel zacht en geniepig, zodat je ze niet aan hoorde komen. Een erg hobbykostende gebeurtenis.

De tweede helft was het een beetje van hetzelfde laken een pak. De wedstrijd was nog best leuk en er kwamen kansen, maar een goal wilde maar niet vallen. Vlak voor tijd werd de “Man of the Match” gekozen en dat werd uiteraard Scott Bevan, de keeper van The Gulls. Wederom een 0-0 voor mij op Plainmoor. Zal ik toch nog een keer terugkeren na de verbouwing om dan toch een goal te zien? Het mooie is dat zowel Ad-Café als SJ ook alleen maar 0-0's hebben gezien bij Torquay. Dat hoort dus bij deze club. De laatste twee thuiswedstrijden voor deze pot, tegen Port Vale en Wycombe Wanderers, waren ook al in de brilstand geëindigd. Voor de liefhebbers van geen goals (Henk Spaan!) is deze club dus wel een aanrader.

Vlak na het laatste fluitsignaal renden veel mensen van onze tribune het veld op. Dat hoort blijkbaar óók bij deze club. Met mijn oude knoken klom ik ook over een reclamebord en samen met 1904 stonden we 'on the pitch'. Ineens werd het wat onvriendelijk, toen een paar chavs de uitfans gingen uitdagen. Na een korte charge werd er eentje gepakt en ineens rende iedereen langs ons. Een beetje een mietige pitch invasion. Bij Torquay gaat het er altijd geweldig relaxed aan toe. Waar ze je in de Premier League al na vijf minuten na affluiten het stadion uit willen hebben, konden we hier rustig rondlopen en wat foto's maken. Ik profiteerde hier van door de houten stoeltjes op de Main Stand vast te leggen voor het nageslacht.

Via Erkaa kwamen we nog de boboruimte in. Daar liepen ook spelers rond en, veel interessanter, het meisje met cup EE. Ad-Café maakte een move, maar faalde helaas. Nadat we na zaten te praten over die voorgevel, zei de maat van Erkaa ineens dat hij graag naar sexsauna's ging. We stonden allemaal met onze oren te klapperen, want tot dan toe had hij niets gezegd. 1904, die dezelfde hobby heeft, was erg geïnteresseerd en kreeg de tip om naar Brüggen in Duitsland te gaan. Dat was volgens de maat van Erkaa, die vanaf nu De Saunaman heet, de beste ter wereld. Dat is toch wel altijd mooi, die praat in boboruimtes na een wedstrijd.

De avond werd afgesloten in “The Venue”, de kroeg waar Maus (mijn broertje) ooit tussen de benen van een sletje lag, terwijl dat sletje gewoon doorging met sms-en. Dat zijn de leuke kroegen in Engeland. Ditmaal was het ook weer mooi: veel dronken sletjes met weinig kleren aan, chavs die zichzelf erg serieus namen en een toiletneger. Het leek bijna wel een cliché. Ad-Café was de enige van ons die nog een move maakte om een meisje te versieren, maar verder dan een gratis glas champagne kwam hij niet. Terwijl de uurtjes kleiner werden, was het weer eens tijd om naar huis te gaan. Erkaa en De Saunaman bleven nog hangen, want die hoefden niet naar Exeter de volgende ochtend. Alles bij elkaar was het weer een topdag geweest in Torquay. Echt een aanrader.



Het rapport

Het stadion:

Plainmoor blijft een leuk stadion om te bezoeken. De vorige keer heb ik het van binnen en van buiten gezien, dus weinig verrassingen. Helaas was dit de laatste keer dat het stadion er zo uitzag, want de oude Main Stand gaat plat. Eeuwig zonde, want de andere drie tribunes zijn eigenlijk niet zo bijzonder. Ik vrees dan ook dat het gerenoveerde Plainmoor erg saai gaat worden en eigenlijk de lange trip niet meer waard gaat zijn.

De wedstrijd:

Ik zag dit jaar een 0-0. Dat was Linfield v Cliftonville. Gek genoeg was dat een geweldige pot. Mijn tweede 0-0 van het seizoen zag ik hier op Plainmoor. Opnieuw was de wedstrijd het bekijken meer dan waard. Het zegt ook genoeg dat beide keepers de mannen van de wedstrijd waren. Ik heb nu twee wedstrijden op Plainmoor gezien en nog nooit een goal. Dat is ook knap.

De omgeving:

Torquay is een geweldig leuk stadje. Overal zie je palmbomen, leuke huisjes en een mooie jachthaven. Als de zon schijnt, is het net de Côte d'Azur, alleen door zonder de foute Zuid-Europanen op scooters. Wat dat betreft heb je ook niet echt het gevoel in Engeland te zijn. Voor een authentieke, rauwe voetbalbeleving, moet je dan ook niet in Torquay zijn. Wil je een leuk weekendje weg, ga dan zeker.

De sfeer:

De laatste keer was men vooral gelaten. Torquay was al afgedaald naar de Conference en iedereen geloofde het wel. Ditmaal ging het echt ergens om en de mannen van Torquay gingen flink achter de ploeg staan. Daarnaast was er continue banter met de uitfans. We stonden ook erg goed, zo lekker dicht bij het uitvak. Traditie in Torquay is dat ik op veld eindig. Ook ditmaal was er een pitch invasion en met mijn oude knoken ging ik ook het veld op. Altijd leuk.

Overall:

Een tripje naar Torquay in de lente kan nooit tegenvallen. Ook ditmaal was het erg leuk. Wedstrijd was goed, de sfeer ook en opnieuw was er een pitch invasion. Het stadion blijft ook leuk, maar dat zal na de zomer helemaal over zijn. Torquay is ook een geweldige plaats om te stappen, dus alles bij elkaar was dit een uitstekend voorgerecht voor de Devon derby de dag erop.



De statistieken

Torquay United v Chesterfield 0-0 (29/04/2011)

Ground: Plainmoor, Torquay

Visits: 2

Season: 2010-2011

Competition: League Two

Position Torquay United: 8

Position Chesterfield: 1

Gate: 5002

Match Number in England: 141

Goals: 392

Line up Torquay United:

Bevan, Nicholson (82. Rowe-Turner), Robertson,Branston, Stanley, Mansell, O'Kane, Kee (87. Stevens), Robinson, Tomlin (64. Lathrope), Zebroski

Line up Chesterfield:

Lee, Ford, Griffiths, Holden, Allott, Niven (53. Morris), Whitaker, Mattis, Davies, Smalley (82. Lester), Talbot

Yellow Cards:

-



De foto's



De Royal Wedding zorgde voor de meest belachelijke dingen



Torquay zelf is een leuk stadje



De Spaanse schuur werd gevinckt



...



Net zoals het lokale rughystadion. Dit zijn pas geile turnstiles



Het logo van de club die er speelt



Geile tribune *fapfapfap*



Maar we waren aan de Engelse Riviera...



... dus moest er zee en strand gevinckt worden



Erg mooi zo met die huizen en hotels op die hoge kliffen



Zelfs kitscherige fonteinen werden gevinckt



Nog een leuk gebouwtje. Jammer van dat lelijke doek



In de stad was de Australische fanclub van Chesterfield ook aanwezig



Torquay was een van de plekken waar vandaan de schepen vertrokken voor D-Day



...



In de kroegen langs de kust was het een en al Chesterfield



Hier zitten er weer een paar met blauwe pruiken op



Maar hiervoor kwamen we toch



De lokale voetbalclub



...



Voor de gemiddelde mozaïek-vincker is Plainmoor de hemel



...



...



De laatste wedstrijd die deze Main Stand zal zien



...



Maar liefst vijf keer was Torquay op Wembley te vinden



De boozer voor de gewone man



Het was er een uur voor de wedstrijd ramvol



De Main Stand



De Family Stand met de mooie klok



Het uitvak dat vandaag vol zou zitten met 1600 Spireites



Hier stonden we, de volle Pop Stand



De Australische fans stonden ook al in het uitvak



Gekke mascotte met spillebenen



Voor de wedstrijd werd er al flink gezongen



Ik riep tegen deze man dat hij zo trots met die grote slang in zijn handen liep, omdat zijn piemel zo klein was



Dat waardeerde hij niet echt



De spelers komen het veld in...



... het teken voor het uitvak om balonnen los te laten



...



Mooiste reclamebord van het seizoen



"On the pitch, on the pitch, on the pitch"



Na een tijdje werd het onvriendelijk...



... kwam er een charge van de stewards en was het veld snel leeg



Onze Pop Stand na de wedstrijd



De Family Stand



Voor de laatste keer een rondje langs de houten stoeltjes op de Main Stand



...



...

 

 

© 2005 All Rights Reserved.