Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Wanderers

Het verslag

  

 

1872 Revisited

 

Toen het bericht me onder ogen kwam dat Wanderers en Royal Engineers een rematch van hun FA Cup finale uit 1872 gingen spelen, was mijn aandacht getrokken. Daarna las ik dat ze in hun clubkleuren van toen gingen spelen, ik stond te springen van enthousiasme. En toen ik zag dat de wedstrijd op The Oval werd gespeeld. Ik viel flauw. Dit was een wedstrijd waar ik bij moest zijn. Ik kick op de FA Cup, historie, voetbal en Engeland en bij deze wedstrijd zouden alle vier deze dingen samenkomen. Beter kon bijna niet. Zelfs het feit dat hij op een woensdag werd gespeeld, maakte me niets uit. Ik besloot er maar een citytrip met de vriendin van te maken. Een wedstrijd en dan drie dagen shoppen in allerlei winkels waar ik niets te zoeken heb. Je moet er iets voor overhebben. Vincken is een onderschatte hobby.

 

Net als je denkt dat het niet beter kan, werd het nog beter. De week voorafgaand aan deze rematch won ik twee kaartjes voor de wedstrijd. Voor het eerst in mijn leven won ik iets en dan ook nog voor iets waar ik sowieso naartoe zou gaan. Het leuke van dit soort wedstrijden is ook de voorbereiding. Meestal schrijf ik wat stukken over de clubs die ik ga bezoeken en het was heerlijk om over The Oval te lezen en oude foto’s van dat stadion te bekijken. De zin werd groter en groter. Het voetbal in de begintijd vind ik erg boeiend, dus een uitstekende mogelijkheid om me daar eens in de verdiepen.

 

Over de finale uit 1872 heb ik in het verleden al eens geschreven en op mijn blog heb ik volopaandacht besteed aan deze rematch. De eerste elf finales werden allemaal gewonnen door clubs die voortkwamen uit de bovenlaag van de samenleving. Wanderers won vijfmaal, Old Etonians twee keer en Old Carthusians, Oxford University, Clapham Rovers en Royal Engineers veroverden eenmaal de heiligste beker in het Engelse voetbal.  In 1883 won voor het eerst een arbeidersclub uit het noorden de FA Cup. Daarna was het ook meteen over voor de clubs bestaande uit ex-kostschoolgangers. Over die eerste elf jaar is niet zoveel bekend. Er zijn amper foto’s van en veel van die clubs bestaan al meer dan honderd jaar niet meer. Juist daarom fascineert die tijd mij.

 

De meest succesvolle club uit die tijd was dus Wanderers met vijf FA Cups. Nog altijd zijn er maar acht clubs in Engeland die vaker de FA Cup wonnen dan Wanderers, terwijl de laatste winst van die club uit 1878 dateert. In totaal deed Wanderers maar negen keer mee aan de FA Cup. De eerste zeven jaar waren ze zo goed als onverslaanbaar. Alleen in 1874 en 1875 verloren ze. Toevallig allebei de keren tegen Oxford University. Na die laatste winst in 1878, deden ze in 1879 en 1880 nog een keer mee. Toen werd al duidelijk dat er een wisseling van de wacht op komst was, want beide keren verloren ze van Old Etonians. Daarna werd Wanderers een club in de marge en in 1887 hieven ze zichzelf op.

 

Wanderers was op dat moment pas 28 jaar oud. In 1859 werden ze opgericht onder de naam Forest FC (ze speelden hun wedstrijden op een veld nabij Epping Forest) en het team bestond uit ex-leerlingen van de chique Harrow School. Grote initiator was Charles Alcock, de vader van het moderne voetbal. In 1864 werd de naam veranderd in Wanderers FC, omdat Alcock besloot een rondzwervende (wandering) club te worden zonder vast stadion. Dat was kostenbesparend. Vijf jaar later werd The Kennington Oval een soort van vast stadion voor Wanderers. In totaal zouden ze er 151 keer spelen en was het een soort thuis voor de rondzwervende club.

 

Op The Oval groeide Wanderers uit tot dé topclub van Engeland. In 1872 werd de allereerste FA Cup finale gewonnen (met 1-0 tegen Royal Engineers) en het jaar erop werd de titel geprolongeerd. Dit keer werd Oxford University opzij geschoven met 2-0. Diezelfde universiteit won de twee jaar erop van Wanderers (en in 1874 wonnen de studenten zelfs de beker na een 2-0 tegen Royal Engineers). In 1875 waren het dan eindelijk de Engineers die de FA Cup wonnen, waarna Wanderers hem drie keer op rij zou winnen. Slechts Blackburn deed ze dat na. In 1876 was er een replay tegen Old Etonians voor nodig, waarna in 1877 Oxford University (2-1) en in 1878 Royal Engineers (3-1) werden verslagen.   

 

Daarna was de pret over voor Wanderers. Professioneel voetbal werd toegestaan en veel kostscholen begonnen hun eigen club voor ex-leerlingen, waardoor Wanderers een steeds kleinere vijver had om uit te vissen. Zo lukte het in 1880 niet eens om een team bijeen te krijgen voor de FA Cup en vanaf 1881 speelde Wanderers nog maar één wedstrijd per jaar, tegen Harrow School. Het was eigenlijk niet meer dan een reünie. Dat duurde tot 1887 en toen werd besloten er maar helemaal mee te stoppen. Pas in 2009 werd Wanderers heropgericht, met toestemming van de nakomelingen van Charles Alcock. De club speelt tegenwoordig in de Surrey South Eastern Combination, een niveau zo laag dat je niet mee mag doen aan de FA Cup.

 

Tegenstander Royal Engineers bestaat al bijna 150 jaar. De clubnaam zegt het eigenlijk al, de Royal Engineers zijn sinds 1717 een onderdeel van het Britse leger. De Nederlandse variant van de Engineers is de genie. Leden van de Royal Engineers worden Sappers genoemd, oftewel dschansgravers. In 1863 zag kolonel Sir Francis Arthur Marindin wel brood in een eigen voetbalteam voor de Royal Engineers. Marindin was een groot voetballiefhebber en de sport leek hem een uitstekende manier voor zijn manschappen om te ontspannen. Het legerteam was de enige club die de strijd aankon met de kostschoolclubs. Royal Engineers speelde ook anders dan hen. Meer op de Schotse manier. Dus niet zoveel dribbelen, maar veel passing. Een beetje zoals Barcelona nu, ook een team dat in het rood-blauw speelt.

 

In tegenstelling tot Wanderers had Royal Engineers wel een thuisbasis en dat was Chatham, waar ook het hoofdkwartier van het legeronderdeel was. Begin jaren zeventig (van de 19de eeuw) waren ze een van de topteams van Engeland. Vaak speelden ze vriendschappelijk tegen Wanderers en er werd vaker gewonnen dan verloren. Royal Engineers was dan ook de favoriet voor de finale in 1872, maar die verloren ze dus. Net zoals ze twee jaar later verloren. Oxford University was met 2-0 te sterk. Maar in 1875 lukte het The Sappers dan eindelijk om de beker te winnen. Er was een replay voor nodig, maar uiteindelijk werd Old Etonians met 2-0 verslagen. Eindelijk hadden de schansgraver die felbegeerde beker binnen.

 

Na die winst, haalde Royal Engineers in 1878 nog eenmaal de finale. Die werd verloren van oude rivaal Wanderers. Daarna werd Royal Engineers steeds meer een club in de marge. In 1888 nam Royal Engineers voor het laatst deel aan de FA Cup. Met een 3-1 nederlaag in een derby tegen stadsgenoot Chatham Town namen ze afscheid van het toernooi. In de steeds professioneler wordende voetballerij was er geen plaats meer voor het legerteam. In het amateurvoetbal nog wel, want in 1908 werd de FA Amateur Cup gewonnen en daarmee zijn The Sappers een van de drie teams die zowel de FA Cup als de FA Amateur Cup hebben gewonnen (Wimbledon en Old Carthusians zijn de andere twee). Tegenwoordig speelt Royal Engineers in een aparte competitie voor legerelftallen.

 

Het niveau van die competitie is best hoog in vergelijking met de Surrey South Eastern Combination, waarin Wanderers speelt. De kans was dus groot dat Royal Engineers eindelijk wraak zou kunnen nemen voor die verloren finales van 1872 en 1878. Maar daar ging het eigenlijk niet om. De hele wedstrijd stond in het teken van nostalgie en centen inzamelen voor goede doelen die Wanderers steunen. Vooraf was wel duidelijk dat veel vinckers hierheen zouden komen, want het was veertig jaar geleden dat er een voetbalwedstrijd was in The Oval en deze kans wilde niemand aan zich voorbij laten gaan. Wie weet duurt het opnieuw veertig jaar voordat er mag worden gevoetbald op het heilige cricketgras.

 

De wedstrijd was pas om 19:00 uur, maar twaalf uur eerder zette ik al koers richting Engeland. We hadden een hotel iets boven Londen en de vrouw wilde nog wat shoppen. Bijna was dat een foute keuze geweest, want door een technisch mankement aan het spoor reden er geen treinen. Met de auto dwars door Londen rijden was geen goed idee, dus ik besloot naar Watford te rijden. Daar reden de treinen wel. Om vijf uur waren we in Euston en een half uurtje later kwamen we aan in Kennington, waar The Oval ligt. Helaas geen dagfoto’s, maar die zou ik de volgende dag nog wel maken. Ik was erbij en dat was erg mooi. Mijn gratis tickets bleken ook nog eens mooi klaar te liggen.

 

The Oval was van de buitenkant al genieten. Natuurlijk is het paviljoen uit 1898 imposant, maar ik genoot ook van de kleine dingetjes. De Hobbs Gates, de membersingang en het tafereeltje op de muur met de bewegende cricketers. Verder stond er een kraam van de Royal Engineers, maar ik denk dat ze weinig nieuw volk hebben kunnen rekruteren, want de meerderheid van de toeschouwers waren vinckers met overgewicht en dat is niet echt het slag mensen waarmee je de oorlog kunt winnen. Ik was natuurlijk wel een goede kandidaat, maar door mijn Nederlandse paspoort ben ik uitgesloten van het Britse leger. Ik kocht een programma, een erg leuke overigens, en ging naar binnen.

 

Ook van binnen was The Oval genieten. Vooral het paviljoen is een klassieke tribune. Voor de rest was het allemaal modern, maar toch leek het bij elkaar te passen. Ander hoogtepunt was de gasopslagtank net naast het stadion. Iconisch. Op alle foto’s en tekeningen van het stadion zie je die staan, dus het was erg leuk om die in het echt te zien. Zo terecht dat er flink wat protest was toen een gladjakker in een pak besloot dat die gastankopslag weg moest. Het plan werd keihard afgesloten en het mannetje dat dit plan had bedacht, werd met pek en veren de stad uitgejaagd. Zo hoort het ook, want die gasopslagtank hoort, net als het paviljoen, bij het stadion.

 

Vooraf aan de wedstrijd ging ik The Long Room in. Normaal is dat alleen voorbehouden aan de elite, maar nu was die voor iedereen toegankelijk. In die erg mooie kamer stonden twee FA Cups. De ene is van 1895 tot en met 1910 gebruikt en is nu in handen is van West Ham-voorzitter David Gold (de allereerste werd helaas in 1895 gestolen en omgesmolten tot munten). De tweede is de huidige, die van 1911 tot en met vandaag de dag wordt gebruikt. Ze stonden gebroederlijk naast elkaar, terwijl er een mannetje naast stond die continue riep dat ze absoluut niet mochten worden aangeraakt.. Ik zette mijn gêne opzij en ging met beide bekers op de foto. Stiekem vond ik het wel erg mooi om zo dicht bij de twee FA Cups te staan.

 

Het was tijd om de tribune eens op te gaan, want de wedstrijd stond op het punt om te beginnen. Net zoals bij de echte FA Cup finale, zong ook hier een vrouw “Abide with Me” voorafgaand aan de wedstrijd. Overigens werd dat in 1872 helemaal nog niet gezongen, want dat gebeurt pas sinds 1927. Maar toch blijft het mooi om te horen. Daarna werden er handen geschud en waren de spelers van Wanderers klaar om te beginnen. Maar ze waren vergeten dat de band van Royal Engineers nog het volkslied ging spelen. Het zag er wat knullig uit, maar dat hoorde wel bij de avond. Het ging er namelijk allemaal erg relaxed aan toe. Je mocht overal komen en nergens deden stewards lastig. Zo kan het dus ook bij voetbal.

 

Ik ging er eens goed voor zitten. Er waren zo’n duizend man op deze wedstrijd afgekomen, waaronder opvallend veel media. Verder liep de God van de voetbalfotografie, Stuart Clarke, er rond, waren er heel veel vinckers (waaronder clichévinckers met plastic tasjes van supermarkten), veel bobo’s, David Gold en liefhebbers van voetbalhistorie. Schuin achter me zaten heel nare mannetjes. Een soort Duitse vinckers, want ze waren elkaar aan het aftroeven met hun aantal wedstrijden die ze hadden bezocht en waren ze aan het nuilen over het feit dat andere vinckers deze wedstrijd gingen meetellen. Volgens hen mocht dat niet, omdat het een vriendschappelijke pot was. Ik denk dat deze mannetjes eens vlug met een vrouw naar bed moeten, want hun gesprekken gingen nergens over.

 

Op het veld was het al snel duidelijk dat Royal Engineers veel beter was dan Wanderers. Ze kregen kans op kans en liepen makkelijk uit naar 6-0. Toch stal Wanderers de show voor mij, want wat hebben die mannen geweldige shirts. Porno op het gebied van voetbalshirts. Ook met mijn plekje op het balkon was ik tevreden. Als je hier wil zitten tijdens een testmatch van Surrey, betaal je al gauw 150 pond en nu zat ik hier. Het voelde speciaal aan. Net zoals het lopen in The Long Room. In de rust kocht ik er een warme chocolademelk voor Sanne en mezelf. Toevallig hoorde daar iemand dat ik Nederlands was. Het was een medewerker van een van de sponsors en hij had in Nederland gewoond. Hij vond het bizar dat ik speciaal voor deze pot uit Nederland hierheen was gekomen, maar ik vond het weer bizar dat hij hier was, terwijl hij geen groot voetbalfan was.

 

In de tweede helft nam Royal Engineers wat gas terug. Wanderers scoorde zelfs, via Flash (Gordon). Uiteindelijk werd het nog 1-7. Sanne vond het te koud, dus die ging in The Long Room zitten. Ik bleef bij de bobo’s op het balkon. Naast met zat een bestuurslid van MK Dons. Zijn club speelde deze avond tegen Leyton, maar hij gaf de voorkeur aan deze wedstrijd. Het vertelde me dat hij eerst dertien jaar bestuurslid was geweest van Wimbledon. Hij misgunde AFC Wimbledon niets, maar wist wel dat het omgekeerd niet zo was en was benieuwd naar de reacties als MK Dons en AFC Wimbledon echt tegen elkaar gingen spelen in de tweede ronde van de FA Cup (wat ook gaat gebeuren nu ze allebei hun replays hebben gewonnen). Hij vertelde me dat hij het argwaan tegen MK Dons wel begreep, maar zei dat zonder de verhuizing Wimbledon sowieso was gestorven.

 

Voor me zat David Gold te vertellen over waarom hij de FA Cup had gekocht. Die was bijna in handen van Duitsers gekomen en dat moest voorkomen worden, dus legde hij er een half miljoen voor neer. Hij heeft hem sindsdien uitgeleend aan het Engelse voetbalmuseum en speciaal voor deze avond mocht iedereen ermee op de foto en zou hij worden uitgereikt aan de winnaar. Toch wel een held, die David Gold. Hij vertelde ook dat West Ham pas in 2015 in het Olympic Stadium zou kunnen spelen als ze het bid zouden winnen. Goed nieuws, want dat betekent nog minstens 2,5 jaar de tijd om naar Upton Park te gaan. Eigenlijk hoop ik dat ze helemaal niet gaan verhuizen, maar dat lijkt een utopie te zijn. In dat sintelbaanstadion zijn schijnbaar meer commerciële mogelijkheden.

 

Ondertussen werd er beneden, bij het gepeupel, afgefloten. Na 140 jaar had Royal Engineers eindelijk wraak genomen op Wanderers en hoe: 1-7! Er kwam een officiële ceremonie. De spelers van Wanderers kregen een verliezersmedaille, terwijl David Gold de stokoude FA Cup uitreikte aan de aanvoerder van Royal Engineers, Jay Hubbard. Beide mannen droegen witte handschoenen, zo voorzichtig wordt er met de beker omgegaan. Terecht natuurlijk. En toen was het over. Normaal heb ik niets met vriendschappelijk voetbal, maar dit was echt geweldig. Deze wedstrijd komt met stip mijn top 10 van favoriete wedstrijden in. Heel bijzonder en uniek dat deze pot op The Oval werd gespeeld en ik erbij mocht zijn. Deze wedstrijd had echt alle dingen waardoor ik zo kan genieten van het Engelse voetbal.



Het rapport

Het stadion

The Kennington Oval is een mooie cominatie van modern en ouderwets. Het oude paviljoen was echt genieten. Omdat het eigenlijk een cricketstadion is, is het lastig te vergelijken met een voetbalstadion, maar ik genoot er wel van. Het had allemaal wat chiques, zo met die balkons en die plantenbakken.

De sfeer

Omdat beide clubs weinig tot geen fans hebben, was er een aparte sfeer. Heel relaxed allemaal. Veel onbekende mensen spraken elkaar aan, want die was een bijeenkomst van gelijkgestemden. Iedereen die hier was, kwam specifiek voor deze wedstrijd.  

De wedstrijd

Vooraf was al wel duidelijk dat Royal Engineers na 140 jaar wraak zou nemen en dat kwam ook uit. Het legerteam is van een veel hoger niveau dan Wanderers. Als ze echt hadden gewild, waren de dubbele cijfers met gemak gehaald. Dat gebeurde nu niet en het was mooi dat Wanderers nog een eretreffer maakte. 

De omgeving

Door de vorm van The Oval, de naam zegt het al, is de bebouwing rondom het stadion geweldig. Alles ligt mooi in een ovaal rondom het cricketstadion. Het is best een aardige buurt en de gasopslagtanks maken het helemaal af. Beter kan bijna niet.

Overall

Ik keek ontzettend uit naar deze wedstrijd en hij maakte mijn verwachtingen volkomen waar. The Oval is een geweldig stadion, het vincken van de twee FA Cup's een mooi moment, de relaxed sfeer genieten en dan zie je ook nog eens veel doelpunten. Perfecter kon de avond gewoon niet. Na afloop voelde ik me ook erg bevoorrecht om hierbij te zijn geweest. Dit alles maakt het Engelse voetbal zo mooi.



De statistieken

Wanderers v Royal Engineers 1-7 (07/11/2012)

9. James Hubbard 0-1

17. Paul Carter 0-2

21. Gerwin Griffiths 0-3

23. Andrew Cottam 0-4

33. Dean Ellis 0-5

45. Andrew Cottam 0-6

66. Daniel Flash 1-6

87. Mike Crane 1-7

Ground: The Kennington Oval, London

Visits: 1

Season: 2012-2013

Competition: Friendly

Position Wanderers: - (Surrey South Eastern Combination Junior Division Four)

Position Royal Engineers: 4 (Massey League)

Gate: 2257

Match Number in England: 174

Goals: 486

Line up Wanderers:

Wood (90. Yung Ng), Fulwood (81. Wilson), Sibbit (87. Stokes), Hearn (78. James), Edmonds (83. Bowers), Nicholson (85. Bradley), Tracey (71. Alvarez), Goodall, Bird, Byrne (60. Flash), Samson

Line up Royal Engineers:

Cairney, Ellis, Cooper-Tompkins (87. Ridley), Greenfield (86. Ray), Williams (85. Hounsell), Stacey (83. Smith), Griffiths (81. Bulger), Wright (81. Williams), Cottam (70. Crane), Hubbard (79. Chianca) 

Yellow Cards:

-



De foto's



Almost there



En daar is het dan



Het metrostation is ook helemaal in cricketstijl ingericht



Zo, dat is nog eens een imposante voorgevel



Prachtige gates ook



Jack Hobbs, een van de grootste cricketers ooit



Dankzij deze jongens, staan er sinds 2009, werd deze wedstrijd 's avonds gespeeld



Zicht op de iconische gasopslag met de oude pub ervoor (let op de schaduw op de weg)



Die bordjes bij die pubs kan ik altijd wel waarderen. Helaas is de pub gesloten



De feiten van de gasopslagtank



De buitenkant van de nieuwe tribune ziet er dankzij de planten nog wel aardig uit



Buitenkant van het paviljoen. Helaas waren ze bezig met werkzaamheden



En hier de zijkant van de tribune die uit 1898 stamt



Schôône ingang hebben ze daar



Maar de wedstrijd was 's avonds, dus de lichtmastjes waren mooi aan



Loketten



De Hobbs Gates by night



De turnstiles



...



Gasopslagtank by night



Normaal mogen hier alleen members binnen en geen gewone stervelingen



Ter ere van 150 jaar Oval. De poppetjes bewegen overigens



Op die titel van 60 jaar geleden zijn ze nog altijd erg trots



Turnstiles van binnen. Let op de plantjes



De Royal Engineers waren met een hele kar aanwezig. Bijna zat ik in Afghanistan



Maar genoeg gezien, op naar de wedstrijd



Ja, ik had op het moment dat ik deze foto maakte geen kleren meer aan #fapfapfap



En de hele tribune



Dit staat er tegenover het paviljoen. Dat doet me minder



Hier ging het allemaal om. Mooi dat Budweiser dit sponsorde



Oké, dit is echt de laatste foto van het paviljoen



Hier de hele overkant op de foto



Die gasopslagtank mag echt nooit weg, evenals die huizen. Wat is dit mooi



The Long Room. Normaal alleen voor de Crème de la Crème van de cricketwereld



Deze Chelsea Pensioners verkozen deze pot boven CL-voetbal op Stamford Bridge



Logisch, want hier mocht je met twee FA Cups op de foto



Uiteraard deed ik dat ook even



Pure porno



Ik denk dat er weinig voetbalstadions zijn waar je zulke lampen hebt



Of dit soort schilderijen



Of dit



Voor de wedstrijd begon speelde de band van de Royal Engineers nog wat metal



Royal Engineers



Wanderers met prachtige shirts



En we beginnen met 0-0



Al snel was duidelijk dat Royal Engineers veel te sterk was



Vanan het popechique balkon volgde ik de wedstrijd



Celebrity spotting 1: Stuart Clarke a.k.a. God



Celebrity spotting 2: Bobby Gould, manager van Wimbledon in 1988



Celebrity spotting 3: David Gold, eigenaar van West Ham en redder van de eerste FA Cup



Bij rust was het al een gedane zaak



Dit is pas een ereterras. Uiteraard zijn de bobo's naar binnen in de rust



In de tweede helft besloot ik was rond te gaan lopen



Vooral om van het paviljoen te genieten


Wederom was ik bij het nemen van deze foto naakt 



De andere tribunes waren gesloten



Begrijpelijk, want het zicht op het veld was matig. Op het paviljoen daarentegen...



Jaja, voor UltraHenk zou het ook een mooie vinck zijn geweest



En afgelopen. Royal Engineers heeft na 140 jaar wraak genomen



7-1, dat zijn duidelijke cijfers



Wanderers haalt de verliezersmedailles op



Voor Royal Engineers is er de FA Cup, slechts aan te raken met witte handschoentjes



Maar bij Wanderers hebben ze toch de mooiste shirt. Die zou ik graag eentje willen hebben

 

 

© 2005 All Rights Reserved.