Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Tranmere

Het verslag

  

 

P-P horror revisited

 

Als ik straks in juni terug zal kijken op dit seizoen zullen er twee letters zijn waarmee ik het seizoen kan samenvatten: P-P. In Engeland het teken dat een wedstrijd is afgelast. Postponed. De hel voor iedere Engelandvaarder. Tot aan het begin van dit seizoen had ik het slechts eenmaal meegemaakt, maar dit jaar regent het P-P'tjes. Deze trip zou me langs Tranmere, Accrington en Bolton brengen, maar uiteindelijk ontkwam alleen Bolton aan de naargeestige P. Gelukkig was er op zaterdag nog een alternatief in Everton, maar dat was voor mij een re-revisit en hoe leuk ik Goodison Park ook vind ik had liever een nieuw stadion gezien. Met name Accrington Stanley sprong er voor mij bovenuit, want die club heeft toch iets speciaals. Maar door dat kloteweer ging dat dus niet door.

 

Doordat Tranmere oorspronkelijk op een vrijdagavond zou worden gespeeld vertrokken we die ochtend al vroeg richting Weeze om voor 34 euro (retour!) naar Birmingham te vliegen. Ondertussen was bekend geworden dat Tranmere naar de zaterdagmiddag was verschoven om zo meer kans te hebben dat de wedstrijd doorging. Alternatief voor ons werd Bangor City in Noord-Wales. Een leuk stadion en een van de grotere clubs in Wales. Omdat Chocovla in het uitvak wilde zitten bij Everton v Man City reden we eerst langs Manchester om daar een kaartje voor het uitvak op te halen bij ene Bill. Hij had vooraf even gebeld en 1904 - die de telefoon opnam - verstond dat hij een carpenter was wiens zaak op een hoek zat en er zou een rood busje voor de deur staan. Met de postcode in de hand vonden we het vrij snel. Het bleek alleen om een carpet store te gaan, wiens zaak ergens middenin een straat zat en een rode luifel had. Ach ja, we hadden het tenminste gevonden.

 

Eenmaal binnen zagen we dat we goed zaten. Veel City-propaganda aan de muur. Chocovla was tevreden. We kregen een kop thee met melk en gingen wat over voetbal praten. De tijd streek voorbij en toen Bill liet zien hoe ver Bangor vanuit Manchester rijden was, besloten we die te skippen. 1904 en De Nederlander begonnen steeds meer interesse te tonen voor tapijt en ik sta er niet van te kijken als die later zelf zo’n zaakje beginnen. Nog meer interesse hadden we in zijn dochter, maar Bill vond ons waarschijnlijk te oud. Helaas. Het bizarre was dat ik Bill herkende van een artikel uit de FourFourTwo van anderhalf jaar geleden. Dat bleek te kloppen en hij liet foto's zien van die trip naar de Faeroër die City in de zomer van 2008 maakte. We zaten ondertussen al zo'n uurtje of vier in de tapijtzaak en mochten onszelf specialisten noemen van de verschillende soorten vloerbedekking. Helaas moest de zaak sluiten en moesten we maar eens een hapje gaan eten. Bill adviseerde ons een goede Indiër en het was inderdaad erg smakelijk daar.

 

Ons hotel lag in Blackpool, dé pauperplaats van de Engelse kust en dat wilden we wel eens met eigen ogen zien. Blackpool heeft drie pieren: North, Centre en South. Het is allemaal in het noorden te doen, dus logischerwijze zaten wij in zuid. Gelukkig waren de taxi's niet al te duur daar en na onze haren in de brylcreem te hebben gesmeerd en Eau de Cologne te hebben opgespoten vertrokken we richting de North Pier. Als eerste deden we de O'Neill pub aan. Daar waren alleen maar oude mannen en gekke junkies met gaten in hun kop. Snel op naar de volgende keten: Yates. Ook hier was het niet echt geweldig, met allemaal figuren die zichzelf aan het profileren waren in rare pakken. De meest irritante was nog wel een naargeestige figuur die verkleed was als een superheld. Hij viel veel vrouwen lastig, maar die hapten niet. Alleen bij de vrouw die foto's maakte om ze daarna als sleutelhanger te verkopen had hij beet. Hoewel eigenlijk zij meer beet had. Een sleutelhanger laten, maar acht pond lichter stond hij er weat beteuterd bij.

 

De Yates was het dus ook niet, dus op naar de derde keten: Wetherspoon. We waren nog geen halve minuut binnen of de knuppel in zijn superheldenpak stond er ook. Uiteraard vertrokken we meteen. De volgende halte werd de Flares, een kitscherig tent met veel foute discomuziek. De vrouwen zagen eruit als honden en veel mensen waren verkleed als Scousers met een grote pruik op en nepsnorren. Een perfecte plek dus voor ons. Het mooie was dat ze een klassieke discovloer hadden met flikkerende kleurtjes. Samen met Maus en 1904 heb ik de hele avond op de dansvloer gestaan om onze gladde moves te showen. Logischerwijze hadden we dus allemaal wel een keer sjans, maar echte prinsesjes zaten daar niet bij. De meeste vrouwen waren ouder dan onze moeders en de enige jongelingen die interesse toonden waren lesbies en een paardachtige figuur. Het was dus een mooie avond en ergens in de kleine uurtjes kwamen we weer thuis.

 

Al vroeg waren we uit de veren om gaar op zoek te gaan naar een eettentje. We liepen op de boulevard van Blackpool en hadden mooi uitzicht op de befaamde Blackpool Tower, maar iets te bunkeren was er niet te vinden. Uiteindelijk kwamen we terecht in The Frying Dutchman. Het kokkie daar had een 9 voor frituren en gooide daar dan ook alles in. Zelfs boterhammen werden gefrituurd. De lucht in de zaak was misselijkmakend en mijn mond viel open van verbazing dat Ian Holloway (de manager van Blackpool) daar zat te eten. Die zal lekker ruiken als hij een teamtalk geeft. Ik zag dat hij zag dat ik hem herkende en in zijn ogen zag ik dat hij hoopte dat ik hem niet zou vincken. Hij had geluk, want ik werd afgeleid door mijn eten. Dat gefrituurde verdraag ik namelijk niet op nuchtere maag, dus ik koos voor een dessert. Dat was ook geen goede keuze, want het smaakte voor geen meter. Hondenkots ziet er niet alleen smakelijker uit, het zal ook zeker beter smaken dan deze brol. Gelukkig genoten Maus en 1904 wel van hun gefrituurde boterhammen, zodat The Frying Dutchman nog net een voldoende kreeg.

 

Het werd tijd om richting Chocovla te gaan, die nog lag te vegeteren. Daarna werd er koers gezet richting Birkenhead. Voor mij was dit de leukste wedstrijd van de drie, maar eenmaal bij het stadion was het wel erg rustig. Helaas bleek het horrorscenario waar te zijn. De sadistische P-P'tjes kwamen weer op mijn netvlies te staan. Geen voetbal in Birkenhead. In plaats daarvan maakten we maar een rondje rond het stadion. The Kop zag er erg imponerend uit en de voorkant had ook nog iets eigens. Een stadion waar ik graag nog een keertje een wedstrijd wil gaan bekijken. Er zat niets anders op om alvast richting Liverpool te rijden. De knulletjes wilden Anfield graag zien en op deze manier konden we de auto goed wegzetten. Tranmere Rovers v Yeovil Town P-P.



Het rapport

Het stadion:

Prenton Park zat potdicht, dus van binnen hebben we het niet echt kunnen zien. Alleen door een gluurgat heb ik al een voorproefje gehad. Van buitenaf is het vrij indrukwekkend. Vooral The Kop is een gigantische tribune. Een mooi overblijfsel uit de tijd dat de club op het tweede niveau uitkwam. Voor de rest oogde het stadion ouder dan ik had verwacht. Het leek me ook minder saai dan ik had verwacht. Ik kijk er naar uit om hier een potje voetbal te zien, want dit lijkt me echt een klassiek Engels stadion.

De wedstrijd:

Niet echt spannend.

De omgeving:

Prenton Park ligt mooi in een woonwijk, met naast het stadion een pub. Een perfecte lokatie dus voor een voetbalstadion. Goed nieuws is dat ik nog niets heb gelezen over verhuizingen, dus dit blijft nog wel even liggen.

De sfeer:

De avond ervoor in Blackpool was die uitstekend, maar hier rondom Prenton Park kon je een speld horen vallen.

Overall:

Het was echt balen dat Tranmere v Yeovil werd afgelast werd afgelast. Vooraf leek dit een geweldige triple te worden, met Tranmere op vrijdag, Accrington op zaterdag en Bolton op zondag. Uiteindelijk is alleen Bolton doorgegaan en dat leek me vooraf de minste van de drie. Tranmere leek me de leukste en die ging dus niet door. Ach ja, nu heb ik Prenton Park tenminste nog tegoed. Dat ik hier nog ooit terug ga keren is namelijk een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid.



De foto's

Vanuit het hotel hadden we uitzicht op een van de rollercoasters in Blackpool

Langs de boulevard veel plat vermaak

Evenals op de pieren

Weinig strand in Blackpool

Foxhall Cafe a.k.a. The Frying Dutchman

Binnen sloeg de frituurlucht meteen op je longen en we roken ook nog de hele dag naar die frietpan

Een Full English met gefrituurde boterhammen

Op de terugweg naar het hotel kwamen we nog langs Bloomfield Road

De Blackpool Tower in de verte

Nogmaals de toren, maar nu van dichtbij

Veel gokmogelijkheden in Blackpool

1904 wint een knuffel bij het kamelenracen

Bij Prenton Park lagen nog enkele bergen ijs

Dit was een echte dolksteek in de rug. Wat een rukkers

Geen Prenton Park dus voor ons deze dag

The Kop was overigens wel erg imposant

Naast het stadion een pub met dezelfde naam als het stadion


 

 

© 2005 All Rights Reserved.