|
 
The Trentside derby
Sir Charlie Palmer Day. Het zal weinig mensen iets zeggen, maar in Nottingham weet iedere voetballiefhebber precies wanneer dat was. Het is namelijk de naam die ze in zwart-witte deel Nottingham aan de twaalfde februari van 1994 hebben gegeven. Die dag lijkt al een eeuwigheid geleden. Kurt Cobain, George 'Hannibal' Peppard en Ayrton Senna leefden nog en de voetbalwereld maakte zich op voor het WK in de Verenigde Staten. Op deze twaalfde februari beheerste Noorwegen in de rest van de wereld het nieuws. Niet alleen werden de Winterspelen in Lillehammer voor geopend verklaard, ook werd er in Oslo het wereldberoemde schilderij 'De Schreeuw' van Edvard Munch gestolen. In Nottingham waren ze daar echter niet mee bezig. De Trentside derby stond namelijk op het programma. Door de degradatie van Nottingham Forest werd hij namelijk weer gespeeld. Eerder in het seizoen werd het op de City Ground van datzelfde Forest 1-0, maar deze middag waren de Magpies de beste. Een bijna uitverkocht Meadow Lane (18.655 man) zag een ware thriller. County leek de winst te pakken, maar Forest was in de 84ste minuut weer op 1-1 gekomen. Totdat County-verdediger Charlie Palmer de bal op zijn plaat kreeg en County de verdiende overwinning schonk. Vandaar dat deze dag door de fans van County is gedoopt in Sir Charlie Palmer Day. Waarom ik juist deze wedstrijd er uit ligt? Heel simpel, want sindsdien is deze wedstrijd niet meer gespeeld in de competitie of enige bekertoernooi. Waar Forest weer meteen promoveerde na dit seizoen, is Notts County nadien diep weggezonken. De Trentside derby is daarmee in de League de burenruzie die het langst niet is gespeeld. We wachten nu al meer dan vijftien jaar op deze wedstrijd. Jammer, want de wedstrijd heeft een historie waar de meeste clubs alleen maar jaloers op kunnen zijn.
Het is namelijk nog langer geleden is de allereerste keer dat deze derby werd gespeeld. Daarvoor moeten we terug naar maart 1866. Nottingham Forest, net opgericht, zocht een tegenstander voor haar eerste wedstrijd en kwam uit bij de stadsgenoot, die al een paar jaar bestond. Over de uitslag zijn beide clubs het tot de dag van vandaag nog steeds niet eens. Waar ze bij Forest zeggen dat de wedstrijd met 1-0 werd gewonnen, zijn ze er bij County van overtuigd dat het 0-0 werd in de lente van 1866. Echt belangrijk is het niet, maar het jaartal geeft wel aan dat dit een stokoude derby is. Het is veruit de oudste die tussen twee Leagueclubs bestaat. Ook de eerste officiële wedstrijd tussen beide clubs vond plaats op een moment dat de meeste voetbalclubs nog niet bestonden. In 1878 hadden de twee uit Nottingham namelijk tegen elkaar geloot in het kader van de eerste ronde van de FA Cup. Ditmaal geen conflict over de uitslag, want overal is terug te vinden dat Nottingham Forest na verlening met 1-3 won bij Notts County.
Doordat de Football League pas in 1888 werd opgericht en clubs zich buiten de FA Cup vooral bezig hielden met oefenwedstrijden, waren de enige mogelijkheden om elkaar in officieel verband te treffen in die legendarische beker. Het toeval wil dat het relatief vaak voorkwam. Precies een jaar na die eerste ontmoeting werden beide balletjes opnieuw na elkaar uit de grote koker gehaald. Ditmaal werd de wedstrijd bij Forest gespeeld, die meteen duidelijk maakten dat zij dé ploeg van de stad waren. Het werd 4-0 en bij County begon men tamelijk gefrustreerd te worden hierover. Zij zagen zichzelf namelijk als de superieure club. Niet alleen was Notts County de oudste van de twee, het was ook de club van stand en het deed pijn bij de bestuurders dat het volkser Forest de sterkste op het veld bleek te zijn. In de vriendschappelijke wedstrijden die de twee clubs tegen elkaar speelden lukte het winnen wel, maar twee jaar op rij uitgeschakeld worden door het plebs van Forest deed toch wel even zeer bij de Magpies.
Om wat dieper in te gaan op het verschil in cultuur moeten we terug naar de oprichting van beide clubs. In 1862 besloten wat heren van stand namelijk dat het wel leuk was om zich te gaan vermaken met voetbal. Dat was weer eens wat anders dan altijd maar datzelfde rugby en cricket. Ze besloten hun club de naam Notts County te geven, vernoemd naar de county waar Nottingham in ligt: Nottinghamshire afgekort Notts. Er werden statuten en reglementen opstelt en een daarvan was dat de voetbalclub “gentlemen only” was. Je mocht dus alleen lid worden als je van een bepaalde komaf was. Als arbeider kwam je er niet in bij die club, die een strenge ballotagecommissie had. County werd opgericht buiten de stadsgrenzen in een exclusief deel van Greater Nottingham. Ironisch genoeg wijzen de fans van County er nu vaak op dat zij binnen de stadsgrenzen van Nottingham spelen en Forest (die wel in de stad zelf zijn opgericht) niet. Tijden veranderen.
In tegenstelling tot Notts County was Forest wel een club waar iedereen welkom was. Het zorgde er ook voor de Forest al snel qua fanbase de grotere club werd. De keuze om vanaf de oprichting in de rode shirts te gaan spelen ter ere van Giuseppe Garibaldi was ook een teken van het afzetten tegen het etablissement en daarmee indirect ook tegen Notts County. Garibaldi was niet alleen een vrijgevochten Italiaan, maar ook nog eens een van de bekendste atheïsten in die tijd. Zijn uitspraak "Man created God, not God created Man" deed veel stof opwaaien in het godvrezende Victoriaanse Engeland. Daarnaast was hij een grote held bij de working class over de hele wereld en Engeland was daar geen uitzondering op. De keuze voor de Garibaldi-shirts was dus erg gewaagd in die tijd waarin kerk en overheid nog almachtig waren. Duidelijker kon de club zich niet profileren als de club voor de 'gewone man'. De shirts zijn overigens ook de basis geweest voor de tenues van Arsenal. Die club had namelijk geen geld voor shirts en ze kregen een stapel van Forest. Pas later bedacht Herbert Chapman er de witte mouwtjes bij.
Een stap in de tijd brengt ons naar het jaar 1888. William McGregor - voorzitter van Aston Villa - werd helemaal gek van de onduidelijke voetbalkalender. De FA Cup zorgde voor vastigheid, maar voor de rest waren het alleen vriendschappelijke wedstrijden die op de meest vreemde tijdstippen werden gespeeld. McGregor wilde daarom een competitie beginnen met een aantal clubs die een thuis- en uitwedstrijd tegen elkaar speelden. Voor een overwinning kreeg een club twee punten, terwijl een gelijkspel één punt opleverde. De club die op het einde het meeste punten had verzameld mocht zich dan kampioen noemen. Klinkt nu heel logisch, maar het was destijds echt baanbrekend. McGregor stuurde verschillende clubs een uitnodiging, waaronder de twee uit Nottingham. Beide hoorden bij de grootste clubs van Engeland, dus erg vreemd was dat niet. Notts County aanvaarde de uitnodiging, maar Forest weigerde. Zij waren doodsbang dat degene die zouden mee doen aan dit plan gestraft zouden worden door de FA en zouden worden uitgesloten van de FA Cup. Vandaar dat Forest niet bij de twaalf Founder Members van de Football League hoort en County wel. Het is een feitje dat de Magpies graag naar boven halen in discussies met fans van Forest.
Geen competitieduels dus tussen de twee uit Nottingham, maar ondertussen troffen beide clubs elkaar wel regelmatig in de FA Cup. In 1883 mocht County zijn eerste officiële overwinning tegen de stadsgenoot noteren, nadat in de tweede ronde met 3-0 werd gewonnen. In 1894 zouden de clubs elkaar voor de laatste keer ontmoeten in die beker. Opnieuw won County, ditmaal na een replay. County zou de FA Cup winnen dat jaar, tot op de dag van vandaag de enige hoofdprijs voor de club. Het zorgde er meteen voor dat Notts County als de grootste club van Nottingham werd gezien. In zestien jaar bekervoetbal rolde maar liefst zesmaal deze wedstrijd uit de koker, terwijl we nu al 115 jaar wachten op een nieuwe confrontatie tussen de twee in de FA Cup. Sowieso zijn bekerduels tussen beide erg schaars geworden, want in de League Cup troffen beide clubs elkaar ook maar eenmaal. In oktober 1977 - aan de vooravond van de grote successen van Forest - won de ploeg van Clough met maar liefst 4-0. De League Cup zou aan het eind ook gewonnen worden door Forest en was daarmee de eerste prijs die Brian Clough met de club won. Voor het overige troffen de clubs elkaar tweemaal in de befaamde Anglo-Italian Cup. Allebei de keren werd het gelijk, maar doordat het bij Forest 1-1 werd en bij County 0-0 (het was wel in verschillende jaren) pochen de Magpies er graag mee dat zij in die beker de upper hand op Forest hebben. Ook nog omdat zij deze beker wel een keer wonnen en Forest niet.
Terug naar de competitie. Bij Forest zagen ze in dat ze een fout hadden gemaakt, want de Football League was een succes en de FA stond helemaal niet negatief tegenover deze ontwikkeling. McGregor wilde nu echter geen nieuwe clubs toelaten en Forest besloot met elf andere clubs de Football Alliance op te richten. Dat dit geen competitie voor koekenbakkers was, blijkt wel uit het feit dat onder de deelnemers het huidige Birmingham City, Manchester United, Manchester City en Sheffield Wednesday zaten. Uiteindelijk liep deze competitie drie jaar, voordat hij werd geïntegreerd in de Football League van McGregor. In het laatste jaar van haar bestaan was Forest de winnaar, wat meteen aangeeft dat het in die tijd een erg grote club was. Ze werden dan ook meteen in de hoogste divisie toegelaten door de Football League. Er werd door beide fangroepen erg uitgekeken naar de eerste confrontaties in de competitie tussen de twee clubs uit Nottingham. Op het moment dat bekend werd dat op 8 oktober (bij County) en 25 februari (bij Forest) de derby's werden gepland, werden die data op vele kalanders in Nottingham met rood omcirkelt.
Het spannende aan die eerste competitiewedstrijden tussen beide clubs uit Nottingham was dat niemand het verschil in kracht wist tussen beide clubs, doordat er al een tijdje geen onderlinge wedstrijden meer waren gespeeld. County had een zwaar begin gehad in de Football League, maar was de twee jaar erna derde en zevende geëindigd. In 1891 had de club de FA Cup finale gehaald, maar was Blackburn Rovers te sterk. Op het moment van de eerste wedstrijd in oktober stond Notts in de middenmoot. Forest had het zwaar in haar eerste jaar. Ze stonden slechts dertiende (van de zestien clubs) en gezien het feit dat de onderste drie clubs promotie-degradatiewedstrijden moesten spelen tegen de top drie uit de Second Division, begon het er wat penibel uit te zien. Een goed resultaat in de uitwedstrijd tegen Notts County op Trent Bridge (het grote cricketstadion dat naast de City Ground ligt en hemelsbreed ook maar een paar honderd meter van het huidige stadion van County, Meadow Lane) was daarom erg gewenst voor de rode club. Tot 1882 had Forest zelf op Trent Bridge gespeeld, dus het was bekend terrein. Dat bleek niet tijdens de wedstrijd. Notts County won makkelijk met 3-0 en Forest zakte dieper weg in de ellende.
Tegen de tijd dat de tweede wedstrijd op het programma staat geeft de stand een andere beeld. Beide clubs staan veilig in de middenmoot. Forest wint relatief makkelijk met 3-1 en zou uiteindelijk op plek tien eindigen. Niets aan de hand dus. County raakt echter helemaal van slag door de nederlaag, won amper meer een wedstrijd en zou aan het eind van het seizoen degraderen. Pas vier jaar later lukte het de club om terug te keren op het hoogste niveau. Toch waren het geen donkere jaren voor de Magpies, want de FA Cup wordt in 1894 gewonnen. Topfavoriet Bolton Wanderers wordt met 4-1 opzij gezet. County mocht dan wel op een niveau lager acteren, ze voelen zich door de cupwinst toch weer de club van de stad. Het mooiste vonden ze nog wel dat op de weg naar de finale Forest werd uitgeschakeld en dat wilden ze ook weten ook. Het waren ook zware tijden voor de fans van Nottingham Forest.
In 1898 bracht Forest daar in verandering in door ook de FA Cup te winnen. Het naburige Derby County wordt met 3-1 verslagen. Daarnaast slaagt Notts County er niet in nog een van de vijf gespeelde Nottingham derby's in de negentiende eeuw te winnen. Forest is weer de grootste club van de stad. Hoewel het begrip ' grootste club van de stad' wat vreemd is, want beide clubs spelen niet in de stad Nottingham zelf. In 1898 was Forest namelijk verhuist naar de City Ground, waar ze de dag van vandaag nog steeds spelen. Dit stadion ligt net over de rivier de Trent, buiten de stadsgrenzen. Doordat ook Trent Bridge aan de zuidzijde van de Trent ligt, spelen beide clubs uit Nottingham niet binnen de stadsgrenzen. Opvallend. Pas in 1910 kwam hier verandering in, nadat Notts County verhuist naar Meadow Lane. Dat stadion ligt net aan de 'goede' zijde van de rivier, waardoor County voortaan wel binnen de grenzen van Nottingham speelt. Hemelsbreed liggen beide stadions slechts 300 meter van elkaar vandaan, - slechts de beide stadions van de clubs uit Dundee liggen dichter bij elkaar – maar toch beroepen de County-fans zich altijd op het feit dat zij de enige echte club van Nottingham zijn.
In de beginjaren van de twintigste eeuw komen de clubs elkaar bijna jaarlijks tegen in de First Division. Beide clubs doen niet echt meer mee in de top en moeten jaarlijks vechten tegen degradatie. Dat zorgt ervoor dat de derby's ook steeds meer een sportief belang krijgen. Er staat namelijk nogal wat op het spel. In 1908 zorgt een 2-0 overwinning van County op Forest ervoor dat de Magpies op het hoogste niveau blijven. De fans van Forest vinden dat jammer, want ze hadden de stadsgenoot het laatste zetje kunnen geven. Het bestuur van de rode club is echter erg blij, want de derby's tegen County leveren een vol huis en dus veel geld op. Een van de meest bijzondere derby's in de geschiedenis van de Trenttwisten vindt plaats in 1910. Het is de eerste speeldag van het seizoen en de Football League heeft de Nottingham derby expres in dit openingsweekend gepland. Bijzonder is het, want Notts County zal tijdens deze wedstrijd haar nieuwe stadion inwijden. Meadow Lane puilt uit met 28.000 fans en die zien beide clubs de punten delen. Hierbij zitten County- en Forest-fans door elkaar heen. Niet gek, want er waren zelfs veel mensen die de ene week bij Notts County gingen kijken en de andere week bij Nottingham Forest. Dit is overigens nog jaren doorgegaan, want Rish (de webmaster van Eighteensixtyfive is slechts 30 jaar en die zegt: "When I was a boy (before football matches became very expensive to go to), it would not be that unusual to find some people go to watch County one week and Forest the next". Slechts door de duurdere ticketprijzen is het 'naar beide clubs gaan' uitgestorven.
In de jaren erop promoveren en degraderen beide clubs regelmatig. Toch wordt de derby nog regelmatig gespeeld. Ook qua resultaten ontloopt het elkaar niet veel. Toch zijn het de fans van Forest die de mooiere overwinningen zien. Zowel in seizoenen 31/32 (2-6), 32/33 (2-4) en 34/35 (3-5) wint de club met ruime cijfers op Meadow Lane. Het is alleen niet te zeggen wie er in die jaren de grotere club van de twee is. Zowel qua toeschouwersaantallen als qua resultaten ontlopen beide clubs elkaar weinig. Een verschil komt er pas in 1936, als Notts degradeert en de clubs elkaar van 1936 tot 1949 (mede door de oorlog) niet ontmoeten. In 1949 gebeurde echter het ondenkbare, want ook Forest daalde af naar de duistere spelonken van de Third Division. Voor het eerst zou de derby op zo'n laag niveau worden gespeeld. Feest bij de zwart-witten natuurlijk en dat feest werd nog groter toen de Magpies beide duels wonnen dat volgende seizoen. Notts County werd dat seizoen kampioen (en trok gemiddeld meer dan 35.000 mensen per wedstrijd!) en mocht voor het eerst sinds jaren terug naar de Second Division. Forest werd vierde en moest daarom nog een jaartje brommen in de poel van ellende. Het meest pijnlijke was dat de tweede derby werd gespeeld een paar dagen nadat County kampioen was geworden. Een Meadow Lane vol met feestende Magpies maakte de pijn voor Forest alleen maar groter.
De vernedering bij de buren maakte de honger van Forest alleen maar groter. Het jaar erop werden ze overtuigend kampioen, met maar liefst 110 gemaakte doelpunten. Voor voetbalhistorici is dit ook het moment waarop Forest definitief dé club van Nottingham werd. Het jaar erop deed Forest meteen mee om de titel, terwijl County vooral moest uitkijken om niet te degraderen. Slechts in 1955, 1975 en 1976 lukt het County nog om boven Forest te eindigen. De derby wordt ook steeds minder vaak gespeeld. Van 1957 tot aan 1973 staat hij niet op het programma, doordat Forest in een hogere divisie speelt. Bij Notts County kunnen ze zich echter vasthouden aan het feit dat die laatste derby voor die zestien jaar verplichte onthouding met 2-4 werd gewonnen. Een bijzonder feit doet zich voor dat in alle acht de derby's die gespeeld worden van 1973 tot en met 1977 de thuisploeg geen enkele keer kan winnen. Sterker nog, ook de vier derby's daarvoor in de jaren vijftig en de twee daarna in de jaren tachtig worden niet gewonnen door de thuisspelende ploeg. Het is Notts County die er het laatste in slaagde (4-1 op 12/02/1955) om thuis te winnen en ook de eerste die de jinx weer kan doorbreken (3-2 op 04/12/1982). Het is sowieso opvallend dat de legendarische Brian Clough geen positief saldo tegen Notts County overleggen.
Met Brian Clough is meteen ook de man genoemd die ervoor heeft gezorgd dat niet de Trentside derby maar de East Midlands derby de belangrijkste wedstrijd is voor de Forest-fans. Clough had namelijk het rustige stadje Derby opgeschud door de club landskampioen te maken in 1973. Voor bijna nog meer opschudding zorgde zijn opstappen een paar maanden later. Even terug naar het moment dat Clough binnenkwam bij Derby. In 1967 werd hij aangesteld bij de club, nadat hij wonderen had verricht in Hartlepool. Derby County was slechts een muisgrijze middenmotor in de Second Division. In 1969 werd de club kampioen en drie jaar later was de club kampioen op het hoogste niveau. Clough was de status van heilige voorbij gestreefd in Derby. Clough was niet op zijn mondje gevallen en kreeg hij conflict op conflict met het ijdeltuiterige bestuur. Vier maanden na het titelfeest stapte hij op bij Derby County om via mislukte avonturen bij Brighton en Leeds United weer in de East Midlands terecht te komen. Nottingham Forest om precies te zijn.
Op het moment dat Clough binnenkwam op de City Ground was het slecht gesteld met de club. Een luie, kettingrokende selectie vegeteerde in middenmoot van de Second Division (zie hier de parallel met Derby County). Het ging zelfs zo slecht met de club dat Notts County bezig was om de titel 'club van de stad' aan het heroveren was. Het was bij Forest even wennen aan Clough, maar daarna ging het draaien als een tierelier. In 1977 was het enorm spannend tot aan het eind van het seizoen. Twee wedstrijden voor het einde stonden beide Nottingham-clubs qua verliespunten gedeeltelijk op de derde plaats. Die derde plek was erg belangrijk, want de eerste drie zouden promoveren naar de First Division. In de lokale kranten werd de strijd enorm opgeblazen en Notts County ging choken. Clough bewees zijn vakmanschap door Forest naar die derde plek te loodsen en County met lege handen achter te laten. Vanaf toen zouden beide clubs elkaar vijf jaar niet ontmoeten en werd de rivaliteit met Derby County een erg verhitte. Niet alleen liggen beide steden dicht bij elkaar en is er een strijd tussen de beide counties Derbyshire en Nottinghamshire, er is ook nog de factor Clough en de pijn die het deed bij Derby dat ze hem kwijt waren zorgden voor frustratie en verschrikkelijk rellen. Rellen die in de Trentside derby eigenlijk zelden tot nooit hebben plaatsgevonden. De haat richting Notts County werd meteen een stuk minder, hoewel voor de Magpies Forest dé erfvijand bleef. Die strijd begon echter steeds meer een eenzijdige haat te worden.
Nottingham Forest en Brian Clough volbrachten een wonder door meteen na de promotie kampioen van Engeland te worden. Het is tot op de dag van vandaag de enige club die daarin geslaagd is; zonder als kampioen te promoveren de titel op het hoogste niveau pakken. Nog mooier werd het nadat het jaar erop de Europa Cup I werd gewonnen door met 1-0 te winnen van Mälmo FF. Een jaar erop werd het kunstje herhaald, wederom door een 1-0 overwinning. Ditmaal op HSV. Clough was er na zijn successen bij Derby, nu ook in geslaagd om in Nottingham een held te worden. Bij Notts County zat er ondertussen ook een legendarische manager op de bank: Jimmy Sirrel. De man – naar wie een van de tribunes op Meadow Lane is vernoemd – coachte Notts County in twee periodes (van 1969 t/m 1975 en van 1978 t/m 1982). Eerst slaagde hij erin om ze vanuit de kelder van de Fourth Division naar de Second Division te loodsen en – na een kort intermezzo bij Sheffield United – lukte het hem zelfs om de club in 1981 (voor het eerst sinds 1926) naar de First Disivion te brengen. Eindelijk weer een Trentside derby op het hoogste niveau. De laatste was gespeeld op 24 januari 1925. De meeste mensen die er die dag getuige van waren, waren ondertussen al overleden.
Voor even werd Notts County weer de belangrijkste vijand van Forest. Dat werd nog erger op het moment dat de Magpies op de City Ground met 0-2 wonnen. Driemaal had Brian Clough nu met zijn ploeg een thuiswedstrijd tegen County gespeeld in de competitie en alle drie waren ze verloren. Ol' Big Head werd er helemaal gek van en zette zijn ploeg op scherp voor de return. Het werd een klassieke derby, met enorm veel strijd op het veld. Nottingham Forest won voor het eerst een competitiewedstrijd onder Clough tegen de stadsgenoot. De twee jaar erop waren de derby's op het hoogste niveau opnieuw mooie wedstrijden waar de vonken vanaf sprongen. Ook in dit geval enkel op het veld, in tegenstelling tot de wedstrijden tegen Derby County. Uiteraard waren er wel wat provocaties over en weer, maar dat bleef bij verbale plaagstootjes. Rellen tijdens Nottingham derby's zijn een uitzondering. De jaren tachtig waren de hoogtij dagen van het hooliganisme in Engeland en Nottingham vormde daar geen uitzondering op. In beide stadions kon het flink uit de hand lopen, maar juist niet als er tegen elkaar werd gespeeld.
(Richard Hucknall)
De verklaring hiervoor is simpel. De fans van beide clubs kwamen elkaar overal tegen. Op het werk, op school, in de straat en op familiefeestjes. In veel families heb je tot aan de dag van vandaag fans van beide clubs. Tot in de jaren zeventig waren er veel mensen die de ene week bij County gingen kijken en de andere week bij Forest. Een seizoenkaart hebben van beide clubs was geen uitzondering, vooral niet in de tijd dat reizen naar een uitwedstrijd een hele onderneming was. Er zijn tegenwoordig ook geen geografische of sociaal-economische redenen waarom iemand voor de ene dan wel de andere club kiest. Doordat beide stadions vlak bij elkaar liggen zijn er geen wijken in Nottingham die puur County of Forest zijn. Overal in de stad zie fans van beide clubs. Het grote verschil is dat Nottingham Forest daarnaast ook veel fans haalt uit de rest van Nottinghamshire, iets dat Notts County veel minder doet. Zelfs het sociaal-economische verschil tussen beide fangroepen is totaal verdwenen na WO II. Nottingham Forest is allang niet meer de arbeidersclub, net zoals County niet langer de eliteclub is. Enige grote verschil vandaag de dag is nog dat Forest door zijn successen meer jongere fans heeft. Rish: "Notts County do have some younger (teenage) fans, but in this town they are sometimes observed as being the 'old man's club'." Het fanbestand van County is dus wat aan het vergrijzen, maar dat kan binnenkort wel eens veranderen door de komst van de nieuwe puissant rijke eigenaren van Notts County.
De laatste twee derby's die op het hoogste niveau plaatsvonden waren in 1991/1992, het laatste jaar van de oude First Division. Het jaar erop zou de poenerige Premier League worden gevormd en dat zou Notts County dus net niet meemaken, anders was de club een van de weinige geweest die zowel bij de oprichting van de Football League en de Premier League een rol had gespeeld. Het jaar erop was het ook heel verrassend 'over' voor Nottingham Forest op het hoogste niveau. Brian Clough – die zijn drankverslaving amper meer de baas kon - stapte op en zou dus niet bij de laatste officiële Trentside derby's op de bank zitten. Het was een jaar waarin de inwoners van Nottingham op drie derby's werden getrakteerd. De eerste werd op 15 september gespeeld in het kader van de Anglo-Italian Cup. Op de City Ground werd het 1-1. De eerste in de competitie vond 30 oktober plaats. Wederom bij Forest. In een saaie wedstrijd won de thuisclub met 1-0. Ene Stan Collymore was de doelpuntenmaker. Het was een opluchting voor Forest, want voorafgaand aan deze wedstrijd stond de club slechts op plek twintig. Overigens deed County het niet veel beter op plaats achttien. Het was dus – ondanks dat het vroeg in het seizoen was – een soort degradatiekraker, iets dat voorafgaand aan het seizoen niet echt verwacht was.
Tegen de tijd dat de return op het programma stond, was dat helemaal veranderd. Op 12 februari stond Forest virtueel tweede, terwijl County in de middenmoot zat genesteld. Vooraf werd er bij Forest met enige minachting gekeken naar de derby. Voor Forest was het 'een wedstrijd als alle andere wedstrijden' en 'alleen de drie punten zouden tellen, niets meer en niets minder'. Dat was natuurlijk olie op het vuur bij County. De spelers hoefden niet eens op scherp te worden gezet voor de wedstrijd, die konden door muren heen als ze zouden willen. Meadow Lane zat tot aan de nok toe vol voor deze wedstrijd. Forest kon een nieuw clubrecord neerzetten door voor de zesde keer op rij een uitwedstrijd te winnen en voor de veertiende maal op rij niet te verliezen in een vreemd stadion. De arrogantie werd ze echter fataal. County kwam snel op 1-0, waarna Forest het initiatief overnam. De terechte gelijkmaker viel zes minuten voor tijd. Terwijl de Forest-spelers nog aan het feesten waren was het Charlie Palmer die de 2-1 maakte. Om de impact van dit doelpunt in te schatten moet ik hier de reactie County-fan Nick van Up The Maggies even citeren: “Forest thought they had at least earned a draw with a late equaliser, Notts then promptly went up the other end and scored the winner. Never have I celebrated a goal so wildly, before or since.” Het bleef bij die 2-1, die twaalfde februari werd omgedoopt tot de Sir Charlie Palmer Day en de fans van County hebben tot de dag van vandaag de bragging rights doordat ze deze laatste derby hebben gewonnen.
Notts County werd uiteindelijk zevende en miste net de play-offs in 1994, terwijl Forest tweede werd en direct weer terug promoveerde. In 1995 degradeerde County naar het derde niveau en in 1997 vonden de Magpies zichzelf terug op het laagste niveau. Het jaar erop was het laatste feestje op Meadow Lane. De club werd kampioen voor een uitverkocht stadion. De potentie is er dus nog steeds. De club werd echter niet meer dan een grijze middenmotor op het derde niveau en dankzij de degradatie in 2004 moet County nu voor het zesde opeenvolgende jaar op het laagste niveau uitkomen. In 2006 moest de club zelfs vrezen om af te dalen naar de Conference. Notts County zou dan – na Accrington – de tweede founder member zijn geweest die uit de Football League was verdwenen. Sinds afgelopen zomer heeft een consortium uit het Midden-Oosten de club overgenomen en met aankopen als Kasper Schmeichel hopen ze dit jaar te promoveren en binnen vijf jaar in de Premier League te spelen. Het grote verschil in niveau heeft er wel voor gezorgd dat vooral de wat jongere fans van Forest vooral Derby haten en zelfs enige sympathie voor County voelen. Toch lijkt de overname het derbygevoel weer war leven te hebben ingeblazen. Rish: "I think most Forest supporters would like to see Notts do well. When their score is flashed up on our scoreboard at half- and full-time, a Notts victory would generally get cheered. However, since the takeover of Notts County, there is a feeling that County might be getting a bit arrogant in the same way as Manchester City and Chelsea recently."
 
Ook voor Forest waren de laatste jaren geen pretje. Na de promotie in 1994 ging het een tijdje goed, maar in 1998 moest Forest weer een stapje omlaag. Het jaar erop werd de club kampioen om het jaar daarop weer te degraderen. De Heen & Weer van Nottingham had het druk. Daarna werd Forest een grijze middenmotor. In 2005 ging het echter helemaal verkeerd en zakte de club af naar League One, het derde niveau. Daarmee was Forest de eerste voormalige winnaar van de Europa Cup I die erin geslaagd was af te zakken tot het derde niveau. Nottingham Forest in League One en Notts County in League Two. Allebei met flinke schulden op de bank. Het voetbal in Nottingham kon officieus dood verklaard worden. Het lukte Forest pas om na drie jaar terug te keren, maar meer dan een meeloper was de club vorig jaar niet in de Championship. Dit jaar is er echter weer wat geld vrij gekomen en ook het bestuur van Forest heeft nu als doel om de Premier League te bereiken. De reanimatie is geslaagd en met een beetje mazzel kunnen we binnen een aantal jaar weer een Trentside derby zien op het hoogste niveau.
Er zijn in de tussentijd wel verschillende vriendschappelijke wedstrijden gespeeld tussen beide clubs. De ultieme vernedering voor de County-fans was het moment waarop er een wedstrijd tussen beide moest worden gespeeld, omdat de Magpies het geld hard nodig hadden om te kunnen blijven bestaan. Fans van Forest organiseerden zelfs benefietavonden om er maar voor te zorgen dat County bleef bestaan. Ze gaven Notts County zelfs de bijnaam 'our little brothers'. Bij de zwart-witten werd dit tandenknarsend ondergaan, want ze hadden nu eenmaal het geld nodig en konden dat moeilijk weigeren. Sinds een paar jaar is er ook jaarlijks een oefenwedstrijd op Meadow Lane. In 2007 liep die uit de hand, toen veel jonge chavs van Forest het veld op liepen nadat ze gewonnen hadden van County. Ze provoceerden het thuispubliek en wilden op de vuist. Een unicum voor de Trentside derby, maar volgens County-fan Nick zwaar overtrokken: "The 2007 incident was exaggerated by the media, it was basically a bunch of F-word teenagers running onto the pitch after a friendly and celebrating like they’d won the world cup in front of the most popular Notts stand, some of our fans decided to take it upon themselves to clear the F-word fans from the pitch and a few punches were thrown, but it was really no more than a playground fight involving about 10 people. Some fans were banned afterwards, but it was a bit of a joke really." Opvallend is overigens dat deze oefenwedstrijden gemiddeld meer mensen naar Meadow Lane lokken dan competitiewedstrijden. Begin dit seizoen kwamen er meer dan 12.000 mensen op de wedstrijd af en dat terwijl er normaal zo'n 8.000 mensen de moeite nemen om een kaartje te kopen. De laatste oefenwedstrijd werd overigens met 2-1 gewonnen door Notts County, zodat ze niet alleen de laatste officiële wedstrijd hebben gewonnen, maar ook de laatste officieuze. Er werd op de tribune al volop gezongen tegen de fans van Forest dat Notts County ze achterna zat.
De grote sommen geld die nu in Notts County worden gepompt hebben er wel voor gezorgd dat de Trentside derby nieuw leven is ingeblazen. Sinds Sir Charlie Palmer Day hadden beide clubs elkaar al vijftien jaar niet ontmoet in een officieel duel. Het heeft er mede voor gezorgd dat Derby County door veel Forest-fans wordt gezien als dé rivaal. Zelfs Leicester wordt meer gehaat dan County. Nu het erop gaat lijken dat de Magpies weer gaan meedoen is er een switch aan het ontstaan bij de Forest-fans. Er worden weer anti-County liederen gezongen op de City Ground en op diverse messageboards zijn digitale oorlogen uitgebroken tussen fans van beide clubs. Notts County moet natuurlijk wel het kleine broertje blijven en geen serieuze bedreiging gaan vormen. Notts County heeft in de jaren in de kelder een rivaliteit met Mansfield Town (ook uit Nottinghamshire) ontwikkeld. Maar in al die jaren waarin ze elkaar niet ontmoeten was er maar een club waar iedere wedstrijd met haat over werd gezongen en dat is de rode overbuurman. Op Meadow Lane kunnen ze dan ook niet wachten tot de twee elkaar weer ontmoeten. Die vriendschappelijke wedstrijden zijn natuurlijk aardig, zeker als ze winnen, maar niets is mooier dan de gehate rivaal in een echt duel te verslaan. Misschien gaat het gebeuren over twee jaar als de wederopstanding van Notts County echt door gaat zetten, hoewel daar erg veel twijfels over zijn. Sol Campbell heeft zijn contract in geleverd en de rondom de rijkdom van de investeerders heerst veel twijfel.
Met speciale dank aan de clubhistorici van beide clubs en de webmaster van de websites Up The Maggies, nffcblog en Eighteensixtyfive.
|
Site Navigation 
