Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Wednesday2

Het verslag

 

 

“Die, Die, Piggy Piggy, Die”

 

Op 18 februari 2006 bezocht ik Sheffield Wednesday v Sheffield United. Destijds waren we nog jong en deden we zo’n pot in een dagtrip (moet ik nu niet meer aan denken). Het was genieten met de zachte G. Een schitterend stadion en dito sfeer. Een van de beste derby’s die ik heb bezocht in Engeland. Alleen Blackburn v Burnley was nog beter. Later bezocht ik ook de Steel City derby op Bramall Lane en hoewel de uitslag met meer beviel, ditmaal won Wednesday met 1-2, vond ik de versie op Hillsborough beter. Toch wilde ik ze dit jaar allebei bezoeken, want de derby op League One leek me wel heel apart. Helaas kon ik in oktober niet aanwezig zijn op Bramall Lane, maar voor de uitvoering op Hillsborough maakte ik mijn agenda leeg en zo stond ik zes jaar en zes dagen na dato weer naar Sheffield Wednesday v Sheffield United te kijken.

 

Ik heb al vaker hier geschreven dat ik geen favoriete club heb in Engeland, maar dat als ik er eentje zou moeten kiezen, het Sheffield Wednesday zou zijn. Ik kreeg ergens begin jaren negentig een sympathie voor deze club. Ik vond de shirts mooi en was fan van Chris Waddle. Verder sprak de naam “Wednesday” me erg aan. Veel originele dan de toevoegingen “United”, “City” of “Town”. De naam vindt zijn oorsprong in het feit dat de cricketers die de club in 1867 hebben opgericht, op woensdagmiddag vrij waren en daardoor op die dag konden sporten. Vandaar dat ze bij United nu het aparte spreekkoor “We hate Wednesday” zingen. Ze zingen dit altijd en overal, zoals een klein broertje betaamt, wat dan weer reactie oplevert van tegenstander. Zo zongen ze bij Millwall ooit keihard “We hate thursday”, als reactie op het spreekkoor van The Blades.

 

Een van de meest opvallende dingen aan deze rivaliteit vind ik dat United heel veel dingen van Wednesday overneemt. Het waren The Owls die als eerste op Bramall Lane speelden, destijds nog een cricketground. Doordat de huur nogal hoog was, besloot Wednesday te verhuizen naar een nieuw stadion: The Olive Ground. De cricketclub was hier niet echt blij mee, want dit scheelde ze flink wat inkomsten. Vandaar dat het bestuur besloot om in 1889 zelf een voetbalclub op te richten: Sheffield United. Beide voetbalclubs hadden bijnamen die verwezen naar de staalindustrie van de stad. Sheffield United had de bijnaam The Cutlers en Sheffield Wednesday… The Blades. Pas toen Sheffield Wednesday weer verhuisde, ditmaal naar Hillsborough in de wijk Owlerton, kregen ze de bijnaam The Owls. Bizar genoeg nam United toen de bijnaam van Wednesday over.

 

Was het daarna afgelopen met het plagiëren? Nee. De rivaliteit tussen beide clubs werd steeds groter en veel fans van Wednesday besloten zo ver te gaan dat ze zelfs geen bacon meer aten. Dit omdat de rood-witte kleuren van bacon teveel op het shirt van United leken. Ze noemden de fans van United dan ook The Pigs. Dat vonden ze bij United niet echt leuk en ze besloten daarom voortaan ook de fans van Wednesday The Pigs te noemen, omdat Hillsborough vroeger een varkenshoederij was. Tsja, origineel zijn ze niet echt in het rode deel van de stad. Wednesday was de eerste club die een hoofdprijs pakte (FA Cup in 1896) en uiteraard kon United niet achterblijven. Ze wonnen de titel (hun enige) in 1898 en pakten een jaar later de FA Cup. Die wonnen ze nog drie keer (1902, 1915 en 1925). Wednesday won slechts driemaal de FA Cup (behalve 1896, ook in 1907 en 1935), maar werd wel vier keer kampioen (1903, 1904, 1929, 1930).

 

Als je die jaartallen ziet, weet je meteen dat de topjaren van het voetbal in Sheffield al lang voorbij zijn. Er was in de jaren negentig nog even een opleving met de winst in de League Cup voor Wednesday in 1991 en die befaamde halve finale van de FA Cup tussen beide clubs. Maar daarna was het niets meer. Sheffield United heeft vanaf 1994 maar één jaartje in de PL gespeeld, terwijl Wednesday sinds de degradatie in 2000 daar niet meer te vinden is. Eeuwig zonde, want Sheffield is zo’n geweldige voetbalstad. Het moderne voetbal (niet het commerciële van nu, maar dat van halverwege de 19de eeuw) is daar geboren en het is een stad met weinig gloryhunters. Je bent blauw of rood, op een paar droeftoeter na die geilen op succes en voor Man United zijn. Zo’n stad gun je eigenlijk wel twee clubs op het hoogste niveau. Liever wat uit Sheffield dan wéér een Londense club.

 

En dan heb ik het nog niets een over de stadions gehad, want dat zijn ook juweeltjes. Bramall Lane is het oudste stadion van Engeland waarin momenteel nog gevoetbald wordt, hoewel het oorspronkelijk een cricketground was. The Kop van Bramall Lane is fantastisch, maar ook de rest is mooi verbouwd met respect voor het verleden. Toch haalt dat stadion het in mijn ogen niet bij Hillsborough. Dat is toch wel mijn favoriete grote ground in Engeland. De laatste verbouwing was in 1996 en sindsdien is er weinig meer aan gedaan. Gelukkig maar, want het is prachtig. Er zijn geen terraces meer over, maar zelfs dan is het nog genieten. Het ademt nog echt een nostalgisch gevoel uit. De gigantische Kop is mooi, terwijl Leppings Lane oervoetbal uitstraalt. Die laatste tribune geeft me nog altijd een unheimisch gevoel door wat er in 1989 is gebeurd. De North Stand is ook prachtig, terwijl de South Stand en haar gable gewoon pure porno zijn.

 

Voor een wedstrijd als deze is het niet moeilijk om een auto vol te krijgen. Waar Ad-Café de dag ervoor nog voor een andere pot koos dan wij, wilde hij nu heel graag mee naar Hillsborough. De laatste keer dat hij er was geweest, ergens midden jaren tachtig tegen Manchester United, was de oude Kop nog een gigantische staantribune *kwijl*. Het was Ad snel gelukt om ons allemaal jaloers te krijgen. Voor hem zou het nu aanvoelen als een nieuw stadion, met al die verbouwingen. SJ en ik waren dan wel Hillsborough-veteranen, maar ook wij liepen steeds sneller toen het stadion in zicht kwam. We kwamen vanaf een heuvel naar beneden en dat leverde een fantastisch beeld op. Je hebt bij Millwall die befaamde arches, waardoor je het stadion al ziet liggen. In Sheffield heb je dat ook, want je ziet Hillsborough al liggen als je onder die hoge spoorbrug doorkijkt.

 

Bij het stadion aangekomen was het tijd voor het traditionele rondje. Het blijft een heerlijke bak, met aan iedere kant wel iets 'eigens'. We bezochten het monument voor de slachtoffers van 1989 en verbaasden ons weer over hoe dat riviertje het hele stadion blank heeft kunnen zetten. Bij Leppings Lane stonden de uiltjes en de zwaardjes door elkaar heen. Stadsderby's zijn toch vaak iets minder agressief dan streekderby's. Logisch ook, want de bloedbanden lopen door beide clubs heen, terwijl dat in een streekderby minder is. Toch scheen er die ochtend wat gezeik te zijn geweest in de stad, maar daar hebben wij niets van meegekregen. Je merkte wel dat er een bepaalde spanning rondom deze wedstrijd hing. Wednesday moest winnen om aansluiting te houden bij United. Bij verlies leek de tweede plek wel heel ver weg.

 

In de tabloids was die ochtend al te lezen dat Wednesday-manager Gary Megson, ongeacht de uitslag, zou moeten vertrekken. Zijn vervanger stond al klaar in de persoon van Dave Jones. Raar bericht, maar het bleek achteraf te kloppen. Wij gingen ondertussen een uurtje voor de aftrap naar binnen. Jeffrey a.k.a. Dutch Owl, die onze kaarten had geregeld, had echt voor perfecte plekken gezorgd. We konden het veld zowat aanraken en zaten dicht bij het uitvak. Altijd goed, want ik ben wel een liefhebber van wankergebaren maken en van de two-finger salute ben ik ook niet vies. We hadden ook een perfect zicht op The Kop en de heuvels daarachter. Om het helemaal compleet te maken, keken we recht tegen de South Stand aan. Beter konden we bijna niet zitten. Ik genoot weer van Hillsborough en het blijft in mijn ogen het mooiste stadion van Engeland. Eigenlijk alles is aanwezig, behalve een terrace.

 

Ik besloot nog even in de barretjes onder de tribune te gaan kijken om de stemming te gaan peilen. Tot mijn verbazing zag ik dat er gewoon bier werd verkocht. In Nederland wordt bij een wedstrijd de boel drooggelegd, maar hier in Sheffield niet. Je kon gewoon lekker boozen als je dat wilde. En zo hoort het ook. Een half uurtje voor de aftrap ging ik op mijn plek zitten. Ik kan er altijd van genieten om een stadion langzaam vol te zien lopen en de provocaties over en weer zijn ook mooi. Ondertussen kwam Jeffrey ook binnen. Hij had ook kaarten geregeld voor een stuk of tien gasten van VVV en verder wist ik ook dat een groepje Feyenoorders hier aanwezig was. Er zat dus een flinke delegatie Nederlanders op Hillsborough.

 

Aan rand van ons vak waren ze al flink bezig met Blades te provoceren. Die reageerden daar weer op, zodat er voor de wedstrijd al flink werd gezongen en gescholden. Heerlijk. Wat ook altijd genieten is bij Wednesday, is de opkomsttune: “Hi Ho Silver Lining” van Jeff Beck. Eerst die opbouw en dan keihard “Hi Ho Sheffield Wednesday”. Daar krijg ik nog altijd kippenvel van en zeker als ik er live bij ben. The Blades gingen er tegenin met hun “Greasy Chip Butty Song”, ook een klassieker. Het stadion was uitverkocht, maar helaas mocht er een deel van de tickets (die voor de tribune naast het uitvak) niet worden verkocht vanwege veiligheidsredenen. Toch zaten er 36364 man, een indrukwekkend aantal voor een wedstrijd op de derde divisie. Het voelde daardoor ook totaal niet aan als een pot in League One. Een dag eerder zat Ad-Café ook bij een derde divisie wedstrijd en daar kwamen 26500 man op af. Engeland blijft toch het voetbalwalhalla. Daar kan echt niets tegenop.

 

En dan is er nog de wedstrijd. Daarin was Sheffield United de veel sterkere ploeg in de eerste helft. Waar Wednesday zonder middenveld leek te spelen, combineerde United vaak vrij aardig. Het was eigenlijk wachten op de 0-1. Mooi was het als United weer een kans verprutste, want dan ging ons vak helemaal los. Vooral het “They are all fucking wankers at the Lane!” deed het erg goed. Ook vlogen er opblaasbare varkens, met een Sheffield United-shirtje aan, door ons vak. Aan beide kanten waren er mannetjes die het geheel niet zo goed konden kanaliseren, maar verrassend genoeg werden ze er niet uitgegooid. Bij Wednesday weten de stewards hoe het hoort. Jeffrey zat naast me en die was ondertussen helemaal op van de zenuwen en vreesde ieder moment de 0-1, maar die viel niet. Met 0-0 gingen we de rust in.

 

Na de rust zakte United helemaal weg. Heel apart om te zien. Gelukkig zaten we twee keer aan de helft waar alles gebeurde. Op de tribune bleef de sfeer fantastisch. Vooral het “Fuck of United, this city is ours.”  rolde regelmatig richting het uitvak. Die reageerden daar dan weer op. Eigenlijk was het jammer dat ik op het veld moest letten, want wat er op de tribunes gebeurde was veel interessanter. Dit bewees ook maar eens hoe belangrijk de plek is die je in een stadion kiest. Vorige keer zaten we op The Kop en dat was geweldig, maar nu beleefde ik het veel intensiever. Een mannetje van United werd ondertussen onder het gras gestopt en bleef liggen. Dat was de aanzet om de Sheffieldse versie van “Laat maar liggen, hij is dood” te zingen en die gaat “Die, Die, Piggy Piggy, Die”. Mooi lied, waarbij ik het niet kon laten om ook mee te zingen.

 

Ondertussen bracht Gary Megson de lange boomstam Gary Madine in het veld. Wednesday werd nu nog gevaarlijker en een paar keer dachten we dat de 1-0 zou vallen. Dat gebeurde uiteindelijk in de 73ste minuut, toen Chris O'Grady scoorde. Het vak ontplofte. Duizenden wankergebaren werden er richting het uitvak gemaakt, van waaruit geen kik meer te horen was. Heel gekke supporters die Blades. Die hoor je echt nooit als ze achterstaan. Dit is nu al de zoveelste keer dat ik dat meemaak. Rondom ons heen werden ze helemaal gek en het “Hark now hear, The Wednesday sing, United ran away. And we will fight for ever more, because of Boxing Day.” werd minutenlang gezongen. Het leek wel carnaval in Sheffield. Het bleef bij 1-0 en bij Wednesday geloofden ze weer in de promotie. In principe heeft United de beste papieren, maar wie weet.

 

Na de wedstrijd gingen we snel naar de auto om niet in de file te staan. Het was een machtig zicht om die mensenmassa buiten Hillsborough te zien. Wat een geweldige club is dit met een stadion dat eigenlijk in de Premier League hoort. Eeuwig zonde dat geld tegenwoordig alles bepaalt en dit soort clubs daar maar niet tussen kan komen. Ik hoop wel van harte dat Wednesday promoveert dit seizoen, want volgend jaar Leeds v Wednesday lijkt me een heel mooie pot. Is ook al zes seizoenen niet meer gespeeld. Misschien dat ik die dan niet alleen bij Leeds wil zien, maar ook bij Wednesday. Hillsborough blijft een traktatie waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. Ik kom er zeker nog een keertje terug. Hopelijk wordt de Steel City derby over een paar jaar in de PL gespeeld, dan heb ik deze pot op drie verschillende niveaus gezien.



Het rapport

Het stadion

Hillsborough is mijn favoriete stadion in Engeland dat nu nog overeind staat. Nadat ik er weer kwam, werd dat vermoeden weer eens bevestigd. Wat een geweldige bak is het toch. Alleen terraces ontbreken daar, voor de rest klopt alles. Ik was ontzettend blij met de plaatsen die we hadden, want we hadden een perfect zicht op zowel de Kop als het uitvak. Daarnaast lag de South Stand voor onze neus, met die prachtige gable. Zelf zaten we op de North Stand en ook dat is een geweldige tribune. Als je niet van Hillsborough houdt, klopt er iets niet. Aan dit stadion klopt alles.

De sfeer

Het was weer genieten op de tribune. We zaten vlak bij het uitvak en deden ook mee aan het provoceren. The Blades lieten zich ook goed horen in de eerste helft en het begin van de tweede helft. Alleen viel het weer helemaal stil op het moment dat ze achter kwamen. Raar publiek is dat ook, want juist dan heeft het team je nodig. Na dat doelpunt ging er bij het thuispubliek helemaal het dak eraf. Doordat ik grote sympathie heb voor The Owls voelde het ook niet als gloryhunten toen ik fanatiek mee ging zingen en springen. Wat een geweldige club is dat Wednesday toch.

De wedstrijd

Uitverkocht huis, veel politie op de been en een geweldige sfeer. Alles deed denken aan een topwedstrijd, behalve het voetbal. Wednesday bakte er in de eerste helft helemaal niets van. United was iets beter en met een beetje meer mazzel hadden ze de wedstrijd al voor de rust in de knip gehad. Dat gebeurde niet en The Owls kwamen goed terug in de tweede helft. Op het moment dat de 1-0 viel, was dat niet meer dan verdiend. Ik denk dat er in principe meer voetbal in United zit en dat zij ook gaan promoveren, maar deze slag was voor Wednesday.

De omgeving

Bramall Lane heeft het voordeel dat het stadion dicht bij het centrum ligt. Hillsborough ligt meer in een buitenwijk, maar ook daar is weinig mis met de omgeving. Het ineens opdoemende stadion als je vanuit de heuvel naar beneden loopt, de rivier naast de ground en huizen ernaast, zorgen ervoor dat het typisch 'Engels' aandoet allemaal. Gelukkig zijn er geen plannen om te verhuizen, want het stadion hoort hier gewoon te liggen.

Overall

Van de drie derby's die ik tot nu toe in Sheffield heb gezien, was dit de beste. We hadden perfecte plekken, uitstekende sfeer en zagen voor het eerst het thuisteam een keer winnen (hoewel ik de overwinning van The Owls op Bramall Lane niet vervelend vond).  Het zal misschien nog even duren voordat ik Hillsborough weer bezoek, maar dat ik er nog een keertje kom is wel zeker. Het zou fantastisch zijn als de Steel City derby over een paar jaar in de Premier League wordt gespeeld, dan heb ik die pot in drie verschillende divisies gezien. Alles bij elkaar was het een topweekend, met Gresley op zaterdag en deze pot op zondag. Enorme contrasten, maar allebei o zo leuk.



De statistieken

Sheffield Wednesday v Sheffield United 1-0 (26/02/2012)

73. Chris O'Grady 1-0

Ground: Hillsborough, Sheffield

Visits: 2

Season: 2011-2012

Competition: League One

Position Sheffield Wednesday: 3

Position Sheffield United: 2

Gate: 36364

Match Number in England: 161

Goals: 441

Line up Sheffield Wednesday:

Bywater, Buxton, Batth, Jones, Semedo, Johnson, Prutton (63. Jones), Lines, Antonio (90. Llera), O'Grady, Lowe (59. Madine)

Line up Sheffield United:

Simonsen, Lowton, Lescinel, Collins, Maguire, Montgomery (79.Flynn), Doyle, Williamson, Quinn (86. Beattie), Evans, Cresswell (84. Hoskins)

Yellow Cards:

-



De foto's



Wat een mooi welkomsdoek, op een crappy muur met een afschuwelijk gebouw op de achtergrond 



Vanuit ons hotel zagen we Bramall Lane van Sheffield United goed liggen



Maar wij kwamen natuurlijk voor Hillsborough



Voor de tweede keer ging ik deze pot vincken, een van de leukste derby's van Engeland



The Kop blijft imposant



Op deze North Stand zaten wij deze dag



Mooie turnstiles



Logo 1



Vanuit de achtertuintjes is de buitenkant van Leppings Lane goed te zien



Hier een nog beter zich. Mooi jaren zeventig design



Buiten stond alles door elkaar



Het Hillsborough Memorial, ter nagedachtenis aan de ramp in 1989



Hoofdingang...



... waar je alleen komt als je deze brug oversteekt



Logo 2



Resten van de heuvel waar The Kop op is gebouwd



Het lettertype doet me ook aan de jaren tachtig denken



De South Stand

The Kop



Leppings Lane, waar in 1989 de ramp zich voltrok



Een van de mooie dingen op Hillsborough is deze gable



Maar eerst nog even wat drinken



Op derdyday was er gewoon bier te koop in het stadion



Chris Waddle was er ook bij



Evenals deze twee uiltjes



Het blijft imposant om Hillsborough zo vol te zien



...



...



...



Zo hoort het; gewoon de bijnamen gebruiken



Actiemoment



En hier nog een



Ondertussen vlogen de opblaasvarkens door de lucht



...



GIRUY, Wednesday komt op 1-0



En daar blijft het bij. Sheffield is weer blauw



...



'They are all fucking wankers at the Lane!'



En het zit er weer op. Wat blijft dat Wednesday toch een heerlijke club met dito stadion


 

 

© 2005 All Rights Reserved.