"Watch the extension cord mate!"

Nadat er afscheid was genomen van een huilende Miss World (sorry groundhoppen heeft toch echt even voorrang) was het tijd om alvast een sneak-preview te nemen van de stadions van Notts County en Nottingham Forest. Onderweg nog even genietend van de pitoreske Ratcliffe-on-Soar Power station (we gaan voor de 59, alle Power stations in de UK) kwamen al snel de 2 stadia in zicht. Als eerste was Notts County aan de beurt. Sympathiek als deze club is had men de hekken voor ons open gelaten zodat er zonder problemen mooie plaatjes konden worden geschoten van het lege stadion. Een laaghangende winterzon gaf de ideale gelegenheid tot prachtige shots welke verderop in dit topic te bewonderen zijn. Ondanks de relatieve nieuwheid van dit stadion kwam het geheel toch positief en knus over. Nadat de broeken weer waren opgehesen was als volgende stadion de andere club uit Nottingham, Nottingham Forest aan de beurt. Deze gevallen reus die op het moment in de middenmoot van League One bivakkeert heeft een optrekje nog geen paar honderd meter van zijn sympathieke buurman neergezet.

Al snel bleek dat men security een belangrijk issue vond bij deze rode tent. Zoals al eerder aangegeven clubs met rood in het shirt zijn niet te vertrouwen zo ook Nottingham Forest. Als ware het een kruising tussen Colditz Castle en Fort Knox had men alles rondom het stadion afgesloten. Grote dichte deuren, tralies en prikkeldraad verwelkomden de nietsvemoedende groundhoppers. De wilde honden en geweren ontbraken om het geheel af te maken. Dat was de gastvrijheid van Nottingham Forest. Wel had men achter een deur om één of andere onduidelijke reden een gluurgat gemaakt wat ons in staat stelde 1 shot te maken van een stukje tribune met daadwerkelijk een plukje gras. Niet voor één gat gevangen werd er met de pimpcar om het stadion heen gescheurt op zoek naar een gat in de Nottingham Forest firewall. Een stel mannen in foute pakken maakten nog de indruk toegang te hebben maar ook dat leidde tot een dood spoor. Gefrustreerd door zoveel onvriendelijkheid van deze enorme ballentent die men Nottingham Forest noemt stellen we dan ook voor deze club door te laten degraderen naar de conference. Een dergelijke vertoning van ongastvrijheid verdient niets anders.

Door de acties van Crappingham Forest werd de reis richting Londen eerder aangevangen als verwacht. Onder het genot van een 5Live verslag waarbij de verslaggever steeds gefrustreerder raakte van het "cheating" van Sao Paulo kwam Londen al snel in zicht. Er was nog tijd genoeg wat Joost en mij de kans gaf toch alvast een voorproefje te krijgen van The Valley. Om daar te komen moet men zich een weg banen door het dichtbevolkste stoplichten gebied van Europa. Op 1 lokatie had de wegenbeheerder het voor elkaar gekregen 14 stoplichten op 8 vierkante meter asfalt te plaatsen. Eindelijk maar toch werd het stadion dan toch bereikt. De pimpcar werd veilig opgeborgen en tot onze grote vreugde bleek ook de Charlton clubshop geopend op zondagochtend. Allerhande artikelen waren verkrijgbaar waaronder de beste Charlton matches. Gek genoeg had men de recente wedstrijd tegen City nog niet in de catalogus opgenomen. Een schandalige omissie in mijn ogen. Rondom het stadion zelf leek Charlton qua security een blad uit het Forest boek te hebben genomen. Alles was vakkundig afgesloten. Even was er een sprankje hoop toen een man de poorten opengooide om een autootje binnen te laten. Al snel bleek deze man een afstammeling te zijn van NSB' ers aangezien hij over geen enkele ruggegraat beschikte. Met het zwakke excuus dat wij niet naar binnen mochten omdat hij geen eigenaar was van het stadion werden we afgescheept. Om de pijn te verzachten werden we in de pimpcar naar de top of The Valley gereden alwaar we een mooi panorama shot konden maken.

Omdat niet helemaal duidelijk was waar in de vele smalle straatjes van zuidoost Londen Parkview Road, Welling zich bevond werd besloten de portable TeeZee een 2e kans te geven.Leatherhead leek deze keer ver genoeg  weg om een herhaling van het Slough debacle te voorkomen. Deze keer leek de PeeZee zijn werk goed te doen aangezien al na een kleine 10 minuutjes het Welling stadionnetje in zicht kwam. Na wat foto's te hebben gemaakt van de buitenkant waarbij een schijndood fossiel graag op de foto wilde maar op het moment suprème bleek hij de diverse fotocamera's te snel af. Eerst maar wat eten in de pub die zich op 20 meter afstand van het stadion bevond: The Guy Earl Warwick Pub. Hier bleek dat Welling over een schitterende fossielen populatie beschikte en we besloten dan ook bij een van deze mannen aan te schuiven voor de maaltijd. De bestelling werd gemaakt en al snel bleek de authenticiteit van deze pub. Het bestek en de glazen waren amper gewassen waardoor uw correspondent mocht genieten van een glas met lippenstift en een vork welke in een vorig leven zilver was maar nu wit wegtrok. Vriendelijk werd het barsletje (inclusief bilnaad tattoo) gevraagd om een schone vork. Nadat ze de vork tussen haar bilnaad had gehaald en op SuperJohns hamburger had gespuugd kwam ze terug en kon de smakelijke maaltijd worden verorberd.

Door de lange wachttijden in de pub kwamen we dan ook een klein half uurtje voor de kick-off bij het stadion. Tot onze grote schrik durfde men daar het onmogelijke bedrag van maar liefst 9 pound sterling te vragen om te mogen kijken naar een wedstrijd in de first round van de FA Trophy. Hierdoor was het dan ook snel duidelijk waarom deze club niet meer als 600/700 mensen trekt in de competitie. Natuurlijk werd ook hier de clubshop overvallen en konden de heren Nakata, Shimutsu, Okari en Igaru hun gang gaan met de Sony's en Canon's in de aanslag. Welling bleek achter de doelen te beschikken over twee prachtige terraces en aan de lange zijde over een schitterende houten tribune welke voor 1 pond extra te bestijgen was. Enig minpuntje was de redelijk moderne plastic tribune aan de andere lange zijde.
Tijdens het intrappen was al snel duidelijk waarom Redbridge FC onderaan staat in de competitie. Het niveau van dit elftal oversteeg amper dat van Damacota 3 op zaterdagmiddag. Een kipper... euh keeper met boter aan zijn vingers, een ventje van 14 in het centrum van de verdediging en spitsen met de scherpte van de snuit van een een hamerhaai.

Omdat ik al wat vaker 0-0's had gezien in England werd ik dan ook verantwoordelijk gehouden voor de 0-0 in Cardiff. Nadat een typisch Engelse deerne van 1,60 en 160kg in een schitterende roze trainingspak zich dan ook bij ons voegde was het dreigement duidelijk. Of we kregen vandaag doelpunten of de arme noordeling zou worden gedwongen tot orale seks met dit specimen. Onder het motto dat men hoe dan ook entertainment wilde deze middag. Gelukkig voor mij bleek deze actie niet nodig en in no-time liep Welling uit naar een 3-0 voorsprong. Niet in het minst door grabbelaar die onder de lat stond bij Redbridge FC. Dit tot grote vreugde van de Welling clubkomiek die zich achter ons bevond. Diverse pareltjes werden richting de ongelukkige man gegooid. "It's a ball keeper, you should catch it sometimes" dit alles gebracht in dat heerlijke Zuidlondense accent. Hoewel de wedstrijd na rust een beetje voortkabbelde bleek de clubkomiek door te gaan. Bij een wissel wist men zelfs een duur electronisch bord tevoorschijn te halen wat de komiek noopte tot de opmerking :"State of the art electronics mate! Watch out you don't trip over the extension cord!" Na een mazzelgoaltje van Redbridge en een mooie genomen vrije trap van Welling besloot de scheidsrechter dat het genoeg was voor 1 middagje FA Trophy en floot voor het einde. De pimpcar werd opgezocht en de PeeZee leidde ons via duistere achteraf steegjes op de goede weg naar huis terug. Een rustige terugreis volgde waar opnieuw diverse onderwerpen varierend van Engelse comedy tot wereldgeschiedenis de revue passeerden. En veel sneller als verwacht kwam voor mij Breda weer in zicht. Na eerst opnieuw te zijn geslagen en geschopt werd ik uit de auto geschopt met de tekst: "En laat uwem nare rotkop nooit weer zien naar ventje!" Waarna ik teleurgesteld over zoveel onvriendelijkheid in mijn eigen autotje weer naar het noorden reed om daar om half 2 in mijn eigen bedje te kruipen.

Geschreven door: Chocovla

Een sympathiek welkom van een sympathieke club.

Voor de wedstrijd kon je al mooi naar binnen gluren. Een leuke ground.

De clubshop, die veel programmaboekjes van Charlton Athletic verkocht.

De Park View Road End. Hier stonden we de tweede helft.

De Cricketground End. Persoonlijk vond ik dat de minste van het stel. 

De Danson Park End. Hier stonden we de eerste helft. Leuke crash barriers heeft deze terrace.

De houten Main Stand. Een van de mooiste tribunes in het Non-League football.

De houten tribune van dichtbij. De verkleurde stoeltjes maken het af.

Bemoste terraces.

Ze hadden er veel op Park View Road; beroeste floodlights.

De grootste kippenvanger die ik ooit heb gezien. Sieb Dijkstra is er niets bij.

In de rust kwam ik dit gluurgat tegen.

Achter de Main Stand liep dit steegje. Je bent hier nog wel in de ground.

Actie moment uit een wedstrijd die Welling United heel simpel won.

Hier legde Welling er na rust nog maar eentje in.