Watney Cup

Ik koop eigenlijk altijd een programmaboekje als ik in Engeland naar een wedstrijd ga. Meestal is het een orgie aan propaganda, maar de historische stukjes lees ik graag. Bij sommige clubs staat er dan iets in over een of andere vage Cup die ze ooit hebben gewonnen. Meestal besteed ik daar geen aandacht aan, maar pas geleden las ik voor de zoveelste keer iets over de Watney Cup. Mijn interesse was meteen gewekt en naarmate ik er meer stukjes over las vind ik het toch wel tijd dat doingthe116 er ook eens aandacht aan mag besteden. Het was namelijk best een aardig toernooi waar enkele opvallende dingen zijn gebeurd.

De Watney Cup dus. Voor het eerst kwam er een beker met een sponsornaam, want de League Cup heette nog gewoon League Cup en geen Milk Cup, Carling Cup of de Littlewoods Challenge Cup. De Watney Cup was dus de trendzetter voor deze afschuwelijke namen. Watney, eigenlijk Watney Mann, was een bierbrouwerij uit Londen. Samen met de FA werd er een plan opgezet om voorafgaand aan het seizoen een bekercompetitie te spelen. Het format was simpel: uit alle vier de Leagues mochten twee ploegen deelnemen om via knock-outwedstrijden uiteindelijk de winnaar te bepalen. De deelnemende ploegen moesten echter wel iets presteren en dat was doelpunten maken, veel doelpunten maken. Het waren namelijk de twee clubs die de meeste goals hadden gemaakt die mochten meedoen, uitgezonderd de teams die gepromoveerd waren en de clubs die Europees voetbal hadden gehaald. Er werd zelfs een contract met een televisiestation afgesloten, zodat de wedstrijden live te zien waren, een rariteit in de jaren zeventig. Er kwamen nog enkele noviteiten bij: als een wedstrijd gelijk zou eindigen zouden er penalty's worden genomen (dat was nog nooit gebeurd in Engeland) en er bestond alleen buitenspel in beide zestienmetergebieden. Bij de loting konden twee clubs uit dezelfde competitie elkaar niet treffen en zou het team uit de laagste divisie altijd thuis spelen in de eerste ronde.

1970: The first penalty shootout

Op 1 augustus 1970 werd er in vier verschillende stadions het fluitsignaal gegeven voor de start van de Watney Cup. Deelnemers waren Aldershot en Peterborough United uit de Fourth Division, Reading en Fulham uit de Third Division, Sheffield United en Hull City uit de Second Division en ten slotte Manchester United en Derby County uit de First Division. Een bont gezelschap en dat waren ook de uitslagen uit die eerste speelronde. 0-6, 3-5, 0-4 en 2-3 waren toch leuke wedstrijden geweest voor de liefhebbers van veel doelpunten. Helaas geen enkele stunt, want alleen de clubs uit de hoogste twee Leagues waren nog over.

In de ronde erna vond de eerste penaltyserie ooit plaats in het profvoetbal. Niet langer was loting beslissend en hele revolutie in het voetbal. Op Boothferry Park in Hull had de plaatselijke club Manchester United – twee jaar eerder nog winnaar van de Europa Cup I – op 1-1 weten te houden. De eerste penalty ooit werd genomen door een van de grootste namen die het Britse voetbal heeft gekend en zo hoort het natuurlijk ook. De Vijfde Beatle – George Best – was het die als eerste een penalty scoorde. De eerste die miste was ook een grote naam: Denis “hakballetje” Law zag zijn penalty gestopt worden.

Een strijd tussen twee clubs uit de hoogste divisie en wat voor teams. Derby County was het seizoen ervoor vierde en twee jaar later zouden ze zelfs de landstitel pakken. Dit alles was toe te wijzen aan een man, Brian Clough de jonge manager van Derby. Manchester United was wat in het verval geraakt en de club zou zowel in 1970 als 1971 als achtste eindigen. In 1974 degradeerde de club zelfs naar de Second Division. Busby tegen Clough, een heel interessant duel. Clough, hongerig naar zijn eerste prijs als manager, zette zijn team op scherp door middel van zijn bekende motivatietaktieken. Voor Busby was dat een stuk lastiger. Wat wil je ook als je spelers hebt die de Europa Cup I hebben gewonnen. Clough's kunstje werkte goed, want de Mancunians werden opgerold met 4-1. De eerste prijs was binnen voor Clough en Derby. Niet wetende wat er nog allemaal zou komen. De organisatoren waren tevreden, want de Watney Cup was een succes geweest in de eerste editie.

Uitslagen

Kwartfinale (01/08/1970):

Aldershot v Sheffield United 0-6

Fulham v Derby County 3-5

Peterborough United v Hull City 0-4

Reading v Manchester United 2-3

Halve finale (05/08/1970):

Derby County v Sheffield United 1-0

Hull City v Manchester United 1-1

Finale @ The Baseball Ground, Derby (08/08/1970):

Derby County v Manchester United 4-1

1971: Graham's Granddads done it again

Doordat de eerste editie van de Watney Cup een succes was geworden, werd er besloten om het jaar erop opnieuw het toernooi te organiseren. Deelnemers waren Colchester en Crewe uit 4, Halifax en Wrexham uit 3, Carlisle en Luton uit 2 en West Brom en – opnieuw – Manchester United uit de hoogste divisie. Carlisle en West Brom versloegen hun opponenten uit de lagere divisies, maar stunts waren er in Colchester en Halifax. Colchester was te sterk voor Luton Town, terwijl Halifax Town een van zijn mooiste overwinningen uit zijn geschiedenis haalde. Het grote Man United werd met 2-1 verslagen. Dat het 'maar' de Watney Cup was interesseerde de Shaymen helemaal niets. Het bleef nog lang onrustig in Yorkshire na dit resultaat.

De ronde erna was het over met de pret. West Bromwich Albion bleek te sterk te zijn op The Shay. Op Layer Road in Colchester vond wel weer een verrassing plaats. Graham's Granddads bleken met 2-0 te sterk voor Carlisle United, dat twee divisies hoger uitkwam. De verrassing was minder groot dan het leek. In het team van Dick Graham zaten namelijk veel oude spelers, die al veel hadden meegemaakt. Een heel seizoen was wat te lang voor ze (ze zaten in die jaren muurvast in de Fourth Division), maar van een bekerstunt waren de opa's (acht van de elf basisspelers waren 30+) niet vies. De meest opvallende vond zes maanden eerder plaats. In het toernooi om de FA Cup versloeg Colchester Leeds United met 3-2. Tot op de dag een van de grootste stunts ooit in dat toernooi. Colchester speelde namelijk op het vierde niveau, terwijl Leeds United destijds hét topteam van Engeland werd gezien. Het was ook na die wedstrijd dat het team de bijnaam Graham's Granddads kreeg.

Op 7 augustus vond de finale plaats op The Hawthorns. De vorige twee stunts van Colchester vonden in eigen huis plaats en waren tegen Second Division clubs. Nu was de tegenstander West Bromwich Albion, die al sinds 1949 op het hoogste niveau uitkwamen. De club was daarin de laatste jaren een grijze middenmotor, maar dat zou ruim voldoende moeten zijn om Colchester United op de pijnbank te leggen (die werden namelijk slechts elfde in de competitie dat jaar). Negentig minuten later spinden de organisatoren van geluk. Deze wedstrijd had alles waarvoor de Watney Cup was bedoeld. Het werd namelijk 4-4. Voor de tweede maal moesten penalty's de beslissing geven. Ditmaal echter voor de Cup, dus er was wel wat spanning. De meeste spelers hadden nog nooit een penalty genomen. De oude garde van Colchester bleken meer over zenuwen van staal te beschikken, dan de jongere spelers van van WBA. Graham's Granddads hadden hun eerste, en tevens laatste, prijs binnen.

Uitslagen

Kwartfinale (31/07/1971)

Colchester United v Luton Town 1-0

Crewe Alexandra v Carlisle United 1-3

Halifax Town v Manchester United 2-1

Wrexham v West Bromwich Albion 1-2

Halve finale (04/08/1971):

Colchester United v Carlisle United 2-0

Halifax Town v West Bromwich Albion 0-2

Finale @ The Hawthorns, West Bromwich (07/08/1971)

West Bromwich Albion v Colchester United 4-4 (Colchester wns met 3-4)

1972: Pirates hijack the Cup

Met zo'n schitterende finale als in 1971 was het niet meer dan logisch dat er in 1972 weer een Watney Cup kwam. Uit 4 kwamen Peterborough en Lincoln City, uit 3 Bristol Rovers en Notts County, de Second Division vaardigde Blackpool en Burnley af en de favorieten waren de First Divisionclubs Wolverhampton Wanderers en Sheffield United. De Wolves gingen af als een gieter, nadat ze met 2-0 verloren bij Bristol Rovers. Ook Peterborough verraste, door Blackpool na penalty's te verslaan. De 0-0 uitslag (de eerste in de Watney Cup) was de organisatie een doorn in het oog. Er vielen in totaal maar zes goals in de vier wedstrijden en er begon wat gemor te ontstaan. Dit was niet echt de bedoeling van dit toernooi.

De halve finales waren wat dat betreft iets beter. Sheffield United versloeg Peterborough met 0-4 in eigen huis, terwijl Bristol Rovers opnieuw een stunt uithaalden. Met 0-2 werd er gewonnen op Turf Moor. Knap, want die club speelde een divisie hoger. Het was echter weer een ronde waar er in geen enkele wedstrijd allebei de teams scoorden. De publieke belangstelling was ook niet overweldigend geweest. Het was hopen op een leuke finale, anders zou het lastig worden om het jaar erop weer een Watney Cup te organiseren.

De finale werd een aanfluiting. In het aftandse Eastville Stadium van Bristol Rovers vonden beide clubs het belangrijker om goals te voorkomen dan ze te maken. Een logische beredenering van Bristol Rovers, aangezien Sheffield United gewoon een goede First Divisionclub was en de eerste twee wedstrijden met 0-3 en 0-4 had gewonnen. Na negentig vervelende minuten schrok het publiek weer wakker om opnieuw naar een penaltyserie te gaan kijken. Het werd een echte thriller en wederom won de 'kleinere' club. Ditmaal was het 7-6 en voor eigen publiek mochten de spelers van Bristol Rovers een ereronde lopen. Tot de dag van vandaag is het de enige beker van enige importantie die de Pirates hebben gewonnen.

Uitslagen

Kwartfinale (29/07/1972):

Bristol Rovers v Wolverhampton Wanderers 2-0

Lincoln City v Burnley 0-1

Notts County v Sheffield United 0-3

Peterborough United v Blackpool 0-0 (Peterborough wns)

Halve finale (02/08/1972):

Burnley v Bristol Rovers 0-2

Peterborough United v Sheffield United 0-4

Finale @ Eastville Stadium, Bristol (05/08/1972):

Bristol Rovers v Sheffield United 0-0 (Bristol Rovers wns met 7-6)

1973: This is the End

De 0-0 finale van het jaar ervoor was een tegenvaller, maar toch werd er opnieuw een Watney Cup georganiseerd. Vanuit de laagste divisie waren het Mansfield Town en – voor de derde maal en daarmee recorddeelenemer – Peterborough United, titelverdediger Bristol Rovers kon zijn Cup verdedigen, want samen met Plymouth Argyle, waren zij de vertegenwoordigers van de Third Divison. De stadsgenoot van de Rovers, Bristol City, en Hull City kwamen uit de Second Division en de topteams waren West Ham United en Stoke City.

First Divisionclubs die penalty's moeten nemen op Eastville, dat is geen succes. West Ham kwam daar ook achter, nadat ze 1-1 hadden gespeeld. Voor de rest wonnen de drie hoogstgeplaatste clubs. In de halve finale was het afgelopen voor Bristol Rovers, de enige club die de Watney Cup tweemaal had kunnen winnen. Hull City was met 0-1 te sterk. Ook stadsgenoot Bristol City vloog eruit: Stoke City was in eigen huis met 4-1 te sterk. Stoke v Hull als finale. Het zou, wegens teruglopende belangstelling, de laatste wedstrijd ooit zijn in de Watney Cup.

Stoke was de topfavoriet. Ze stonden aan de vooravond van een goed seizoen (een vijfde plek) en hadden in 1972 hun enige hoofdprijs tot nu toe (de League Cup) gewonnen. Hull was niets meer en niets minder dan een grijze middenmotor op het tweede niveau. Stoke moest dit dus winnen en zou dat dan ook zakelijk doen. 2-0 in een weinig verhefende finale. In de laatste twee jaar was er weinig meer te genieten geweest in de Watney Cup en hoe snel de beker was opgekomen, zo snel was hij weer verdwenen. De enige herinneren aan de beker zijn nog de programmaboekjes waarin de Cup bij het palmares staat en het liedje “Rod Hull Is Alive, Why?" van Half Man Half Biscuit, waarin de band zich afvraagt of de Watney Cup nog ooit terugkomt.

Uitslagen

Kwartfinale (11/08/1973):

Bristol Rovers v West Ham United 1-1 (Bristol Rovers wns)

Mansfield Town v Hull City 0-3

Peterborough v Bristol City 1-2

Plymouth Argyle v Stoke City 0-1

Halve finale (14/08/1973):

Bristol Rovers v Hull City 0-1

Stoke City v Bristol City 4-1

Finale @ Victoria Ground, Stoke (18/08/1973):

Stoke City v Hull City 2-0

Wat statistieken ten slotte. De Watney Cup werd in zijn vierjarige bestaan twee keer gewonnen door een club uit de hoogste divisie, eenmaal door een club uit de derde en zelfs eenmaal door een club uit de vierde. Peterborough United mag met recht zich de ultieme Watney Cup-club noemen met drie deelnames. Niet echt verrassend dat in deze beker maar slechts tweemaal een 0-0 viel te noteren in 28 wedstrijden, terwijl er tweemaal acht keer werd gescoord in een wedstrijd. Jammer dat deze beker maar zo'n kort leven is beschoren geweest, want dit zou best een leuk alternatief zijn voor de oefenprogramma's van de diverse clubs. Als we kijken zou er nu over een paar weken een toernooi zijn geweest tussen Manchester City en Tottenham Hotspur uit de Premier League, Reading en Watford uit The Championship, MK Dons en Bristol Rovers uit League One en uit League Two zouden Dagenham & Redbridge en Rochdale mee mogen doen. Manchester City spelend op Spotland in het naburige Rochdale zou geen vervelend affiche zijn. Dat is namelijk nog nooit eerder in de geschiedenis gebeurd. Of de Londense derby tussen Dag & Red en de Spurs op Victoria Road. Ook al een wedstrijd die nog nooit plaatsvond. Dus, terug met die Watney Cup.