Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Tranmere2

Het verslag

      

Uitgevinckt in League One

Vijf. Dat is het aantal clubs van de '92' dat ik nog niet heb bezocht. Ze zitten allemaal mooi verspreid over de verschillende divisies, met Sunderland in de PL, Hull en Southampton in de Championship, Tranmere in L1 en Port Vale in L2. Met mijn bezoek aan Tranmere v Bury maak ik voor het eerst een divisie vol. Bizar genoeg League One, een beetje de vlees-noch-vis competitie van Engeland. Tranmere zelf vind ik alles behalve kleurloos. In de jaren negentig was ik zelfs een beetje fan van de club die zowat ieder jaar leek te stunten in de verschillende bekers. Dat ze met John Achterberg een Nederlander op doel hadden, maakte het extra leuk. Ik vond de kleurencombinatie van wit, blauw en groen ook heel bijzonder. Dat Tranmere had wel wat.

Eigenlijk had er al lang een vinckje achter Prenton Park moeten staan. Begin 2010 bezocht ik Tranmere v Yeovil en ondanks dat er niets aan de hand leek, ging die pot P-P. Nog zuurder was het dat een paar uur later Everton v Man City, op een steenworp afstand, wél doorging. Maar ja, die wedstrijd kwam op tv en dan lijken wedstrijden altijd door te gaan en is de Health & Safety maffia ineens nergens te bekennen. Doordat we destijds een tijdje rondliepen rond het stadion, had ik het al wel aan de buitenkant gezien. Eigenlijk vrij saai, alleen de gigantisch Kop vond ik imposant. Verder leek de pub tegenover het stadion, de Prenton Park, me een heel gezellige boozer. Genoeg redenen om hier eens terug te keren en toen de wedstrijd tegen Bury naar vrijdagavond werd geschoven, was de keuze snel gemaakt.

Tranmere Rovers dus, een club waar ik vroeger best warme gevoelens voor koesterde. Zoals ik al schreef, kwam dit met name doordat ze het zo goed deden in de bekers. Op die manier kwamen The Rovers vaak op televisie en ik vond het wel knap dat ze in de schaduw van de twee grootmachten uit Liverpool, toch best aardig presteerden. Het is eigenlijk de ultieme League One-club, maar doordat ze in de jaren negentig vaak, in wat nu, de Championship speelden, horen ze voor mijn gevoel daar ook thuis. Onterecht, want Tranmere kwam in 1921 de Football League in en promoveerde pas zeventig jaar later voor het eerst naar de tweede divisie. Maar laat begin jaren negentig net de tijd zijn dat ik Engels voetbal ging volgen, dus gevoelsmatig horen ze daar thuis.

Tranmere zou het in totaal tien jaar volhouden op het tweede niveau. In de eerste jaren (1993, 1994 en 1995) was de club een echte subtopper en werden de play-offs gehaald. Helaas was de halve finale iedere keer het eindstation tegen respectievelijk Swindon, Leicester en Reading. Daarna werd Tranmere de ultieme middenmotor die vijf jaar op rij tussen plek elf en vijftien eindigde. Voor spektakel moest je bij Tranmere naar de bekerpotten toe. In 1994 werd de halve finale van de League Cup gehaald en in 2000 zelfs de finale. Die werd echter verloren; met 2-1 van het Leicester City van Martin O'Neill. Ook in de FA Cup deed Tranmere van zich spreken, met kwartfinaleplaatsen in 2000, 2001 en 2004. Mooiste overwinning blijft een 0-3 tegen Everton in 2001, op Goodison Park nota bene. Twee rondes later was Liverpool de tegenstander, maar die bleken te sterk en wonnen met 2-4 op een uitverkocht stadion.

Buiten de kwartfinales, haalde Tranmere ook een aantal keer de laatste zestien. Erg knap voor een club als Tranmere. Toch was het verval ingezet in het nieuwe Millennium. In 2001 had Tranmere een fantastisch cuprun gemaakt, maar in de competitie waren The Rovers 24ste en laatste geworden. Sindsdien vegeteren ze in League One. Daar zijn ze ook niet echt een hoogvlieger. Alleen in 2005 werden de play-offs gehaald, als nummer drie nog wel. Tranmere was dus favoriet, maar opnieuw was de halve finale het eindpunt. Hartlepool was na pingels te sterk. Sindsdien is het allemaal een stuk minder met Tranmere. Alleen in 2009 ging het ineens fantastisch, met Ronnie Moore als manager op de bank. Slechts door een goal van Scunthorpe in de allerlaatste minuut van het seizoen, liepen The Rovers de play-offs mis, terwijl Scunny zou promoveren.

Daarna maakte het bestuur van Tranmere een kapitale fout: Ronnie Moore werd ontslagen. Werkelijk niemand begreep het, want Moore had met een erg middelmatig team ver boven hun niveau gepresteerd. De fans waren nog verbaasder toen John Barnes werd aangesteld als manager. Barnes heeft ooit een paar maanden op bank gezeten bij Celtic, maar die maanden waren genoeg om hem de titel “slechtste Celtic-manager allertijden” te laten winnen. Daarna trainde hij nooit meer een club, totdat Tranmere hem tien jaar later ineens weer een kans gaf. Het lukte Barnes om van een club die bijna de play-offs haalde, een bijna zekere degradant te maken. Tranmere stond 24ste en laatste, toen het bestuur haar fout toegaf en Barnes ontsloeg.

Vervanger van Barnes was de fysiotherapeut van de club: Les Parry. Een even bizarre keuze, want Parry had nooit op enige niveau gespeeld en had slechts ervaring als fysio. Maar omdat hij de goede jaren negentig had meegemaakt, hoopte het bestuur dat hij wat van die ervaring kon gebruiken. Pas op de allerlaatste speeldag verliet Tranmere de degradatiezone en Parry was een held. Het bestuur was tevreden over de fysio en ook afgelopen jaar zat hij op de bank. Opnieuw moest Tranmere continue angstig naar beneden kijken, maar weer lukte het Parry om zich met zijn team te handhaven. Grote ontdekking was Dale Jennings, die afgelopen zomer werd verkocht aan Bayern München. Dit jaar is opnieuw handhaving het doel.

Doordat Tranmere onze eerste pot zou zijn, vlogen we op Liverpool. We kwamen al vroeg aan en besloten eerst wat te gaan vincken in de buurt. Prescot Cables was ons eerste doel, maar helaas was het daar op slot. Evenals Marine. Eigenlijk hadden we maar bij een club succes: Burscough. En daar was ik heel blij mee, want Victoria Park staat op de nominatie om gesloopt te worden. De club is er al uitgeflikkerd en projectontwikkelaars willen er huizen neerzetten. Via een muurtje, helaas vol met non-drying paint die nog altijd aan mijn jas zit, klommen we naar binnen. Victoria Park bleek een alleraardigst stadionnetje en het is eeuwig zonde dat de club eruit is gegooid. De foto's zal ik binnenkort online zetten.

Nadat we bij Marine aan een gesloten deur stonden, besloten we naar Birkenhead te gaan. Voor UltraHenk een feest van herkenning, want toen hij studeerde in Liverpool werd hij fan van Tranmere Rovers. De reis onder de Mersey was voor hem een bekende. Het was nog vroeg, dus we gingen maar wat drinken in de Prenton Park pub, recht tegenover het stadion. Leuke pub, alleen ontbrak het voer. Iets verderop zat een leuke winkeltje met voetbalmemorabilia, Gloryhunters, maar helaas was de verkoper een autist die ons straal negeerde. Ik vroeg me ook af hoe dat winkeltje nog kon bestaan met de concurrentie van internet, de totaal klantonvriendelijke hork achter de toonbank en de weinig speciale spullen die hij verkocht.

Nadat we Gloryhunters hadden verlaten, was het toch tijd om op zoek te gaan naar bunkeren. We liepen door de regen te banjeren en waren zo doorweekt, dat we besloten met de huurauto te gaan zoeken. Helaas kwamen we uit bij de meest troosteloze McDonalds terecht die ik ooit had gezien en de keten van die nare clown is sowieso al niet mijn favoriet. We zaten kletsnat te rillen van de kou en toen ik daar zo zat, kauwend op iets ranzigs omringd door chavs, bedacht ik me dat ik zowat het laagste punt van mijn leven had bereikt. Birkenhead beviel me wel.

Het accent van de locals doet wat denken aan het Scouse, maar toch ook weer niet. Natuurlijk hebben de steden elkaar veel beïnvloed, maar dat is pas sinds de 19de eeuw. De Mersey is altijd een fysieke barrière geweest, waardoor het ook lange tijd heeft geduurd voordat Birkenhead en de rest van de Wirral meededen aan de industriële revolutie. Pas toen er een stoomboot ging varen, veranderde Birkenhead in een echte industriestad met vooral veel scheepsbouw. Bekendste bedrijf is Cammell Laird, wat nog altijd bestaat. Ze hebben ook een eigen voetbalclub: Cammell Laird FC, dat tevens de tweede club van Birkenhead is. Ze spelen in de Northern Premier League Division One, het achtste niveau. Helaas vinckten we die club niet, maar misschien wel beter ook, want het stadion ligt in een heel slechte buurt. Rock Ferry, bekend van een liedje van Duffy.

Allemaal leuk en aardig, naast Tranmere Rovers is de band "Half Man Half Biscuit" toch wel de claim to fame van Birkenhead. De leden zijn allemaal gek van The Rovers en sloegen in het verleden belangrijke uitnodigen af, om maar naar Tranmere Rovers te kunnen gaan. Heerlijke band met leuke songs. Sowieso zit het muzikaal wel goed in Birkenhead, want het is ook de geboorteplaats van Paul Heaton, de zanger van "The Housemartins". Ook al zo'n geweldige band. Helaas hoorden we geen muziek van deze bands, maar geestdodende chav-muziek.Het bleef maar regenen en even vreesden we dat de wedstrijd P-P zou gaan. Het zou toch niet?

Maar het zat mee, zoals het deze hele trip mee zou zitten. Dat de wedstrijd doorgaan was al geweldig. Op Boxing Day was er namelijk een stuk van het dak afgewaaid en was de pot tegen Rochdale P-P gegaan. Het was daarom de vraag of deze wedstrijd vier dagen later wel door zou gaan en gelukkig kregen we de bevestiging de dag voordat we vertrokken. Doordat er zoveel moeite was gedaan, kon een klein beetje regen de pret niet drukken. Waarschijnlijk was het Health & Safety maffia mannetje ziek, want anders had die weer supportertje kunnen pesten. Een hobby van die akelige kereltje, die thuis flink onder de plak zitten en waar zelfs de hond niet meer naar ze luistert.

We besloten op de saaie John King Stand te gaan. Dit omdat we zo mooi uitzicht hadden op de imposante Kop en de Main Stand. Met Prenton Park is eigenlijk weinig mis. Het is, op de hoofdtribune na, allemaal vrij nieuw, maar heeft wel wat door de vier totaal andere tribunes. Het enige minpunt was dat het zo leeg was; slechts 5253 toeschouwers, terwijl er zo'n 17000 inkunnen. Hier moet ik nog een keer terugkomen als ze tegen Liverpool of Everton spelen. Vreemd genoeg is vooral Everton erg gehaat bij Tranmere, terwijl je zou verwachten dat het grotere Liverpool de vijand zou zijn. Omgekeerd is er weinig sprake van haat, hoewel de 0-3 nederlaag in 2001 bij Everton nog altijd niet zo lekker ligt.

Vooraf waarschuwde UltraHenk ons dat het 0-0 zou worden en daar wilden we eigenlijk ook op gokken. Nadeel is dat er vlakbij het stadion geen enkele normale bookie te vinden is, alleen een zeer dubieuze. Daar durfden we niet in te zetten en dat was maar goed ook. Niet alleen werd het 2-0, maar hij was na de wedstrijd ook gesloten. Gelukkig waren we niet in deze scam getrapt. Twee nul dus. UltraHenk en wij tevreden. Het was ook best een leuke pot voetbal, waarbij we bijna het doelpunt van het jaar zagen. Helaas stopte de keeper van Bury hem in een uiterste poging, maar we waren al tevreden met de twee doelpunten, cultheld Efe Sodje en de invalbeurt van de voetballer met de mooiste naam: Max Power. Alles bij elkaar was het een leuk avondje in Tranmere en dit was dan nog de minste wedstrijd op papier.



Het rapport

Het stadion:

Ik kende Prenton Park alleen van buiten, maar dat is niet echt inspirerend. Mijn verwachtingen waren dus niet echt hoog, maar het bleek van binnen mee te vallen. Het dak van de Main Stand was weer gemaakt en die tribune zag er behoorlijk leuk uit. Voor mijn gevoel was Prenton Park een nieuw ding, maar die tribune staat er al wel even. Ook de grote Kop blijft geweldig. Het past eigenlijk helemaal niet bij de club, maar juist dat maakt het zo leuk. Als die helemaal vol zit, moet dat een indrukwekkend gezicht zijn. De overige twee tribunes zijn wat saaier, maar lijken niet op elkaar. Vier verschillende tribunes is altijd goed, dus over Prenton Park ben ik best wel positief.

De wedstrijd:

Vooraf leek het bijna zeker dat het 0-0 zou worden. We hoopten op een bookie in het stadion, zodat we daar flink wat geld op konden zetten. Achteraf goed dat we het niet deden, want het werd 2-0. Eigenlijk was het niet eens zo'n slechte wedstrijd. Bijna zagen we nog de goal van het jaar, maar helaas was de keeper van Bury er net op tijd bij. Bij Tranmere hielden ze nogal van hoofball en dat mag ik graag zien. Alles bij elkaar een vermakelijk potje.

De omgeving:

Birkenhead is niet echt een pareltje en de wijk rondom het stadion is niet de beste buurt, maar ook niet de slechte. Helaas heb je er geen uitzicht op de Mersey, maar met huizen, chippies en pubs rondom het stadion, voelt het wel aan als een echt stadion. Mooi dus dat er geen plannen zijn om te verhuizen. De club hoort daar gewoon thuis. 

De sfeer:

Prenton Park is een enorm stadion en er komen niet zoveel op de wedstrijden af. Het zag er dus vrij leeg uit. De sfeer was daardoor ook niet echt tof. Beide fangroepen hadden een trommel, wat sowieso al niet best is. Toch merkte je wel dat typische Engelse meeleven bij de goals en controversiële beslissingen. 

Overall:

Tranmere is dus eindelijk gelukt. Het viel me erg mee. Op papier was dit de minste van de vier wedstrijden, maar ik zat op sommige momenten te genieten. Tranmere doet door de lokatie van het stadion, de omgeving en de manier van voetballen echt 'Engels' aan en daarvoor ga ik naar Engeland. Op het werk vroegen mensen me waarom ik niet naar Liverpool ging, dat op hetzelfde moment speelde, maar dan spreekt een potje van Tranmere me toch veel meer aan.



De statistieken

Tranmere Rovers v Bury 2-0 (30/12/2011)

24. Joss Labadie 1-0

90. Ash Taylor 2-0

Ground: Prenton Park, Birkenhead

Visits: 1

Season: 2011-2012

Competition: League One

Position Tranmere Rovers: 16

Position Bury: 11

Gate: 5253

Match Number in England: 155

Goals: 423

Line up Tranmere Rovers:

Rachubka, McChrystal, Taylor, Holmes, Buchanan, Labadie, Weir (90. Power), Tyriaki, McGurk (75. Bakayogo), Akins, Baxter

Line up Bury:

Belford, Picken (85. Eastham), Skarz, Sodje, Hughes, Cregg, Worrall (63. Amoo), Carrington, Jones, Bishop (80. Harrad), John-Lewis

Yellow Cards:

Labadie, Akins (Tranmere Rovers), Carrington, John-Lewis (Bury)



De foto's

De façade van Prenton Park

Hier de hele Main Stand, het oudste deel van het stadion

De imposante Kop van de zijkant

Floodlight, dat is altijd goed

Saaie turnstiles

De komende wedstrijden

De boozer waar wij een tijdje ging vegeteren

Gloryhunters, waar veel voetbalhandel werd verkocht

...

...

De Kop van Prenton Park steekt mooi boven de omgeving uit

De façade by night

Rechtste mannetjes moeten ze niet bij Tranmere Rovers

The Kop in het donker

De Main Stand, met onbegrijpelijke rode en gele stoeltjes

The Cowshed waar een handjevol uitfans zaten

The Kop blijft imposant, maar veel te groot voor een club als Tranmere

Eat this, Everton en Liverpool

Vanuit ons gezien rechtsboven was keeg in verband met het dak dat A-A ging

De teams stellen zich voor aan elkaar

De verwachte uitslag...

... maar ondanks deze held...

... werd het toch 2-0 voor Tranmere

Een laatste blik op het stadion


 

 

© 2005 All Rights Reserved.