Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Utrecht

Het verslag

      

 

Tiocfaidh ár lá

 

Het was weer huilen met de pet op met Celtic in de voorronden van de CL. Ditmaal was Sporting Braga te sterk. Achteraf gezien niet eens zo slecht, want de Portugezen schakelden ook Sevilla uit en maken dit jaar hun debuut in het commerciële gedrocht van de UEFA. Door de nederlaag moest Celtic terug naar de Europa League en daar ook nog een voorronde spelen om door te kunnen naar de poulefase. FC Utrecht rolde eruit als tegenstander en voor het eerst sinds 2001 mocht Celtic weer naar Nederland in het kader van Europees voetbal. Aan de ene kant leuk, want nu hoefde ik niet ver te reizen om The Bhoys aan het werk te zien. Aan de andere kant balen, want ik had liever een echt kleintje gehad.

 

Qua club had Celtic het niet slechter kunnen treffen in Nederland. Als er een club is die een band heeft met Rangers, is het Utrecht wel. Dit omdat er ooit een hooligan van die club een grote man was bij de harde kern van Utrecht. Hij bezat ook een pub met de weinig verhullende naam The Ibrox House. Later is de band nog steviger geworden door de transfer van Michael Mols naar de dark side van Glasgow. De enige supportersclub van de Rangers in Nederland zat dan ook in Utrecht en droeg de naam Michael Mols RSC. Tegenwoordig is die fanclub overigens P-P. De komst van Celtic blies de vriendschap tussen beide clubs weer wat leven in, getuige de praat op verschillende fora.

 

FC Utrecht zag de bui al hangen en maakte de kaartverkoop extra moeilijk. Dankzij twee man met Utrecht-connecties kon ik nog aan vier kaartjes komen, want behalve voor mezelf had ik van meer voetbalmaten verzoekjes gehad voor tickets. Jammer dat ze het zo moeilijk hebben gemaakt, want het stadion zou later op de avond erg leeg blijken te zijn. Kaartjes voor het uitvak was helemaal een onmogelijke opgave. De club had er slechts 1200 gekregen en dat terwijl er 3500 aanvragen waren geweest van seizoenkaarthouders. Vandaar dat er in het stadion her en der wat Celtic-fans in de thuisvakken zaten. Vooral van Nederlandse en Belgische komaf.

 

Een ander nadeel van Utrecht is dat Amsterdam zo dichtbij is en dat spreekt Britten en Ieren altijd aan. Jammer, want waar Milaan en Manchester destijds overspoeld waren met Hoops was het in Utrecht vrij rustig. Zelf ging ik naar Mick O'Connells samen met drie Antwerp-fans die ook naar deze wedstrijd gingen. Daar kwam ik flink wat oude bekenden tegen, waardoor verschillende Lowland Lions. Ondanks dat het niet echt packed was, was het erg gezellig daar. Drankgelag, zingen in de straat en over voetbal praten; dat is zowat mijn ideale dagbesteding. Erg primair, maar zo zijn wij voetbalfans nu eenmaal.

 

De politie was ondertussen erg zenuwachtig dat er groepen Utrechters de pub zouden bestormen. Ja, internet maakt de beleidsbepalers erg angstig. Buiten een mannetje met veel puisten in de Utrecht-shop op het station, had ik nog geen persoon met een Rangers-shirt gezien. De politie was ondertussen zo zenuwachtig, dat we de bussen in werden geleid. Ik had pas twee van de vier kaarten en die waren voor het thuisvak, maar toch konden we mee met de bussen. Daar maakte ik weer eens mee waarom ik nooit uitwedstrijden in Nederland bezoek. We werden meer dan een uur(!!!) rondgereden op de snelwegen rondom Utrecht. Echt een schande. De bus was ook nog eens kokend heet en had amper ventilatie.

 

Behandel je mensen als beesten, dan gaan ze zich ook gedragen als beesten. Door alle Magners moest ik enorm zeiken, maar er was geen wc. Ik had een dronken lor al zien zeiken in het gangpad bij de uitgang. Er zat niets anders op dan dat ook te doen of ik zou in mijn broek zeiken. Ik denk dat ik minstens zeven liter in die bus heb geloosd. Ik kreeg zelfs de complimenten van een mannetje dat naar mijn gezeik aan het kijken was, omdat ik zoveel kon zeiken. Ik kon ondertussen een vinckje zetten op mijn lijstje achter het punten "marginaliteiten". Ondertussen bleef de bus maar rijden en was ik met Jean-Paul (de Utrechter) aan het sms-en over waar we elkaar zouden treffen voor de kaartjes.

 

En toen gebeurde ineens de grootste ramp die me had kunnen treffen: mijn telefoon ging P-P, terwijl ik een sms'je aan het sturen was. Ik probeerde hem weer aan te krijgen, maar dat lukte niet. Ik had nog net kunnen lezen dat hij bij het uitvak stond. Dat was in ieder geval iets, maar ik had geen idee hoe hij eruit zag. De bus kwam ondertussen eindelijk aan bij het stadion, waar opgefokte ME ons al stond op te wachten. Maar een paar mensen - waaronder Eileen en ik - mochten de bus uit. Probleem was dat we niet door het hek konden en de twee Belgen nog in de bus zaten. Ik kon dus niet alvast gaan zoeken naar Jean-Paul. Ik probeerde nog mijn SIM-kaart in een andere telefoon te doen, maar helaas werkte dat niet. Mijn telefoonnummers stonden op mijn telefoon.

 

Het was echt de Wet van Murphy (ironisch genoeg een Ierse naam), want niemand bleek een batterij te hebben die in mijn telefoon paste. Uiteindelijk mochten de overige Celtic-fans ook uit de bus. Die andere twee kaartjes kon ik op mijn buik schrijven. De Belgen kregen de twee die ik al had en Eileen en ik kochten er nog twee voor het uitvak. Er was namelijk een Ier die er nog twee had. Het mooie bij Celtic is dat ze je nooit meer laten betalen dan op het kaartje staat. Ook nu was dat niet het geval. Eindelijk zat het mee, maar uiteraard zou het weer snel tegen gaan zitten. Zo is het leven nu eenmaal.

 

Balend dat ik Jean-Paul niet kon bereiken, ging ik het stadion in. Na door een homofiele steward (pleonasme) flink aan mijn geslachtsdeel te zijn gevoeld, kon ik doorlopen. Waarschijnlijk dacht hij dat ik daar een ploertendoder in had gestopt. De stewards hadden sowieso een goede dag, want ze konden flink wat paraplu’s afpakken. Geef een proleet zo’n stewardjasje en ze denken meteen dat ze heel wat zijn. Nee, uitvakken zijn niet de aangenaamste plek op aarde. Jammer genoeg hing er alleen aan de ene zijkant een net en niet voor ons, want anders had ik nog meer reden tot klagen gehad. Het was wel een indrukwekkend gezicht om zo beneden voor het uitvak te staan en die groen-witte massa te zien. Blijft leuk. Gek genoeg waren er nog genoeg lege stoeltjes. Raar, want volgens Celtic was het al weken compleet uitverkocht.

 

Het was al jaren geleden dat ik in De Galgenwaard was geweest en sinds de verbouwing was ik er nog nooit geweest. Het viel me zeker niet tegen. De verbouwing heeft goed uitgepakt, want dit is toch wel een van de mooiere stadions van Nederland. Ik probeerde ondertussen nog mijn telefoon aan de praat te krijgen, maar dat zat er niet meer in. Lastig, want nu kon ik ook de Antwerpenaren niet meer bereiken, terwijl ik met hen zou terugrijden. Tsja, soms zit het mee en soms zit het tegen. Toch was het geen straf om in het uitvak te zitten. Ik hoefde nu niet dhr. I.N. Cognito te spelen en kon gewoon meezingen en vloeken. Het fijnste was nog wel dat ik niet hoefde mee te juichen met de Utrechters.

 

Verschillende Utrechters hadden zich goed voorbereid op deze wedstrijd en er waren volop Rangers-shirts en Britse vlaggen te zien. De ultra's van de Bunnikside hadden ook hun spaarvarken kapot moeten slaan om een Noord-Ierse vlag te halen. Dat ze hun huiswerk beter hadden moeten doen, bleek wel toen ik een spandoek met daarop Tiocfaidh ár lá (Our day will come, gaat over het één worden van Ierland) werd opgehangen. Eronder stond "Utrecht Solidarity" geschreven, vandaar dat de mannetjes in de Rangers-shirt dachten dat het iets pro-Utrechts was. Ook het zwaaien met de Starry Plough (symbool van het socialistische Ierland) werd niet begrepen.

 

Hoe minder er over de wedstrijd wordt gezegd, hoe beter. Het werd uiteindelijk 4-0 en het ergste was nog wel dat het terecht was. Rouwmoment, want voor Celtic was het Europese seizoen weer rap over. Daarna kon de ellende pas echt beginnen. Eerst werden we lang vastgehouden in het uitvak. Uiteindelijk mochten we gaan. Ik probeerde bij het hek te komen, om te kijken of de Belgen daar stonden. De ME-mannetjes vonden dat geen goed idee. Dan maar proberen in een van de bussen te komen. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, want ze zaten ramvol. Zelfs in India zouden ze deze bussen te vol hebben gevonden. Gelukkig konden Eileen en ik ons nog ergens tussenwringen. Voor veel mensen was dat niet meer mogelijk. De opgefokte knulletjes van Utrecht hadden beter was meer bussen kunnen regelen.

 

Opnieuw was het wachten geblazen en ik begon hem te knijpen, want als ik de Belgen niet meer zou vinden, zou ik met de trein moeten gaan en ging die nog wel? Ditmaal werden we niet over de snelweg gestuurd, maar richting het station. Onderweg door de stad kwamen we veel Utrecht-fans tegen. De reactie was wisselend: de ene klapte voor ons, de andere stak zijn  middelvinger op. Er werd naar ons gezwaaid met een Ierse vlag, maar ook met de Union Jack. Dieptepunt was een figuur die zijn broek naar beneden trok, waardoor we een pukkelkont zagen. Tsja, dan heb je op slag geen honger meer.  

 

Aangekomen bij het station gingen doorgesnoven ME'ers met hun schilden tegen de deuren staan. We mochten er blijkbaar niet uit. De tijd tikte ondertussen weg en ik was me al aan het bedenken hoe ik van Den Bosch naar Tilburg zou kunnen komen. Plan was om te gaan lopen of een fiets te kopen van een junk. Eindelijk mochten we de bus uit, maar de ME had alles afgesloten. We moesten en zouden de trein naar Amsterdam nemen. Ik probeerde er tussenuit te glippen, maar zo'n schild duwde me terug. Ze vonden het gek dat ik toen Nederlands begon te praten, maar ze konden me echt niet doorlaten. Ik moest en zou meegaan met de trein naar Amsterdam. Befehl ist befehl voor deze mannetjes.

 

De sfeer was vrij opgefokt door die ME'ers, maar ik probeerde toch nog er tussenuit te komen. Na nog een aantal keer pogingen te hebben gewaagd, zag ik iemand die er ook tussenuit moet. Het was een Schot die naar zijn hotel moest in Utrecht. Het geluk was dat hij zijn zoontje bij zich had en de kinderkaart wint het altijd. Hij mocht er dus tussenuit. Ik deed net of ik bij ze hoorde, mompelde wat onverstaanbaar Schots en was kon naar de trein. Onderweg kwam ik nog de Utrecht Youth tegen die heel hard "Utrecht Hooligans" aan het roepen waren en op de roltrappen aan het rennen waren. Een van die gasten wees me nog de weg naar de ingang en ik had nog vier minuten tot de trein vertrok. Snel een kaartje halen en daarna een sprint trekken als Usain Bolt zorgde ervoor dat ik net op tijd was.

 

Ik zat te zweten als een pervers mannetje dat in een sexcabine naar een poepsexfilm kijkt, maar ik had het tenminste gehaald. De trein van Den Bosch naar Tilburg kon ik wel vergeten, want het was al na middernacht. Gelukkig bewees God op dat moment toch te bestaan. Er rijden namelijk nachttreinen tussen beide steden. Dat de trein 25 minuten vertraging had, deed me niet veel. Ik zou toch nog thuiskomen. Doordat ik was opgehaald door de Belgen, had ik geen fiets op het station staan. Dat werd lopen en thuiskomen in de kleine uurtjes. De volgende dag zat ik gaar op het werk en werd ik natuurlijk gedist doordat Celtic had verloren. Ik vernam van de Belgen en Eileen dat ze goed waren thuisgekomen. Dat was tenminste iets positiefs. Wat mij betreft loot Celtic voorlopig geen Nederlandse tegenstander meer, want dit was het tegenovergestelde van die 1-3 in de ArenA in 2001.



De foto's

De meeste Celtic-fans in Utrecht hadden zich verzameld bij Mick O'Connells

De vlag die ik al vaak over mijn hoofd heb gehad, was er ook weer

Gezellig meer dan een uur in een warme bus zonder voorzieningen zitten

Het Celtic-vak

Het affiche van deze avond

De teams stellen zich voor

De hoofdtribune...

... en de Gegenrade, zoals de Duitsers dat zo mooi zeggen

Voor de wedstrijd feest op de Bunnikside

Ons vak...

... waarin groen vuurwerk werd afgestoken

Het werd daardoor nogal mistig

De Celtic-spelers maken zich op om een wanprestatie te gaan leveren

Weer een waardeloze pass

De ultra's hadden de vlag van Noord-Ierland bij...

... terwijl ook de Union Jack vaak over de toonbank is gegaan in Utrecht

Gelukkig was ook dit spandoek te zien: Tiocfaidh ár lá

Na de wedstrijd vooral veel gezeik door doorgesnoven machtswellustelingen met kleine piemels


 

 

© 2005 All Rights Reserved.