Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Walsall

Het verslag

    

Dreaming of De Reeshof

Wat doe je als je naar een - op papier - gruwelijk saai stadion gaat? Dan zoek je iets om dat te compenseren. Vandaar dat 1904 en ik al vroeg uit de veren waren om richting Stratford-upon-Avon te gaan. De geboorteplaats van de legendarische Shakespeare scheen een leuk stadje te zijn. Gelukkig maakte Stratford zijn naam waar, want er was genoeg te zien. We vinckten het geboortehuis van Shakespeare, een dure kerstwinkel (1904 kocht bijna een kerstbal voor 7 pond,. maar bedacht zich net op tijd), een ambachtelijke markt, veel oude huisjes in Tudor stijl en de Starbucks. Het stadje deed me wat denken aan Chester. 1904 was meteen om, want die gaf aan hier wel te willen wonen, nadat hij eerder altijd zei nooit naar de UK te willen verhuizen. Het waren dus goed doorgebrachte uurtjes, voordat we koers richting Walsall zette om de plaatselijke FC aan het werk te zien.

Walsall Football Club dus. Er zitten een aantal clubs in de League die een zaaddodende uitstraling hebben. Ik noem een Macclesfield, Northampton, Darlington. Allemaal clubs waar ik niet warm of koud van word. Een club die ook in dat persoonlijke lijstje hoort is Walsall. Wat een saaie club vind ik dat. Het enige dat leuk is aan die club is dat je altijd het stadion ziet liggen als je elders in Engeland gaat vincken. De club heeft het ook niet makkelijk natuurlijk, met clubs als Aston Villa, Birmingham City, Wolves en West Brom in de buurt. Waar die clubs allemaal grote prijzen hebben gewonnen is de prijzenkast van Walsall erg leeg. Denk aan dat plaatje van de prijzenkast van FC Knudde met die spinnenwebben. In 1960 en 2007 werd de titel gepakt op het vierde niveau en dat was het dan. Daarnaast zijn de paar seizoenen op het tweede niveau iets waar ze erg trots op zijn in Walsall. Dat niveau is wel iets te hoog gegrepen voor de Saddlers, want bijna zonder uitzondering moest er tegen degradatie worden gevochten.

Positief bij Walsall was dat we tegenover het stadion konden parkeren bij het station. Waar je normaal voor zo'n plek vijf pond kwijt bent, werden we nu iets minder uitgeknepen en waren we twee pond kwijt. We waren rap klaar met het traditionele rondje, want veel is er niet te zien rondom het Bescot Stadium. Hoogtepunt voor 1904 was de aankomst van de spelersbus van Exeter, waar de grote sterren uitkwamen. Een goede ontdekking die we deden tijdens ons rondje was een dierenspeciaalzaak. Die zouden we na de wedstrijd eens gaan vincken, want het was wel erg voordelig daar. We hoopten nog ergens te kunnen drinken, maar helaas was de Saddlers club alleen voor leden. Erg xenofoob, zo zien we het graag. Tijd om maar eens naar binnen te gaan. Uiteraard gingen we op de upper tier zitten met uitzicht op de M6. Vanaf die snelweg hebben we zo vaak het stadion zien liggen, zodat het ons nu wel leuk leek om het omgekeerde eens te doen. Dit klinkt waarschijnlijk erg sektarisch en dat is het natuurlijk ook.

Zo nu en dan heb je vreemde ontmoetingen in Engeland en bij Walsall had ik misschien wel de meest vreemde ontmoeting ooit. We waren met een steward aan het praten en op een gegeven moment kwam ter sprake sinds wanneer Walsall hier speelde. Hij wist het niet precies en haalde een oudere steward er bij. Het eerste vreemde was dat ze allebei voor Wolves waren en niet voor Walsall, maar nog vreemder werd het toen de oude steward ineens over Tilburg begon nadat ik vertelde dat ik uit Nederland kwam. Hij vond het ook erg toevallig en leuk dat ik juist uit Tilburg kwam. Zijn neef woonde daar namelijk in de mooie Vinexwijk “De Reeshof”. Hij was helemaal vol over die wijk en vertelde dat hij - als hij de loterij zou winnen - een huis in De Reeshof zou kopen. Dit was de vreemdste droomwens die ik ooit gehoord had, want zelfs ik zou daar niet graag wonen. Hij vroeg me nog naar Willem II en Schrobbelèr (een lokaal likeurtje). Hij bleek zelf nog een paar woordjes Nederlands te spreken. Er kwam namelijk nog een steward voorbij (die was voor West Brom) en zei: "He's a viezerik". Wij lachen natuurlijk, maar de Baggie had geen idee waar hij voor was uitgescholden. Het bezoek aan Walsall was nu al geslaagd.

We kregen het advies om een Chicken Balte Pie te gaan eten. Als ware veteraan heb ik die al tientallen achter de kiezen, maar voor 1904 was het zijn ontgroening. Hij vond hem ook smaken en we begonnen ons te installeren op de tribune om de pre-match atmosphere op te zuigen. Langzaamaan werd het wat voller. De kaap van 4000 man werd net gehaald, mede dankzij de hoge opkomst van de mannetjes uit Devon. Voor hen is het al sinds 1994 geleden dat ze op het derde niveau mochten acteren, dus daar profiteren ze flink van. Het geluid vooraf kwam dan ook voornamelijk uit het uitvak. De thuisfans waren voornamelijk aan het nuilen. Ze hadden weinig goed voetbal gezien dit seizoen en de verwachtingen voor vandaag waren ook erg laag. Het leek erop dat ik voor de derde keer op rij (na Leyton en Cheltenham) tussen Waldorf en Statler van de Muppets zou zitten. Mooi, want zelf ben ik ook niet vies van een potje nuilen. Toch zou drie keer achter elkaar wel een beetje teveel van het goede zijn. Gelukkig was er nog iets positiefs te zien. De legendarische Walsall-supporter Kevin the Dancer ging namelijk weer eens helemaal los op de muziek. Mooi om te zien.

In het begin van de wedstrijd was er inderdaad genoeg reden om te nuilen, want veel bakten de zadelmakers er niet van. Bij Exeter wisten ze elkaar goed te vinden, maar tot echt grote kansen kwam dat niet. Het leek een beetje op Arsenal-voetbal, tikken om het tikken. Wat dat betreft deed Walsall het een stuk beter met twee goals van Steve Jones. Met die stand gingen we rusten en eigenlijk is de overwinning van Walsall nooit meer in gevaar geweest. In de 70ste minuut werd het zelfs 3-0. Na dat doelpunt kwam Kevin the Dancer ineens weer een beeld. Hij wilde on the pitch gaan, maar werd tegengehouden door een vrouwelijke steward. Dat was niet naar de zin van Kevin en hij nam een dreigende houding aan tegen haar. Om zijn statement kracht bij te zetten trok hij zijn shirt uit en zagen we zijn kippenborstje. Daarna ging hij dansen, om uiteindelijk naar zijn plek te gaan. Een mooie, maar zeer vreemde actie. Uiteindelijk bleef het bij 3-0. Walsall had weer wat lucht, terwijl Exeter toch echt punten moet gaan halen.

Na de wedstrijd stond het natuurlijk erg vast, maar dat was niet erg. Wij hadden namelijk nog een doel: de dierenspeciaalzaak. 1904 kocht zo'n 28 kilo hondenbrokken voor zijn windhond en Mechelse herder, terwijl ik flink wat kattenvoer insloeg en een speeltje. Nu was het maar hopen dat de douane ons niet zou aanhouden. Bij ons hotel in Bury sloegen we namelijk nog wat dingen in. Ditmaal ging ik voor de Diet Irn-Bru en 1904 voor de Wagners (de Vlaamse variant van Magners). We zaten op een gezellig retailpark, dus om wat vrouwen te vincken moesten we naar de binnenstad van Bury. Veel ordinaire sletjes daar, maar 1904 had succes bij een lelijke sexdwerg. Ze was zo'n 1.60 hoog en 1.60 breed. Helaas hapte hij niet toe, zodat hij 's ochtends niet de schrik van zijn leven kreeg. Het viel sowieso op dat in Bury veel aparte figuren rondliepen. Ze leken allemaal heel veel op elkaar. De vrouwen op de leden van Atomic Kitten en de mannen hadden allemaal kortgeschoren koppen en waren vol getatoeëerd. Erg veel inteelt dus. Dat mag ik graag zien. Zonder vrouwen keerden we terug naar ons hotel. De focus moest op de volgende dag blijven, wanneer de East Lancashire derby op het programma zou staan.



Het rapport

Het stadion

Soms heb je tegenvallers en soms meevallers. Het Bescot Stadium was er eentje in die laatste categorie. Niet dat het mooi was, maar ik had er 0,0% verwachtingen van. Het leek me een saai gevalletje, maar zo vanaf die tweede ring was het nog best aardig. Die dubbeldekker is ook de tribune die ervoor zorgt dat het stadion niet in dezelfde categorie valt als bijv. Glanford Park of Sixfields, want de rest is niet veel bijzonders. Ga je naar Walsall, ga dan op de upper tier zitten.

De sfeer

De term 'bioscooppubliek' was echt van toepassing op de fans van Walsall. Geen gezangen, maar ook weinig beleving. Pas na de 3-0 kwam het een beetje los. De Exeter-aanhang was vocaal wel erg aanwezig, maar dat stierf juist weg na de 3-0. Ik ben benieuwd hoe het er in het Bescot aan toe gaat als Walsall een 0-0 speelt. Er werd trouwens wel hard gejuicht toen bekend werd dat Aston Villa met 2-1 had gewonnen van Chelsea en de legendarische ex-manager Ray Graydon het veld op kwam.

De wedstrijd

Exeter was in de eerste 25 minuten een stuk sterker dan Walsall. De ploeg van Tisdale tikte lekker, maar lukte het niet om echt grote kansen te creëren. Wat afstandsschoten, maar verder kwamen ze niet. Daarna begon de grote Steve Jones show. Zowat in zijn eentje speelde hij Exeter op een hoopje. Nadat hij uitgeraast was stond het 2-0 bij de rust. Na de rust was het niet echt een wedstrijd meer en Walsall won eigenlijk vrij eenvoudig. Geen klassieker, maar wel vermakelijk.

De omgeving

Gek om 's ochtends in Stratford-upon-Avon te staan en een paar uur later in Walsall. Waar Stratford een prachtig stadje is, is Walsall een saaie industriestad. Rondom het stadion is het grootste vermaak te vinden in de dierenspeciaalzaak en dat zegt eigenlijk genoeg. Er is ook nog een xenofobe social club, maar die is alleen voor leden. Wat wel mooi is, is dat je vanaf de upper tier uitkijkt op Birmingham en de snelweg waar we al tientallen keren op hebben gereden. Is de wedstrijd saai, dan heb je toch nog volop vermaak.

Overall

Walsall is geen spectaculaire club en het stadion is weinig bijzonders. Toch zijn het vaak de bijzondere ontmoetingen die een tripje speciaal maken. In dit geval was het dankzij die steward die een huis wilde hebben in De Reeshof toch een aparte ervaring. Ook de doelpunten waren leuk en Kevin the Dancer zorgde voor topvermaak. Zo werd een - op papier - saaie vinck toch nog leuk. Ik zie mezelf niet snel een revisit maken naar het Bescot, maar mocht het toevallig zo uitkomen dan ga ik er niet met tegenzin naartoe.



De foto's



Het geboortehuis van William Shakespeare in Stratford-upon-Avon



De oudste pub van het stadje



Nog meer cultuur op onze trip



Een kerk voor lilliputters met daarachter de markt



Het hele land lag stil, want Walsall v Exeter City stond op het programma



De façade van het Bescot Stadium, dat blijkbaar een lelijke sponsornaam heeft



De spelersbus van Exeter komt aan...



... met o.a. manager Tisdale en zijn gladde schedel



De achterkant van de hoge tribune. Esthetisch niet echt in orde



Een groot reclamebord voor de befaamde Bescot Market. Helaas moesten we die missen



Zeer onaangename wc's van staal. Wie hier gaat zitten heeft geen principes



Hier de - komt ie - Txt 64446 Health Stand



Daar tegenover de West Bromwich Building Society Stand



Eindelijk een tribune met een normale naam: de Dains Stand voor de uitfans



De kinderen bestormen de zéér sympathieke Swifty



Floodlights, een rangeerterrein, flats en smog; welkom in Greater Birmingham



De gladiatoren betreden de arena



Exeter had veel fans meegenomen. Vertrektijd uit Devon: 09:15



De tv gantry met daarachter de M6



Een ziendend schot dat op de vuisten van de keeper zou eindigen



Na de 3-0 gaat Kevin the Dancer helemaal los en provoceert hij de steward met zijn brede torso



De tweede thuisoverwinning voor Walsall is een feit. Voor Exeter kan het een lang seizoen worden



Na afloop nog even naar beneden gelopen om de Txt 64446 Health Stand te bewonderen



En natuurlijk de tribune waar wij zaten: de Floors-2-Go Stand

 

 

© 2005 All Rights Reserved.