Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Tottenham2

Het verslag

        

 

Tilbury’s Tricolores Tour To Tottenham

 

Ik ben me de laatste jaren wat aan het afkeren van de Premier League. Vroeger vond ik het een geweldige competitie, maar dat is minder aan het worden. Vanaf de zomer van 2010, nu alweer bijna drie seizoenen geleden, heb ik maar twee wedstrijden in die competitie bezocht: Blackpool v Everton (want Blackpool in de PL maak je niet vaak mee) en Sunderland v Newcastle (een klassieke derby). Van de vier Leagues is het ook de divisies waar ik de minste potten heb gezien en zelfs de Conference staat op het punt de Premier League in te halen qua bezoekjes. Ik moet eerlijk zeggen dat me dat prima bevalt. Ik vind MotD nog altijd erg leuk om te kijken, maar die dure tickets, die vele toeristen (ben ik zelf ook natuurlijk) en die poenerige eigenaren, spreken me totaal niet meer aan.

 

Maar toch ga ik de PL niet helemaal afzweren. Ik denk in de toekomst zeker nog wat wedstrijden te bezoeken in die competitie. Het moeten dan wel bijzondere potjes zijn, zoals die van clubs die eigenlijk nooit in de PL spelen (zie de pot van Blackpool en bijvoorbeeld Burnley v Man City) of derby’s. Zo staat Everton v Liverpool nog altijd op mijn lijstje. Het kan ook zo zijn dat ik een stadion zo geweldig vind, dat ik nog wel een keertje wil gaan, zoals in het geval van Fulham. Of dat een stadion op het punt staat te verdwijnen, zoals Upton Park van West Ham. Maar helemaal bovenaan mijn PL-lijstje stond de North London derby tussen Tottenham en Arsenal en dan op White Hart Lane, want dat stadion spreekt me veel meer aan dan het Emirates Stadium.

 

White Hart Lane staat op de gevarenlijst, maar de plannen worden niet echt concreet daar. Toevallig sprak ik op Facebook met d’n Jef, een Belgische fan van Willem II en Tottenham. Twee seizoenen geleden gingen we naar Palace v Millwall. In ons gesprek kwam Tottenham v Arsenal ter sprake. Hij kon wel vier kaarten regelen en ik begon wat rond te vragen. De Nederlander had wel zin om weer eens te gaan. Sinds hij kinderen heeft, komt dat er niet meer van. Maar na een aantal jaar inactiviteit op het gebied van Engelandvaren, kon er een dagtripje wel af. De vierde man was Frank, die mee was op de eerste DT116-trip naar Hull. Toevallig ook een Willem II’er. Een mooie Willem II-trip dus (No Naccers allowed), zo zouden ze vaker moeten zijn.

 

De tv-mannetjes hadden de wedstrijd verschoven naar zondagmiddag 16:00. Een mooie tijd, maar dat zou betekenen dat we pas erg laat thuis zouden zijn. Gaarheid op het werk lag op de loer, maar voor deze pot hadden we het wel over. Ik had de tunnel toch vroeg geboekt, want daar is het de laatste tijd continue ellende. Deze pot missen zou wel erg zuur zijn geweest, vooral voor de Nederlander die zelden meer gaat. We reden met z’n drieën vanuit Tilburg naar Baarle-Hertog, waar d’n Jef woonde. Ik vind het prachtig dat ze in België geen welstandscommissie hebben, want we zagen Toscaanse huisjes afgewisseld met Scandinavische houten huizen en dan leek het weer of we in Andalusië waren. Prachtig. D’n Jef woonde natuurlijk ook in een kitscherig huis. Het moest een Middeleeuws kasteeltje voorstellen.

 

Rijdend naar de tunnel werd het provinciaalse voetbal in België besproken, befaamde amateurvoetballers uit de regio, de tv-zenders die je in Baarle-Hertog allemaal kunt ontvangen, vincken in Engeland en de huidige staat van Willem II. Voordat we het wisten waren we bij de tunnel. Die bleek wéér eens technische problemen te hebben. Anderhalf uur vertraging hadden we, maar doordat ik zo vroeg geboekt had, kwamen we nog ruim op tijd aan bij Tottenham. De auto werd in een obscuur steegje gezet, waarin vaag volk rondliep. Dat de auto niet op vier blokjes stond achteraf, blijft een wonder. Behalve voor parkeren was het steegje ook erg goed voor wildplassen. Het achterste gedeelte was door de buurtbewoners veranderd in een sluikstort met bankstellen en condooms. Zo hoort het ook.

 

D’n Jef is groot fan van gokken en gelukkig was er vlakbij de parkeerplaats een William Hill, zijn favoriete gokkantoor. Hij draaide even zijn weekloon er doorheen en ik besloot ook wat geld in te zetten. Vijf pond op een 0-0 (dan zou ik 30 pond winnen) en vijf pond op 3-1 (dat zou me 90 pond winst opleveren). Het voordeel van d’n Jef was dat hij al tientallen keren bij Spurs was geweest. Hij kende dus wel zijn adresjes. Zo kwamen we bij een Turks restaurant terecht niet ver van het stadion. Dat was echt smikkelen en smullen geblazen. Voordeel was dat ik de rest van deze trip niet meer hoefde te eten. Het was echt heel goed. Wat ook goed was, was een van de serveersters. Een mooie hinde. Aanzien wij van de Tilbury Firm allemaal aan de vrouw zijn, bleef het bij kijken. Anders was het wel een heel goede partij geweest: mooi meisje, goed restaurant en vlakbij het stadion. Beter kan bijna niet.

 

Maar aan alles komt een eind, want de pub stond op ons te wachten. Zo lopend door Tottenham is het mooi om te zien hoe afhankelijk de pubs van de club zijn. De wijk zelf is een achterstandswijk. Het was een van de wijken die overhoop werd gehaald tijdens de rellen in de zomer van 2011. Er waren zelfs nu nog afgefikte gebouwen te zien. Veel locals zijn moslim en die zie je niet snel een pub ingaan. Nee, ze moeten het daar echt hebben van de matchday, want dan zitten ze helemaal vol. Wij gingen naar de Elbow, waar we Geert Heemskerk tegenkwamen, die ooit eens figureerde op mijn blog als Foreign Fan. Uiteraard werd er geboozed en werd de belangrijkste zaak ter wereld besproken: voetbal. Geert heeft een seizoenkaart en gaat echt iedere twee weken. Ook pakt hij veel uitwedstrijden mee. Toch wel heel mooi. Ondertussen begon de wedstrijd dichterbij te komen. D’n Jef ging nog even naar een andere pub, terwijl wij richting het stadion gingen.

 

De North London derby! Eindelijk zou ik deze pot eens vincken. Historisch gezien samen met Liverpool v Manchester United de grootste wedstrijd van Engeland. Een wedstrijd op zich ook (cliché). Ook al staan beide clubs in de middenmoot, dit is een van de affiches van het jaar. Ook al werd de eerste Arsenal v Tottenham al in 1887 gespeeld, pas sinds 1913 is het een derby. In dat jaar verhuisde Arsenal vanuit het zuidoosten van Londen, naar Noord-Londen. Ineens had Tottenham een buurman en daar stonden ze niet op te wachten. Vanaf 1919 werd het echt een haatrivaliteit, toen de voorzitter van Arsenal, Henry Norris, zijn vriendjes in de Football League bewerkte en zo regelde dat Arsenal als nummer vijf van de Second Division mocht promoveren. Bizar. Het ging ten koste van… inderdaad Tottenham. Daarna werden het nooit meer vrienden.

 

Tottenham en Arsenal zijn ook twee clubs met een compleet andere cultuur. Totdat Wenger bij Arsenal kwam, stond de ploeg bekend als ‘Boring Arsenal’. Er werden wel prijzen gewonnen, maar meestal met verschrikkelijk defensief voetbal. Geen fan overigens die erom maalde. Bij Tottenham wonnen ze minder prijzen, maar ging het juist om het esthetische van het spel. Een beetje zoals de fans van Barcelona en, vroeger ook, Ajax eisen. Voetbal moest in de eerste plaats mooi zijn. Bij Tottenham hielden ze ook altijd van technische middenvelders. Waddle, Hoddle en Gascoigne kan ik me nog herinneren. Het is ook de reden waarom van der Vaart daar zo populair was. Ook een typische Tottenham-middenvelder.

 

Qua prijzen is Arsenal de veel grotere club. The Gunners werden dertien keer kampioen, wonnen de FA Cup tienmaal, hebben twee League Cups in hun prijzenkast staan en Europese successen waren er ook met winst in de Europa Cup II (1994) en de Jaarbeursstedenbeker (1970). In 2006 wonnen ze bijna de Champions League, maar Barcelona was net iets te sterk. De lijst van Tottenham steekt daar schril bij af. Slechts tweemaal werden The Spurs kampioen. Wel werd de FA Cup acht keer gewonnen en ging de League Cup vier keer mee naar White Hart Lane. Net zoals Arsenal wonnen ze éénmaal de Europa Cup II (1963). De UEFA Cup werd twee keer gewonnen (1972 en 1984) en daarmee zijn ze in Europa wel succesvoller dan de buurman. Ook zijn ze erg trots op de ‘double’ in 1961, want Tottenham was de eerste club die dat flikte in de twintigste eeuw.

 

Dit jaar doen beide clubs niet mee om de prijzen. Ze liggen allebei al uit de FA Cup na een nederlaag tegen een club uit de Championship en ook de League Cup werd geen succes. De titel is eigenlijk al in handen van Manchester United. Alleen Europees kan er nog een prijs worden gewonnen, want Tottenham speelt nog altijd mee in de Europa League. Toch staat er voor beide clubs nog genoeg op het spel, want achter het poenerige drietal Man United, Man City en Chelsea, strijden de beide Noord-Londense clubs om plek vier. Vroeger stelde dat niets voor, maar nu levert die vierde plaats een plekje op in de voorronde van de Champions League en dat is potentieel kassa. Voor aanvang van deze pot was het gat vier punten, in het voordeel Tottenham die voor het eerst sinds 1995 boven Arsenal hopen te eindigen. Géén St. Totteringham’s day, het zou wat zijn.

 

Een van de leukste dingen aan grote clubs, vind ik dat het zo levendig is rondom het stadion. Overal zie je kraampjes met merchandise, mensen die op weg zijn naar het stadion of de pub en de geur van ranzige hamburgertentjes vult de lucht. “It’s Matchday”, zouden de Engelsen zeggen. Na het vincken van de clubshop, waar allerlei dingen met het Spurs-logo te koop waren, was het tijd om naar binnen te gaan. White Hart Lane is een van de klassieke Engelse stadions, maar echt heel mooi is het niet. De buitenkant is zelfs heel lelijk. De voorgevel lijkt heel erg op het gebouw van de sociale dienst in Tilburg, met van die lelijke bruine spiegelruiten. Eigenlijk is alleen de buitenkant van de East Stand wel aardig, hoewel veel mensen dat op een fabrieksloods vinden lijken.

 

Binnenin is het stadion ook niet echt heel mooi. Het blauw van de stoeltjes komt helemaal niet voor in de clubkleuren en ik ben geen fan van stadions die helemaal dicht zijn. Ik heb graag wat doorkijkjes naar buiten. White Hart Lane lijkt ook niet echt heel groot. En toch is het prachtig als het vol is. Dan lijkt dat stadion ineens een metamorfose te ondergaan. Ik ken geen stadion waarbij het verschil tussen leeg en vol zo groot is als hier bij Tottenham. Ik had ook een perfecte plek, op rij vijf. Het leek bijna wel alsof ik op het veld zat. Je kon de cornernemers bijna aanraken. Als voetballer lijkt White Hart Lane me ook een mooie plek om te voetballen. Ik hoop dat Tottenham, als ze ooit gaan verbouwen, het gevoel alsof je op het veld zit kunnen behouden. Dat heeft echt iets speciaals.

 

De wedstrijd was ook alleraardigst. Een verschroeiend hoog tempo en het spel golfde mooi op en neer. De sfeer was ook genieten. Veel van die ultrarukkertjes zeggen dat er in Engeland geen sfeer is, omdat ze daar niet aan van die kinderachtige choreografieën doen (in mijn tijd hoorde het woord choreografie bij Barry Stevens en was het iets voor musicalnichten) die schijnbaar bij het moderne voetbal horen. Maar die mannetjes nodig ik uit om eens naar Spurs v Arsenal te gaan. Als je het langzame en massaal gezongen “Oh when the Spurs go marching in” hoort, heb je geen zin meer om als soort slaafse figuur de bevelen van een mafkees met een megafoon op te volgen die er puur voor zijn eigen ego staat.

 

De voetballer van dit seizoen is de Welshman Gareth Bale. Hij zal na dit seizoen wel verkassen naar een grotere club. Jammer, want hij kan een legende worden bij Tottenham. Ook tijdens deze derby was hij geweldig en wie anders dan Bale maakte de 1-0. Bij Arsenal is Bale wat minder populair. Een van de fans gooide een banaan richting Bale, want vanwege zijn flaporen wordt de Welshman door tegenstanders ‘monkey’ genoemd. Gelukkig voor de Arsenal-fan is Bale geen donkere jongen, want anders had hij naar de gevangenis gemogen. Behalve het uitvak, ontplofte het stadion van vreugde na de 1-0. Ik zat nog niet op mijn stoel of Lennon maakte de 2-0. Nu werd het helemaal een gekkenhuis op White Hart Lane.

 

Het bleef 2-0 tot aan de rust. Na de rust was het eigenlijk wachten op de 3-0, maar juist de grootste anti-voetballer van allemaal, Per Mertesacker, maakte ineens de 2-1 en het werd nog spannend. Voor mij ook, want 3-1 en ik had 90 pond binnen. Sigurdsson had die derde voor Spurs op zijn voet, maar besloot toch maar niet te scoren. Wat een cunt, want anders was mijn trip gratis geweest. Hoewel ik geen Spurs-fan ben, leefde ik enorm mee. Je voelde de stress gewoon in de lucht hangen. Bij winst kon Tottenham een enorme stap zetten richting plek vier én om voor het eerst in 18 jaar eens boven Arsenal te eindigen, maar de klok ging langzamer en langzamer.

 

Langzaam ging de klok naar de 90 minuten. Het “Oh when the Spurs go marching in” klonk bijna smekend richting de scheidsrechter om af te fluiten. Dat deed hij niet. Sterker nog, de vierde man liet op zijn bord zien dat er zes minuten bij zouden komen. De Spurs-fans werden helemaal gek. Helaas besloten ze niet meer om aan te vallen, maar de voorsprong vast te houden. Mijn 90 pond kon ik vergeten. Toch juichde ik, als een walgelijke gloryhunter, keihard mee toen er werd afgefloten. Het was een mooie derby geweest. Ik blijf een voorkeur hebben voor de kleinere clubs, maar zo nu en dan zo’n potje meepakken is toch ook wel genieten. Ik sluit niet uit dat ik volgend jaar weer naar Spurs v Arsenal ga, want dit was toch wel erg leuk. Helemaal voor d’n Jef, want zijn Spurs wonnen en hij had onder andere ingezet op 2-1. Soms zit het leven heel erg mee.



Het rapport

Het stadion

White Hart Lane is geen heel mooi stadion. Aardig, maar niet in de categorie Goodison, Villa Park en Craven Cottage. De voorkant ziet eruit als een lelijk kantoorgebouw uit de jaren 70. Van binnen is het ook niet echt heel mooi (ik snap de lichtblauwe stoeltjes niet), maar toch heeft het wel iets. Het stadion is namelijk erg compact en daardoor heel knus. Je lijkt ook zowat óp het veld te zitten. Geweldig.

De sfeer

De vorige keer tegen Fulham vond ik de sfeer al best aardig, maar bij deze pot was het van buitencategorie. Liefhebbers van dat ultragebeuren zullen het minder hebben gevonden, want het was geen 90 minuten lang emotieloos zingen en dat filmen om op Youtube te zetten, maar het was genieten met de zachte G. Het langzaam gezongen "Oh when the Spurs go marching in" was eigenlijk al genoeg genot voor de hele trip.

De wedstrijd

De North London derby is een garantie voor goals, maar daar zag het in het begin niet echt naar uit. Gelukkig scoorde Spurs daarna snel twee keer en zorgde Mertesacker ervoor dat het een spannende pot bleef. Het was ook mooi om de emoties om mij heen te volgen. De spanning droop gewoon van de gezichten af. Normaal zijn derby's slechte wedstrijden, maar dit was een heel aardig potje.  

De omgeving

Tottenham is geen heel goede wijk, maar hij leek dit keer wat beter dan de vorige keer dat ik er was. Misschien dat het komt omdat de relmannetjes flink wat oude meuk in de fik hebben gestoken en dat weer is opgebouwd. Heerlijk ook dat het stadion in een woonwijk ligt en dat ze er ook blijven. 

Overall

Ik begin steeds minder feeling te krijgen met de Premier League, maar deze pot was puur genot. Een heerlijke sfeer, leuk stadion en ik zat bijna met mijn neus op het veld. Veel beter gaat het niet worden in de PL. Ik vond het zelfs zo leuk, dat ik overweeg om volgend jaar weer naar deze pot te gaan.



De statistieken

Tottenham Hotspur v Arsenal 2-1 (03/03/2013)

37. Gareth Bale 1-0

39. Aaron Lennon 2-0

51. Per Mertesacker 2-1

Ground: White Hart Lane, London

Visits: 2

Season: 2012-2013

Competition: Premier League

Position Tottenham Hotspur: 3

Position Arsenal: 5

Gate: 36170

Match Number in England: 177

Goals: 503

Line up Tottenham Hotspur:

Lloris, Vertonghen, Dawson, Walker, Assou-Ekotto, Lennon (90. Gallas), Parker, Bale, Sigurdsson, Adebayor (66. Defoe ), Dembele (87. Livermore)

Line up Arsenal:

Szczesny, Mertesacker, Vermaelen, Monreal, Jenkinson (60. Rosicky), Arteta (77. Podolski), Wilshere, Walcott, Ramsey, Cazorla, Giroud

Yellow Cards:

Vertonghen, Walker, Adebayor (Tottenham Hotspur), Ramsey (Arsenal)



De foto's



Hé, een obscuur steegje in Tottenham. Ideaal voor wildplassen



Vooral bij deze berg puin



Op deze pauperbank hebben twee mensen veel plezier gehad



In de wijk veel pubs, zoals de White Horse



The Bricklayers, volgens Jef iets voor toeristen



De Pride of Tottenham



Nog een afgebrand huis van de rellen van 2011



"Hij heeft een fiets zonder wielen, een fiets zonder wie-len"



Veel politie aanwezig in Tottenham



Lelijke foto, maar zo weet iedereen hoe die Turk eruit ziet waar wij heerlijk gebunkerd hebben (tip)



Zo gaat het verbouwde White Hart Lane eruit zien



En dit is het nu



De façade is net een lelijk kantoorpand uit de jaren zeventig



Ingang, slechts voor bobo's



Mooi hekwerk, jammer van die vervelende stewards die er continue voorliepen



The Red House



Zo hoort het. In Tottenham drink je Holsten



Weer een mooi hekje



Deze is iets minder, maar wel onder de huizen door



De clubshop



Waar ze zelfs badschuim van de club verkochten



Leuk aan de grote clubs zijn altijd de kraampjes met merchandise rondom het stadion



De buitenkant van de South Stand



Hmmm, de letters zijn vrij roestig allemaal



De East Stand, die er van de buitenkant uitziet als een fabrieksloods



Daar tegenover staan de lampen voor het gras



In de catacomben is de East Stand nog steeds een fabrieksloods



Maar van binnen ziet de East Stand er wel aardig uit



De South Stand, waar rechts de meegereisde Gooners zouden zitten



North Stand



En ten slotte de West Stand, de hoofdtribune



Met daarop fier een cockerel op een bal



Een helicopter! Agro!



It's gettin' pwoppa naughty



Gelukkig zorgde dit mannetje voor een vrolijke noot



En deze voor ons. Held Moussa Dembele



Hier bezig aan een warming-ip. Jan Vertonghen heeft ondertussen een snood voor Janneten aan 



En we gaan los



Altijd mooi om een vol stadion te zien



En dan vooral als Dembele meespeelt

Dat vonden zij ook



Mét Dembele in de ploeg win je altijd. Hier komt Spurs op 1-0




Niet veel later wordt het 2-0. Gekkenhuis



Het geweldige "Oh when the Spurs, go marching in", langzaam gezongen, was vaak te horen



Overzicht



Actiemoment



Gareth Bale trapt weer eens een corner



Terwijl het genieten is op het veld, komt de nacht langzaam opzetten



Zelfs die kon niet aan de tussenstand veranderen. Het bleef 2-1 voor Tottenham



Wat natuurlijk leidde tot uitzinninge vreugde



Ook aan onze zijde



En weer terug naar huis. Het was een schitterende voetbalmiddag geweest


 

 

© 2005 All Rights Reserved.