Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Watford2

Het verslag

    

 

“What the Fucking Hell is That?”

 

Op zondag was de keus niet zo groot, mede doordat ze in de non-league op maandag een compleet programma hadden. In Schotland waren enkele heerlijke potten, zoals Hearts v Hibs en Rangers v Aberdeen, maar we wilden al wat dichter bij de tunnel zitten. Het zou dus Engeland worden. Nottingham Forest v West Ham viel als eerste af, want daar waren we afgelopen jaar al geweest en beter dan die pot tegen Leeds gaat het toch niet worden. Daarna hadden we nog drie keuzes over, maar PL hadden we ook weinig zin in. Dat kost vaak veel centen en is toch allemaal heel plastic. Een streep ging er door Spurs v Man City en Man United v Arsenal. Bleef over Watford v Birmingham City. Niet echt een bijzondere pot, maar Vicarage Road is een aardig stadion en SJ kon zijn idool Elton John vincken. Watford werd dus onze bestemming op deze zondag.

 

De reden waarom deze wedstrijd op een zondag werd gespeeld, was voor de verandering geen commerciële. Zo boeiend is deze pot ook weer niet voor tv-kijkend Engeland. De reden is dat Birmingham City, dankzij de winst in de League Cup, nu Europees tegen de Portugese duikelaars van Nacional mochten spelen. Na een 0-0 op Madeira wonnen ze op St. Andrew's met 3-0. Held van de avond was de 17-jarige Nathan Redmond, die al tot de nieuwe Trevor Francis is gebombardeerd door de immer opportunistische Engelse pers. Beloning voor de winst op de Iberische huilebalken is de poulefase van de Europa League, waarin Birmingham uit zal komen tegen Maribor, Club Brugge en Sporting Braga.

 

Watford blijf ik een aparte club vinden. Ze liggen binnen de M25 en worden daardoor vaak tot Londen gerekend, maar zijn dat sec gezien niet. Ze komen namelijk uit Hetfordshire en zijn daar wel trots op, getuige het logo met het hert. Ook de clubkleuren zijn opvallend, want bij de combinatie rood-geel denk ik eerder aan carnaval dan aan voetbal. De club speelt ook al jaren boven haar niveau, want het is een van de kleintjes in de Championship. Vandaar dat ze ieder jaar hun manager kwijtraken aan grote clubs in dezelfde divisie. Afgelopen zomer was het Malky Mackay die naar Cardiff ging, terwijl een jaar eerder Brendan Rodgers naar Reading vertrok. Dit jaar heeft Sean Dyche de touwtjes in handen en ik ben benieuwd of ook hij erin slaagt om Watford veilig in de Championship te houden.

 

Watford werd in 1920 verkozen om in de Football League te komen spelen en veertig jaar lang gebeurde er niets. Nooit promoveerde of degradeerde de club, totdat The Hornets in 1960 vierde werden in de Fourth Division. Destijds waren er nog geen play-offs en Watford mocht het een stapje hoger proberen. Negen jaar later werd het nog gekker: Watford werd kampioen van de Third Division en mocht ineens met de semi-grote jongens meedoen. Dat was iets te hoog gegrepen en drie jaar later was Watford weer terug. Weer drie jaar later zakte Watford nog een divisie lager; ze waren weer terug in de Fourth Division. Maar er waren veranderingen op komst, want in 1976 nam Watford-fan Reginald Kenneth Dwight de club over. Dwight was beter bekend onder zijn artiestennaam Elton John.

 

In zijn eerste jaar als voorzitter, werd Watford slechtst zevende in de vierde divisie. Een tegenvaller voor John, want hij had de ambitie om in de hoogste divisie terecht te komen. Manager Mike Keen werd ontslagen en in de zomer van 1977 werd Graham Taylor de nieuwe manager. Taylor was in 1972, op slechts 27-jarige leeftijd, manager geworden van Lincoln City. Daar was Taylor ook speler, totdat een blessure hem noopte te stoppen. Taylor had, ondanks zijn jonge leeftijd, wonderen verricht bij The Imps. Ze waren in 1976 kampioen geworden van de Fourth Division en in het eerste jaar in de derde divisie hadden ze, ondanks dat ze degradatiekandidaat nummer één waren, meteen de negende plek gepakt. Elton John zag in Taylor dé man om Watford naar het Walhalla te brengen en nam hem over van Lincoln.

 

Elton John en Graham Taylor bleken een gouden duo te zijn. Watford werd meteen kampioen van de vierde divisie, pakte het jaar erop de tweede plek (en dus promotie) in de derde divisie en drie seizoenen later werden ze ook tweede in de Second Division. Het was Taylor gelukt om Watford in vijf seizoenen van de laagste naar de hoogste divisie te brengen. Op het hoogste niveau deed Watford ook meteen goed mee. Met de aanvallers Luther Blissett en John Barnes als grote smaakmakers. Watford werd meteen twee achter Liverpool en speelde een jaar later in de FA Cup finale. Die verloren ze van Everton. In 1987 verliet Taylor de club om manager te worden bij Aston Villa. Watford degradeerde meteen.

 

Terugkomen bleek lastig. In 1996 zakte Watford zelfs terug naar wat nu League One heet. Twee jaar later kwamen ze weer terug en met uitzondering van twee jaartjes Premier League, houden ze het nu al een tijdje uit in de Championship. Best knap, want qua achterban hoort de club echt tot de kleinere clubs. Zowel Graham Taylor, die in 1997 opnieuw manager van Watford werd en er tweemaal op rij mee promoveerde, als Elton John, zijn weer terug bij de club. Taylor is tegenwoordig voorzitter en John is een soort erepresident. Hij is allang niet meer de grote eigenaar van de club, maar is nog altijd in bezit van een pakket aandelen. Watford is nu vooral bezig met activiteiten naast het veld, zoals het verbouwen van het stadion. Tot die tijd is het overleven geblazen, want qua selectie stelt het allemaal niet zoveel voor.

 

We hadden dan ook weinig hoop dat het een leuke wedstrijd zou worden. Om toch een leuke dag te hebben, besloten we om eerst een carboot sale te vincken. Misschien vonden we wel mooie voetbaldingen. Helaas bleek het een tegenvaller te zijn. Veel speelgoed en vieze kleren. Binnen een kwartiertje waren we weer weg. Ondertussen kochten Oostblokkers en Afrikanen zich helemaal gek. Zo bleken vooral bombastische lampen het goed te doen. Doordat de rommelmarkt zo tegenviel, waren we al vroeg in Watford. De vorige keer had ik niets van dat stadje gezien, dus het was wel leuk om dat deze keer wel te doen. Het bleek ook alleraardigst te zijn. Best netjes daar, dus genoeg reden om in een koffiehuisje te gaan vegeteren en de voorgaande wedstrijden te analyseren.

 

Twee uur voor de aftrap liepen we maar eens richting stadion, dat dichterbij bleek te zijn dan gedacht. Het stadion was zelfs nog dicht, toen we er arriveerden. Niet erg, want zo kon ik eens rustig observeren wat er zoal rondom het stadion zich afspeelt. Eenmaal in het stadion, werden we aangesproken door een mannetje in een strak t-shirt. Hij wilde weten of een van ons PonteCarlo was. Dat scheen ook een vincker te zijn en doordat wij de Non-League Paper aan het lezen waren, dacht hij dat wij het waren. Hij was zelf ook een vincker en organiseerde übervincktrips in Cornwall en Devon. Tijdens die trips kun je tien wedstrijden in vier dagen vincken. Niet mijn kopje thee, want vaak zijn het alleen velden met een touwtje er omheen. Het mannetje was zo bezig met aantallen, dat hij al was vergeten waar hij de dag ervoor was geweest. Vreemd.

 

Na die gekke ontmoeting, was het tijd voor de wedstrijd. Die was zelf was vrij matig. Doordat we totaal geen verwachtingen hadden, viel het eigenlijk wel mee. Doordat er geen mensen voor me zaten, kon ik lekker asociaal gaan zitten met mijn bene vooruit. Zo in het zonnetje was het best goed toeven. De fans van Birmingham waren redelijk luidruchtig en disten de verdwenen tribune van Watford door “What the Fucking Hell is That?” richting de resten te zingen. Ondertussen scoorde Adam Rooney de 0-1. Dat beloofde wat, want wedstrijden waarin ik hem de 0-1 zie maken, zijn altijd goed. Zoals de ALBA Challenge Cup Final in 2009. Helaas werd het nu geen klassieker. Alleen de laatste tien minuten waren genieten. Watford kwam gelijk, maar twee minuten voor tijd leek Brum de pot te beslissen. Toch kwam Watford nog terug en werd het uiteindelijk 2-2.

 

Het was zeker niet de leukste wedstrijd, de beste sfeer of het mooiste stadion van onze trip, maar toch was het nog best een leuke dag geworden. We konden lekker vegeteren in het zonnetje, de stad Watford was een meevaller en door het spectaculaire einde, viel zelfs de wedstrijd mee. Het was een typische luie zondag geweest. We hadden nog maar een dagje van onze vincktrip voor de boeg. Een dag waar ik best wel naar uitkeek, want een dubbel met twee leuke stadions is altijd oké. ’s Avonds sliepen we in Barking en dat is niet echt een aanrader. Het hotel stonk naar wc-verfrisser en dat hele Barking is een grote pauperbende. Dat onze auto niet gejat was de volgende dag, was een regelrecht wonder.



Het rapport

Het stadion:

Vicarage Road heeft flink wat veranderingen ondergang sinds mijn laatste bezoek aan de club. Helaas niet ten positieve. Er zijn rondom het stadion allemaal lelijke gebouwen neergezet en de East Stand is bijna helemaal P-P. Toch is het geen verkeerde plek om een potje voetbal te kijken, want de Sir Stanley Rous Stand blijft leuk door zijn vreemde dak en de twee tribunes achter beide doelen zijn ook aardig. Nu nog even een vierde tribune en je hebt een leuk stadion voor de Championship.

De wedstrijd:

Vooraf leek deze pot me een garantie voor 0-0. Watford is het seizoen erg slecht gestart en Brum had de wedstrijd tegen de jankbuilen nog in de benen. Het begin was ook niet best. Met name Watford bakte er niets van. Gelukkig scoorde Birmingham voor de rest en dat was de inleiding van een uitermate leuke tweede helft. Uiteindelijk werd het 2-2 en dat mag Brum zichzelf verwijten, want ze hadden het al veel eerder kunnen afmaken.

De omgeving:

Het enige wat ik van Watford kende was de buurt rondom het stadion en die is niet best. Er ligt een ziekenhuis, volkstuintjes en een Vogelaarwijk. Dit keer liepen we wat anders en heb ik het centrum van Watford ook kunnen vincken en daar is niet mis mee. Best aardig allemaal en veel pubs. Ik snapte wel dat Brum zoveel man meenam, want dit zou ik ook een leuke away vinden.

De sfeer:

Het publiek van Watford bestaat uit brave huisvaders, oude oma'tjes en kantoorklerken. Vanuit die hoek was er dus weinig te verwachten, hoewel ze zich naarmate de wedstrijd vorderde lieten meeslepen. De fans van Birmingham staan bekend als een luidruchtige partisan crowd, maar de keren dat ik ze gezien heb, vielen ze me zwaar tegen. Dit keer niet. Er werd veel gezongen en het "What the Fucking Hell is That?" tegen de verdwenen tribune was hilarisch.

Overall:

Voorafgaand aan deze trip leek deze wedstrijd me de minste. Er waren amper alternatieven en aangezien alles beter is dan pim-pam-petten, wilden we toch wel gaan. Gelukkig was heet een grote meevaller en best leuk daar in Watford. Alles bij de club ging lekker relaxed en als je dan ook nog eens een leuke pot voetbal ziet, ben ik tevreden. Een dagje Vicarage Road is dan ook zeker aan te raden.



De statistieken

Watford v Birmingham City 2-2 (28/08/2011)

39. Adam Rooney 0-1

80. Marvin Sordell 1-1

88. Chris Wood 1-2

90. Martin Taylor 2-2

Ground: Vicarage Road, Watford

Visits: 2

Season: 2011-2012

Competition: Championship

Position Watford: 22

Position Birmingham City: 18

Gate: 11397

Match Number in England: 150

Goals: 406

Line up Watford:

Loach, Dickinson, Taylor, Mariappa, Doyley, Eustace, Yeates (72. Deeney), Forsyth, Hogg, Weimann, Sordell

Line up Birmingham City:

Myhill, Carr, Murphy, Ridgewell, Spector, Davies, Burke, Beausejour, Redmond, Rooney (79. Jerome), Wood

Yellow Cards:

Hogg (Watford), Redmond (Birmingham City)



De foto's

Watford bleek een aardig stadje te zijn

...

Maar wij kwamen natuurlijk voor voor het voetbal

Recht tegenover de hoofdingang staat The Red Lion. Helaas P-P

Hier die, wat lelijke, ingang

Lelijke buitenkant van de Rookery Stand

Het ziekenhuis staat echt tegen het stadion aangebouwd

Het straatje achter de, bijna verdwenen, East Stand

Kleine clubshop, veel keuze

...

Buitenkant van de Sir Stanley Rous Stand, met dat typisch Franse dak

Vuilnisbakken met een moraal rondom het stadion

...

De resten van de East Stand, erg pijnlijk om te zien

Rookery Stand

Vicarage Road Stand

Sir Stanley Rous Stand + apart dak

Het enige dat nog overeind staat van de East Stand. Triest

Harry the Hornet was er ook...

... en moest meteen van een Fransman poseren met een Franse vlag

Misschien wel een nieuwe hobby van me; stoeltjes met "116" fotograferen

Mannetjes komen het veld op

De Rookery Stand was redelijk gevuld

Het uitvak overigens ook

Huddle voor de wedstrijd

Kansje op een mogelijkheid

Steve Carr, de oude rot

Consternatie

2-2, gekkenhuis in Watford

...


 

 

© 2005 All Rights Reserved.