Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Wembley

Het verslag

          

 

The Battle for a Place in the League

Wembley, misschien wel de heiligste plek in de voetbalwereld. Het oude Wembley heb ik nooit gezien. Ik vond dat ook een verschrikkelijk lelijk stadion met die sintelbaan. Enige mooie waren de ‘Twin Towers’ en het feit dat er veel legendarische wedstrijden op die plek zijn gespeeld. De 3-6 nederlaag van de Engelsen tegen de Hongaren, de 4-2 overwinning van de Engelsen in de WK Finale tegen Duitsland en natuurlijk vele FA Cup finals. In 2000 werd het oude Wembley gesloten en helemaal platgegooid, dus ook de ‘Twin Towers’. Pas na zeven jaar en ongeveer één miljard euro aan kosten stond het nieuwe Wembley er. Op de 24 maart van 2007 werd het stadion geopend met een wedstrijd tussen Jong Engeland en Jong Italië. Het was meteen een test voor het stadion om te kijken hoe het verliep met de veiligheid. Die test doorstond het stadion glansrijk en vanaf die dag is het stadion erg vaak gebruikt voor voetbal en concerten.

 

Vorig jaar was ik eigenlijk al van plan om naar Wembley te gaan. Altijd leuk om zo’n stadion te zien tijdens zijn eerste wedstrijden. De week voor wij naar Blackpool v Yeovil (playoff final in League One) was Vinckie al naar zijn Exeter gaan kijken. Exeter verloor van Morecambe en mocht zich opmaken voor weer een jaartje Conference. Vinckie liet ons wat foto’s zien en ons enthousiasme voor Wembley was meteen getemperd. Wat een saai stadion was het. Die grote boog over het stadion heen was nog wel aardig, maar voor de rest leek het erg op het Emirates Stadium van Arsenal, alleen dan iets groter. De lust om naar dat stadion af te reizen voor Blackpool v Yeovil was meteen vergaan. Sowieso sprak de wedstrijd niet heel erg aan en als dan ook het stadion geen reden is om te gaan moet je het niet doen.

 

Dit jaar bereikte Exeter opnieuw de finale. Nu was de tegenstander Cambridge United. Aangezien we toch al in Engeland waren voor Rochdale & Stockport County en dit affiche veel meer tot de verbeelding sprak dan Blackpool v Yeovil. Er stond ook meer op het spel, want ondanks dat de Conference vaak als vijfde profdivisie van Engeland wordt gezien is het bereiken van League Two voor veel Conferenceclubs de heilige graal. De stap van Conference naar League Two is, vooral gevoelsmatig, honderd keer groter dan die van League Two naar League One. Voor beide clubs was het dus enorm belangrijk om vandaag te promoveren, maar vooral voor Cambridge was het van levensbelang. Die club had alles op dit seizoen gezet en zou in enorme problemen komen als ze niet zouden promoveren. Voor de mannen uit de universiteitsstad was het dus erop of eronder.

 

Bijna iedereen die vandaag bij Cambridge United in het veld stond wist dat ze het jaar erop zouden kunnen vertrekken als er niet werd gepromoveerd. Voor Exeter lag het wat anders. Die club heeft zijn zaakjes beter voor elkaar. De meeste liefhebbers van Engels voetbal zullen zich de documentaire “That Final Day” van Tom Egbers nog wel herinneren. Hierin werd er gestreden om degradatie uit wat nu League Two heet in het jaar 2002/2003. Exeter vloog eruit en kwam voor het eerst sinds 1920 niet meer uit in de League. De club had het financieel zwaar en werd overgenomen door de fans. Die hadden in 2004 enorme mazzel, toen Manchester United uit de koker rolde voor een wedstrijd in de derde ronde van de FA Cup. De club haalde gigantisch veel geld op, eerst doordat ze de helft van het entreegeld kregen van de eerste wedstrijd op Old Trafford en daarna, doordat het in Manchester 0-0 was gebleven, werd er nog flink wat geld opgehaald doordat de replay in Exeter live op televisie kwam. Man United won met 0-2, maar Exeter had financieel weer wat lucht.

 

In de Conference werd de eerste drie jaar net naast de playoffs gegrepen, maar afgelopen jaar was er die vijfde plek waardoor de club het mocht opnemen tegen Oxford United, een club die in 1986 nog op het hoogste niveau in Engeland speelde maar nu ook diep was weggezakt. Na de dubbele confrontatie moesten pingels de beslissing opleveren en het werd Exeter dat naar Wembley mocht. Daarin moest Exeter het opnemen tegen Morecambe, een club die nog nooit in de League speelde. Exeter was vooraf de favoriet, maar kon het nooit waarmaken. De club kwam nog wel op 0-1, maar na 90 minuten stond het 2-1 voor Morecambe. Exeter liep leeg en dit jaar had de club als doel om opnieuw de playoffs te halen. Uiteindelijk lukte dat en het mocht als nummer vier het opnemen tegen lokale rivaal Torquay. Twee van de meest bizarre wedstrijden volgden. Torquay tikte Exeter zoek en won zeer terecht met 1-2 bij Exeter. De Gulls hoefden het thuis alleen nog af te maken. In de 59e minuut scoorde Torquay de 1-0 en er leek niets aan het handje. Tot de 70e minuut, Exeter kwam en er begon wat paniek te ontstaan en toen in de 81e minuut Exeter ook nog eens een lichte penalty kreeg was het hek helemaal van de dag: 1-2. Daarna scoorde Exeter ook nog een in de laatste minuten de 1-3 en 1-4. In Torquay bleef men verbijsterd achter, terwijl ze bij Exeter zich gingen voorbereiden op Wembley.

 

Tegenstander Cambridge heeft een veel korte geschiedenis in de League als Exeter. Cambridge is dan ook geen voetbalstad. De universiteit en de ‘Varsity Boatrace’ tegen Oxford zijn belangrijke dingen in het leven van iemand uit Cambridge. Voetbal is toch een beetje voor het plebs. Dat zal ook de reden zijn waarom er pas sinds 1970 Leaguevoetbal te zien is in Cambridge. Toch zijn ze in die 35 jaar in de League hoger gekomen dan Exeter in zijn 83 jaar. De ‘Grecians’ uit Exeter bivakkeerden meestal op het laagste niveau, met zo nu en dan een uitstapje naar de derde divisie. Cambridge daarentegen heeft veel hoger gespeeld. In 1977 en 1978 promoveerde de club, waardoor ze op het tweede niveau terecht kwamen. Daar bleven ze zes jaar totdat het helemaal instortte. Een dubbele degradatie volgde en het jaar erop eindigde de clubs als 22e (van de 24) in de Fourth Division en moest in de hoge hoed voor de herverkiezing. Dat lukt en de club, waar het zelden saai was, schoot weer omhoog. In 1990 promotie naar het derde niveau en in 1991, na een kampioenschap, promotie naar het tweede niveau. Daar verbaasde de club iedereen en werd vijfde. Cambridge mocht meedoen aan de playoffs en had met een beetje geluk een van de clubs kunnen zijn die meedeed aan het eerste Premier League jaar. Dat lukte niet en in Cambridge moest men weer pas op de plaats maken.

 

In 1995 mocht de club weer gewoon beginnen op het laagste niveau en in 2005 was de financiële nood zo hoog dat voor het voortbestaan van de club werd gevreesd. Op 19 maart 2005 werd er daarom zelfs een zogenaamde ‘fanday’ georganiseerd en ondergetekende was erbij. De ‘fanday’ hield in dat er fans van allerlei Engelse clubs kwamen om de club een financiële boost te geven door de veel hogere kaartverkoop. Het was een leuke dag, want wij zagen een redelijk vol Abbey Stadium en een van de mensen die erbij was, was toevallig Vinckie, die zijn eerste Engelse wedstrijd zag. Wat ik me nog van Cambridge herinner is dat er in het programmaboekje stond dat ze uitgeroepen waren tot de club met de beste catering en daar was geen woord van gelogen. Meestal heb je in Engeland slappe hotdogs, rubberen hamburgers en zompige broodje, maar bij Cambridge was het erg goed toeven op dat gebied. Het stadion was ook best aardig en de club waar ik vooraf een hekel aan had (tijdens de Varsity ben ik altijd voor Oxford, misschien daarom? Ik weet het zelf ook niet.) begon ik zowaar sympathiek te vinden. Uiteindelijk degradeerden ze toch en kreeg de club zelfs nog tien punten in de mindering doordat het financieel zo slecht ging. Cambridge was dus weer een Non-League club en alle smerige Tories in de stad waren weer gelukkig.

 

Het eerste jaar in de Conference was het, mede door de geldproblemen, helemaal niets. Een saaie twaalfde plek voor de club die vooraf nog was ingeschaald bij de topfavorieten. In 2006/2007 ging het nog slechter en de club moest vrezen voor degradatie naar de Conference South. Uiteindelijk had de club vier punten genoeg om niet tegen Cambridge City te hoeven uitkomen. Dat zou de ultieme vernedering zijn voor de club. De angst zat er goed in en voorafgaand aan dit seizoen werd alles in zijn werk gesteld om uit de Conference te komen. Met manager Jimmy Quinn aan het roer, die veel managerervaring had opgedaan bij Leagueclubs als Reading, Swindon en Shrewsbury, zou het dit jaar het jaar voor Cambridge worden. Door een trage start bleek Aldershot al snel onbereikbaar en uiteindelijk werd het seizoen op plek twee afgesloten. Het Burton Albion van Nigel Clough (inderdaad de zoon van) was de tegenstander in de halve finale van de playoffs. De eerste wedstrijd in Burton werd met veel mazzel 2-2 en ook thuis was Cambridge niet de beste ploeg, maar na de 2-1 overwinning zeurde niemand daarover. Cambridge mocht naar Wembley voor een alles-of-niets wedstrijd.

 

Wat is het soms fijn om neutraal te zijn. We waren zo’n vijf uur voor de wedstrijd al in Londen en gingen nog even pindakaas, beschuiten en drop afleveren bij het nichtje van Chocovla. Die stelde voor om nog even wat te gaan eten bij haar. Vinckie werd helemaal gek, want die wilde minstens vier uur voor de wedstrijd al bij Wembley zijn. We zagen hem langzaam stukje bij beetje sterven, terwijl wij rustig onze croissantjes opaten. Mijn hart begaf het bijna aan de overdaad aan calorieën die in de chocolademelk zat die ik dronk. Vreemd genoeg stond op de verpakking dat deze chocolademelk werd aanbevolen door een Engelse topatleet. Weten we ook meteen weer waarom die Engelsen nooit iets presteren op de Olympische Spelen. Vinckie gaf ondertussen allemaal stille hints over Wembley, maar we tafelden rustig door. De redding was echter op komst, want ineens begon het nichtje van Chocovla over foto’s waarop Chocovla met baby’s stond. Sneller dan die Engelse topatleet kon lopen stonden we buiten. Hop de metro in en op naar een pub waar een mannetje zat dat de kaartjes voor ons had geregeld.

 

De pub zat nog een aantal stations van Wembley af, maar het stikte in die straatjes al van de voetbalfans en niet alleen van Exeter. Het mannetje gaf Vinckie nog op zijn kop dat hij zo laat was (drie uur voor de wedstrijd!!!), maar we kregen de kaartjes. Het waren erg mooie exemplaren. Als kaartjesfetisjist was ik nu wel tevreden na het debacle bij Rochdale met die lelijke tickets. Via de metro waren we zo bij Wembley en van afstand was het toch best indrukwekkend. De boog en de weg die naar Wembley liep helemaal vol met mensen was het uitzicht wel waard. Van dichtbij was het stadion weer helemaal niets. Het ziet er van buiten een beetje uit als een kantoor, alleen die boog is wel indrukwekkend als je er naast staat. De catacomben waren daarentegen weer erg leuk. Overal langs de wanden waren grote foto’s geplakt van successen die op Wembley zijn behaald, zoals de Wereldbeker in 1966 en diverse overwinningen van Engelse clubs op het heilige gras. Ook de catering was uitstekend. Nergens rijen en het zag er allemaal erg zuiver uit. Dit is een stadion waar je als liefhebber niet echt heel enthousiast van wordt, maar waar je iedere clubfan van droomt. Geen geur van verbrande hamburgers of stinkende pisbakken, maar alles netjes en zuiver. De prijzen zijn wel afzetterij, want voor een klein zakje chips betaal je al snel 4 gulden (oftewel 2 euro). Het werd dus tijd om naar binnen te gaan in plaats van dure aankopen te doen.

 

Het stadion bleek toch wel erg indrukwekkend te zijn van binnen. Op foto’s komt het misschien wat saai over, maar als je er eenmaal zelf staat is het toch overweldigend. In totaal kunnen er 90.000 man in (deze dag was de bovenste ring gesloten gebleven zodat er iets meer dan 42.000 mensen zaten) en dat maakt het toch wel tot een kathedraal. Ik haalde mijn fototoestel tevoorschijn en kon vrijuit fotograferen, iets wat niet altijd mogelijk is in grote stadions. Ik kon ook van vak tot vak lopen en het mooiste zicht vond ik zelf dat je vanuit de lange zijde de boog kon zien. Wij zaten echter niet op de lange zijde, maar achter een van de goals. Dit was een speciale “singing section”, dit omdat er het jaar ervoor van sfeer amper sprake was volgens diverse fans. Zelf vind ik een “singing section” wat gemaakt, maar het ergste moest nog komen. Op de grond lagen namelijk AZ-klappertjes. Walgelijk, maar toch was het te verleidelijk om er niet mee te gaan spelen. Ik voelde me een echte Teletoeter. Al klapperend was het wachten tot de wedstrijd ging beginnen.

 

Bij het opkomen van de spelers was het even een gekkenhuis in de singing section, maar daarna was het allemaal wat mat. De Cambridge-aanhang was een stuk fanatieker, bij Exeter zitten toch wel erg veel provincialen die het een leuk dagje uit vonden, maar niet echt fel achter de ploeg gingen staan. Toch gebeurde vond er voor onze ogen een spektakelstukje plaats, toen twee fans met elkaar op de vuist gingen. Een man, slechts bestaande uit twee benen, twee armen en een stierennek, was het er niet mee eens dat iemand niet snel genoeg voor hem opstond. Uiteraard kun je dat dan even vragen, maar de stierennek was verbaal niet zo sterk. Het enige wat wel verbaal sterk was, waren zijn vuisten. Twee rake klappen volgden en daarna werd onze stierennek afgevoerd. De man die geraakt was bloedde best flink. Uiteindelijk kwam de stierennek weer terug, onder begeleiding van een steward die op Bob Marley leek. De mannen moesten elkaar een handje geven en toen was het weer goed. Op het veld was het ondertussen wat tam, maar Exeter was voor mijn gevoel iets beter.

 

In de 22e minuut kreeg Exeter weer een kans en Rob Edwards, een man die de afgelopen vier seizoenen slechts drie doelpunten maakte, legde de bal in het netje. Vinckie en de rest van ons vak werd gek. Zelf vond ik het ook wel mooi, want ik gunde Exeter de promotie meer dan Cambridge, mede door “That Final Day”. De wedstrijd kabbelde daarna rustig door tot de rust. Cambridge probeerde wel iets meer, maar bleek onmachtig om de gelijkmaker te scoren. In de rust ging Vinckie kleien en ontmoetten Chocovla en ik de andere Nederlandse Exeterfan, Roel. Deze was van Londen naar Exeter gereisd om vanuit daar weer naar Londen te rijden met de bus. ’s Avonds zou hij weer naar Exeter vertrekken om daarna weer naar Londen te gaan. Het zou voor hem wel leuk zijn als Exeter zou winnen, anders kon de terugtocht wel eens erg lang en zuur worden. Hij had er wel veel vertrouwen in, want Exeter was toch de betere ploeg geweest.

 

Vinckie was ondertussen teruggekomen van het kleien en had het rioleringssysteem van Wembley ontregeld. Waarschijnlijk zijn ze nu nog alles aan het leegpompen daar. De tweede helft was eigenlijk weer geen hoogstaand stukje en ook in de Cambridgevakken werd het stiller en stiller, maar toen ging Hij warmlopen en een kwartier voor tijd bracht de manager Hem er zelfs in. Chocovla en ik raakte in een delirium, want nog nooit hadden we Hem in het echt gezien. Leo Fortune-West, een van de grootste helden die Champions Manager ooit heeft gekend. Was je een pauperclub dan kocht je Fortune-West en je wist dan al dat je ging promoveren. Vanaf de middenlijn, met een Bakhuysiaanse kopbal of een hakje met zijn ogen dicht, niets was Fortune-West te hoog gegrepen. Wat gemeen van de manager om hem op de bank te laten zitten om zo Exeter het gevoel te geven dat ze een kans hadden. Die kans was nu verkeken, want Fortune-West zou er wel eventjes drie inpompen ondanks zijn 37 jaar.

 

De eerste bal die Hij kreeg aangespeeld sprong 35 meter van zijn voet af. Een foutje, kan gebeuren. De tweede bal probeerde Hij te koppen, maar hij sprong onder de bal door. Zal wel aan het gras hebben gelegen. De derde pass wilde Hij loeihard op doel schieten, maar Hij maaide er finaal overheen. We begonnen langzaam het vermoeden te krijgen dat Fortune-West helemaal niet zo goed was als in dat computerspelletje. Dat werd bevestigd toen onze Leo aanzette voor een sprintje, maar na vijf meter al helemaal uitgeput was. Fortune-West bakte er helemaal niets meer van en eigenlijk kreeg heel Cambridge geen kansen meer en dat met Leo’ke en McEVILly in de spits. Allee die twee namen zouden al garant moeten staan voor minstens zes doelpunten per wedstrijd. Sommige Cambridgefans verlieten het stadion al en zagen dus niet hoe het Exetervak helemaal gek werd toen de scheidsrechter afblies. Exeter was terug in de League na vijf donkere jaren. 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

Daar heb ik een erg tweeledig gevoel over. Aan de ene kant vond ik het een erg saai stadion. Van buiten leek het net een kantorencomplex en van binnen was het allemaal vrij gewoontjes. Aan de andere kant vond ik het wel imponerend. De boog maakt het ook erg speciaal en de catacomben waren leuk aangekleed met grote foto's van belangrijke gebeurtenissen in het verleden van Wembley. Ook de faciliteiten waren uitstekend op ord: geen wachtrijen voor eten, schone toiletten en ruime zitplaatsen.

De sfeer

Die viel me erg tegen. Misschien doordat we de dag ervoor bij Rochdale en Stockport erg verwend waren, maar ik merkte niet aan het publiek dat het een enorm belangrijke wedstrijd was. De Cambridge-aanhang was de fanatiekste van de twee, maar tegen het einde van de wedstrijd werd dat ook allemaal wat minder.

De wedstrijd

Het was een matige pot voetbal. Weinig echt kansen en er geen veel fout. Het rare was dat, ondanks de kleine voorsprong van Exeter, dat het niet echt heel spannend werd. Cambridge kreeg amper grote kansen en leken er op sommige momenten niet meer in te geloven. Exeter was ook niet best, maar die hoefden natuurlijk ook niet na de 1-0.

De omgeving

De wandeling van het metrostation naar Wembley is echt fanatsisch. Je loopt op een gigantische boulevard met Wembley recht voor je neus. Erg imponerend. Voor de rest viel het me op dat er weinig te doen was qua pubs in de buurt van het stadion. Gelukkig was er wel een Paki-winkeltje, waardoor ik goedkoop een blikje drinken kon kopen van te voren. Er staan ook veel pinautomaten, dus dat is ook wel een pré.

Overall

Het was een aardig dagje uit. Eindelijk Wembley gezien en het viel me mee. Wedstrijd en sfeer vielen me dan weer tegen, maar al met al ben ik blij dat ik gegaam ben. Qua beleving was het wel een stuk minder dan de twee wedstrijden de dag van tevoren, maar het was wel leuk om een ploeg daadwerkelijk te zien promoveren naar de League.



De foto's

Wembley gezien vanaf het metrostation

Het metrostation zelf

De façade van Wembley lijkt meer op een kantoorpand dan op een stadion

De boog van dichtbij gezien. Erg leuk dingetje

De catacomben met boven de posters van legendarische wedstrijd op Wembley

Brrr, daar lagen ze al klaar, de AZ-klappertjes

Wembley van binnen, erg imponerend

De lange zijde tegenover de Main Stand

De Main Stand zelf

Ons vak, nu nog erg leeg

Hier zitten de persmuskieten

Geen hekken, maar wel deze enge dingen

We worden welkom geheten voor de Conference Final

De boog vanuit het stadion gezien

Het klappertje

Aan de overkant zit het 'packed' met Cambridgefans

En bij ons veel Exeterfans die de lange trip naar Londen hadden gemaakt

Voor de wedstrijd veel vuurwerk. Iets wat tijdens de wedstrijd een stuk minder zou zijn

De spelers stellen zich op voor de wedstrijd en krijgen een handje van een bobo

Vlak voor de 1-0 kreeg Exeter al enkele kansen

De 1-0 wordt gevierd, bij de cornervlag staan de spelers te feesten

De wedstrijd kabbelde ondertussen vrolijk verder...

... terwijl de spanning hier toenam

De spelers van Exeter mogen op het ereterras komen voor de beker...

... maar het ware feest vond voor het vak plaats met een toepasselijk spandoek

Aan de overkant was het al helemaal leeggelopen...

... terwijl hier nog een feestje werd gevierd


 

 

© 2005 All Rights Reserved.