Dreaming of De Reeshof
Wat doe je als je naar een - op papier - gruwelijk saai stadion gaat? Dan zoek je iets om dat te compenseren. Vandaar dat 1904 en ik al vroeg uit de veren waren om richting Stratford-upon-Avon te gaan. De geboorteplaats van de legendarische Shakespeare scheen een leuk stadje te zijn. Gelukkig maakte Stratford zijn naam waar, want er was genoeg te zien. We vinckten het geboortehuis van Shakespeare, een dure kerstwinkel (1904 kocht bijna een kerstbal voor 7 pond,. maar bedacht zich net op tijd), een ambachtelijke markt, veel oude huisjes in Tudor stijl en de Starbucks. Het stadje deed me wat denken aan Chester. 1904 was meteen om, want die gaf aan hier wel te willen wonen, nadat hij eerder altijd zei nooit naar de UK te willen verhuizen. Het waren dus goed doorgebrachte uurtjes, voordat we koers richting Walsall zette om de plaatselijke FC aan het werk te zien.
Walsall Football Club dus. Er zitten een aantal clubs in de League die een zaaddodende uitstraling hebben. Ik noem een Macclesfield, Northampton, Darlington. Allemaal clubs waar ik niet warm of koud van word. Een club die ook in dat persoonlijke lijstje hoort is Walsall. Wat een saaie club vind ik dat. Het enige dat leuk is aan die club is dat je altijd het stadion ziet liggen als je elders in Engeland gaat vincken. De club heeft het ook niet makkelijk natuurlijk, met clubs als Aston Villa, Birmingham City, Wolves en West Brom in de buurt. Waar die clubs allemaal grote prijzen hebben gewonnen is de prijzenkast van Walsall erg leeg. Denk aan dat plaatje van de prijzenkast van FC Knudde met die spinnenwebben. In 1960 en 2007 werd de titel gepakt op het vierde niveau en dat was het dan. Daarnaast zijn de paar seizoenen op het tweede niveau iets waar ze erg trots op zijn in Walsall. Dat niveau is wel iets te hoog gegrepen voor de Saddlers, want bijna zonder uitzondering moest er tegen degradatie worden gevochten.
Positief bij Walsall was dat we tegenover het stadion konden parkeren bij het station. Waar je normaal voor zo'n plek vijf pond kwijt bent, werden we nu iets minder uitgeknepen en waren we twee pond kwijt. We waren rap klaar met het traditionele rondje, want veel is er niet te zien rondom het Bescot Stadium. Hoogtepunt voor 1904 was de aankomst van de spelersbus van Exeter, waar de grote sterren uitkwamen. Een goede ontdekking die we deden tijdens ons rondje was een dierenspeciaalzaak. Die zouden we na de wedstrijd eens gaan vincken, want het was wel erg voordelig daar. We hoopten nog ergens te kunnen drinken, maar helaas was de Saddlers club alleen voor leden. Erg xenofoob, zo zien we het graag. Tijd om maar eens naar binnen te gaan. Uiteraard gingen we op de upper tier zitten met uitzicht op de M6. Vanaf die snelweg hebben we zo vaak het stadion zien liggen, zodat het ons nu wel leuk leek om het omgekeerde eens te doen. Dit klinkt waarschijnlijk erg sektarisch en dat is het natuurlijk ook.
Zo nu en dan heb je vreemde ontmoetingen in Engeland en bij Walsall had ik misschien wel de meest vreemde ontmoeting ooit. We waren met een steward aan het praten en op een gegeven moment kwam ter sprake sinds wanneer Walsall hier speelde. Hij wist het niet precies en haalde een oudere steward er bij. Het eerste vreemde was dat ze allebei voor Wolves waren en niet voor Walsall, maar nog vreemder werd het toen de oude steward ineens over Tilburg begon nadat ik vertelde dat ik uit Nederland kwam. Hij vond het ook erg toevallig en leuk dat ik juist uit Tilburg kwam. Zijn neef woonde daar namelijk in de mooie Vinexwijk “De Reeshof”. Hij was helemaal vol over die wijk en vertelde dat hij - als hij de loterij zou winnen - een huis in De Reeshof zou kopen. Dit was de vreemdste droomwens die ik ooit gehoord had, want zelfs ik zou daar niet graag wonen. Hij vroeg me nog naar Willem II en Schrobbelèr (een lokaal likeurtje). Hij bleek zelf nog een paar woordjes Nederlands te spreken. Er kwam namelijk nog een steward voorbij (die was voor West Brom) en zei: "He's a viezerik". Wij lachen natuurlijk, maar de Baggie had geen idee waar hij voor was uitgescholden. Het bezoek aan Walsall was nu al geslaagd.
We kregen het advies om een Chicken Balte Pie te gaan eten. Als ware veteraan heb ik die al tientallen achter de kiezen, maar voor 1904 was het zijn ontgroening. Hij vond hem ook smaken en we begonnen ons te installeren op de tribune om de pre-match atmosphere op te zuigen. Langzaamaan werd het wat voller. De kaap van 4000 man werd net gehaald, mede dankzij de hoge opkomst van de mannetjes uit Devon. Voor hen is het al sinds 1994 geleden dat ze op het derde niveau mochten acteren, dus daar profiteren ze flink van. Het geluid vooraf kwam dan ook voornamelijk uit het uitvak. De thuisfans waren voornamelijk aan het nuilen. Ze hadden weinig goed voetbal gezien dit seizoen en de verwachtingen voor vandaag waren ook erg laag. Het leek erop dat ik voor de derde keer op rij (na Leyton en Cheltenham) tussen Waldorf en Statler van de Muppets zou zitten. Mooi, want zelf ben ik ook niet vies van een potje nuilen. Toch zou drie keer achter elkaar wel een beetje teveel van het goede zijn. Gelukkig was er nog iets positiefs te zien. De legendarische Walsall-supporter Kevin the Dancer ging namelijk weer eens helemaal los op de muziek. Mooi om te zien.
In het begin van de wedstrijd was er inderdaad genoeg reden om te nuilen, want veel bakten de zadelmakers er niet van. Bij Exeter wisten ze elkaar goed te vinden, maar tot echt grote kansen kwam dat niet. Het leek een beetje op Arsenal-voetbal, tikken om het tikken. Wat dat betreft deed Walsall het een stuk beter met twee goals van Steve Jones. Met die stand gingen we rusten en eigenlijk is de overwinning van Walsall nooit meer in gevaar geweest. In de 70ste minuut werd het zelfs 3-0. Na dat doelpunt kwam Kevin the Dancer ineens weer een beeld. Hij wilde on the pitch gaan, maar werd tegengehouden door een vrouwelijke steward. Dat was niet naar de zin van Kevin en hij nam een dreigende houding aan tegen haar. Om zijn statement kracht bij te zetten trok hij zijn shirt uit en zagen we zijn kippenborstje. Daarna ging hij dansen, om uiteindelijk naar zijn plek te gaan. Een mooie, maar zeer vreemde actie. Uiteindelijk bleef het bij 3-0. Walsall had weer wat lucht, terwijl Exeter toch echt punten moet gaan halen.
Na de wedstrijd stond het natuurlijk erg vast, maar dat was niet erg. Wij hadden namelijk nog een doel: de dierenspeciaalzaak. 1904 kocht zo'n 28 kilo hondenbrokken voor zijn windhond en Mechelse herder, terwijl ik flink wat kattenvoer insloeg en een speeltje. Nu was het maar hopen dat de douane ons niet zou aanhouden. Bij ons hotel in Bury sloegen we namelijk nog wat dingen in. Ditmaal ging ik voor de Diet Irn-Bru en 1904 voor de Wagners (de Vlaamse variant van Magners). We zaten op een gezellig retailpark, dus om wat vrouwen te vincken moesten we naar de binnenstad van Bury. Veel ordinaire sletjes daar, maar 1904 had succes bij een lelijke sexdwerg. Ze was zo'n 1.60 hoog en 1.60 breed. Helaas hapte hij niet toe, zodat hij 's ochtends niet de schrik van zijn leven kreeg. Het viel sowieso op dat in Bury veel aparte figuren rondliepen. Ze leken allemaal heel veel op elkaar. De vrouwen op de leden van Atomic Kitten en de mannen hadden allemaal kortgeschoren koppen en waren vol getatoeëerd. Erg veel inteelt dus. Dat mag ik graag zien. Zonder vrouwen keerden we terug naar ons hotel. De focus moest op de volgende dag blijven, wanneer de East Lancashire derby op het programma zou staan.
Site Navigation 
