Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Wisbech

Het verslag

Not the Farewell Game

 

Peterborough en Wisbech liggen een klein half uurtje bij elkaar vandaan. We kwamen dus net op tijd binnen om de kick-off mee te maken. Het zag er van buiten al wat verpauperd uit en ook bij entree zie je niet de meest moderne ground die je jezelf kunt voorstellen. Enkele felrode gebouwen staan op het punt van instorten en de clubshop heeft ook zeker betere tijden gekend. Opvallend genoeg hoorde we nog geen rauwe kreten. Die hadden we wel verwacht, want volgens de site “Pyramid Passion” had Les Ferdinand in zijn biografie geschreven dat Fenland Park het meest intimiderende stadion was waar hij ooit gespeeld had. Poldertje had niet voor niets knikkende knieën, toen we het stadion daadwerkelijk binnenkwamen. Het bleek tegen te vallen, want het was geen hel op aarde. Er waren wel veel mannetjes (vinckers!!!) met fototoestellen te zien. Dat was natuurlijk omdat dit de laatste wedstrijd op Fenland Park zou zijn.

 

De publieke belangstelling viel ons overigens erg tegen. 214 toeschouwers is nu niet echt een uitverkocht huis te noemen in een stadion waar er 4000 in kunnen. Het stadion zelf was overigens fantastisch. Ik had vooraf wel wat foto’s gezien, maar in het echt is het toch weer net iets anders. De Fenmen Stand was mijn favoriet. Achter die tribune zit een mooi verhaal, want die was ooit door een van de oude bestuursleden van die club gekocht die een stal nodig had voor zijn vee. Hij had zijn veestapel wat overschat, want hij kocht er meteen twee. Deze stallen, Dutch Barns, kwamen aan en het bestuurslid zag in dat hij er eigenlijk een teveel had. Hij besloot die maar naar de club te sturen en er een tribune van te maken. Bij Wisbech Town waren ze er erg blij mee en tot op de dag van vandaag is het de blikvanger van het stadion.

 

Voordeel van non-league is dat je op je gemakje overal kunt rondlopen. We besloten om als eerste op de Far End te gaan staan. Daar stonden de meeste fans van de thuisclub, die bezig waren de keeper van Swaffham uit te schelden. Die keeper was een makkelijk slachtoffer: hij had redelijk wat overgewicht, trapte slecht uit en leek geen idee te hebben wat hij op het veld deed. Na enkele kansen was het in de zesde minuut al raak. Dit zag er goed uit, want na de negen doelpunten bij Peterborough v Bristol Rovers leek ook dit een goalfestijn te worden. Een paar minuten na de 1-0 stond de verdediging van Swaffham, gekke naam overigens, opnieuw te schutteren. Ditmaal was het de lat die redding bracht, maar dat hier nog flink wat doelpunten gingen vallen leek een zekerheidje. De keeper werd ondertussen helemaal het mikpunt van spot en zelfs Poldertje deed mee aan de provocaties. Bah.

 

Ik begon ondertussen wat in het programmaboekje te bladeren op zoek naar wat namen van de spelers en ineens zag ik het. De Farewell Match was een scam! In het programmaboekje stond namelijk dat dit de laatste wedstrijd in de FA Vase op Fenland Park was. De competitieleiders van de divisie waar Wisbech in speelt hadden namelijk besloten om de week erop een wedstrijd in te plannen die pas in april gespeeld zou worden. Daarna zou er zelfs nog een wedstrijd worden gespeeld: een testimonial tegen King’s Lynn, de grote club uit de buurt. Geen wonder dat al die vinckers zo beteuterd keken. Eerlijk gezegd vond ik het best grappig, hoewel het natuurlijk mooi was geweest om bij de laatste wedstrijd te zijn geweest. Geruststellend was dat we de week erop sowieso niet hadden gekund, omdat Poldertje Liverpool v Man United ging vinken en ik naar Motherwell v Celtic zou gaan. Er liepen daar echter figuren met fototoestellen rond die bijna aan het janken waren.

 

De wedstrijd begon ondertussen wat stil te vallen. De keeper van Swaffham maakte zelfs een goede redding, iets dat de rest van de ploeg goede moed gaf. Het bleef dan ook verbazingwekkend slechts 1-0 bij rust, terwijl het na tien minuten al 6-0 had kunnen staan. Dit was wel een kleine tegenvaller op onze dag van de vele doelpunten. Ach ja, misschien dat het clubhouse ons kon troosten. Dat bleek tegen te vallen, aangezien het erg koud was en de cola’s naar chloor smaakten. Geen wonder dat niemand daar cola dronk. Nog naarder was dat een mannetje in een Leedsshirt de afstandsbediening van de tv had. Teletekst mocht dus wel opstaan, maar alleen op de pagina waar de wedstrijd van Leeds opstond. Nu begon twee mannen in een rolstoel te protesteren. Die wilden namelijk de Paralympics zien die ze net aan het kijken waren en er ontstonden wat woorden. De twee mannen wonen de strijd en de Paralympics gingen weer op.

 

We besloten om maar weer naar buiten te gaan, want de kans dat we de andere uitslagen gingen zien was even groot als dat Swaffham hier nog zou gaan winnen. In de tweede helft bakte die club er opnieuw niets van. Wat een bizarre verzameling slechte voetballers was dat. Zonder te overdrijven, nou ja een beetje dan, durf ik te stellen dat ik daar nog had mee kunnen voetballen. Wisbech bleef op een of andere manier apathisch voetballen en het lukte ze maar niet om de tweede goal te maken. Zal wel te maken hebben met het feit dat ze FA Vase-stress hadden. De keeper van Swaffham groeide ondertussen uit tot een echt held. In de eerste tien minuten van de wedstrijd leek het nog een enorme kluns, maar nu stompte hij, desnoods met hoofd en al erbij, alles weg. Mijn favoriete keeper was altijd Jens Martin Knudsen (de legendarische doelman van de Faeröer met zijn gekke mutsje), maar deze doelman begin toch aardig in de buurt te komen. Wat een held was dit.

 

Helaas voor onze held moest hij in de 65e minuut toch buigen voor een mooie aanval van Wisbech. 2-0 en nu was het definitief over. Voor de spelers van Wisbech voelde dit als een bevrijding, terwijl de ongetrainde selectie van Swaffham helemaal aan het eind van zijn Latijn was. In de 25 minuten die na de 2-0 volgde hebben we zo’n twaalf schoten op doel gezien. Echt gigantisch veel. Mede dankzij onze cultkeeper bleef het slechts 5-0. Goed, hij had nog een beetje geluk dat er drie ballen op paal en lat gingen, maar daarmee doen we hem echt tekort. Ik heb nog nooit een ploeg zo slecht zien verdedigen als dat Swaffham. Ze leken het ook echt niet meer te kunnen belopen. De keeper kreeg na weer een mooie redding zelfs een applaus van zijn kwelgeesten op de tribune, die uiteraard meeverhuisd waren van de tribune aan de overkant. Onze score was niet slecht: veertien doelpunten in twee wedstrijden en met Fenland Park hadden we echt een heel leuk stadionnetje gezien.

 

Samen met enkele zeer teleurgestelde groundhoppers gingen we naar buiten. Ik weet nu eindelijk waar de uitdrukking “Een gezicht als een oorworm” op slaat, want die waren er wel een aantal te zien. We waren snel weg met de auto en moesten nu bepalen waar we naartoe zouden gaan. Ons eerste plan was om in King’s Lynn te gaan zitten. We konden dan het stadion van die club nog even bezoeken en daar zouden nog wel wat hotels te vinden zijn. Toch bleek dat niet zo’n goed plan, want dat zou betekenen dat we nog een hele trip op de zondagochtend moesten maken naar Grays. Grays zelf klinkt niet echt als een toeristische trekpleister, dus werd er gekozen voor Southend-on-Sea, het pittoreske badplaatsje ten oosten van Londen. Volgens Ad-Café kon je er goed stappen, dus dat was een pré. Doordat het weer erg slecht was gingen we er vanuit dat er genoeg B&B’s leeg zouden staan. Een kamer vinden moest dan ook geen probleem zijn.

 

Engelsen zijn vreemd volk en dat bleek ook nu weer. Ik ging bij verschillende B&B’s naar binnen, maar alles zat vol. We konden alleen nog een kamer krijgen met tweepersoonsbed (zeer dubieus) voor 160 pond. Laat maar zitten. Bij een B&B waren ze nog zo sympathiek om een kaartje mee te geven van een hotel waar zeker nog plek was. Ik snapte helemaal niets van de plattegrond, want qua kaartlezen kom ik tussen de aap en de vrouw. Ik snap niets van een kaart, maar houd hem nog net niet ondersteboven zoals vrouwen doen. We vonden dat hotel dan ook niet en ineens stonden we in het plaatsje Westcliff-on-Sea. Daar was echter wel een hotel: het Balmoral. Ik ging naar binnen en er bleken nog drie kamers vrij te zijn. Met mijn natuurlijke charme kon ik zelfs nog een korting regelen en we hadden allebei een kamer. Het was al bijna negen uur, dus dat werd even snel opfrissen om daarna wat te gaan eten in downtown Southend, dat schijnbaar erg dichtbij was.

 

Om een of andere reden kom ik altijd in een paupereettent terecht en zo ook nu. Het was een Indiër met de naam “King of Grill”. Mijn gezicht stond ze schijnbaar niet aan en alles wat ik bestelde kreeg ik niet. Terwijl Poldertje als de eregast werd behandeld kreeg ik de helft van mijn eten, lauw eten of iets anders dan ik had besteld. Mijn moeilijkste vraag wat voor soort “lassi’s” ze hadden. De ober zei dat hij dat even ging vragen. Hij kwam terug met een Mango lassi voor Poldertje en bedacht zich ineens dat ik iets aan hem had gevraagd. Hij kwam daarna terug met een cola light. Dus als iemand ooit in Southend gaat eten, ga niet naar de King of Grill. Ik heb daar ook nog een stuk tand afgebroken op een bot dat nog in het vlees zat en er niet in hoorde. Dieptepunt was het vlees dat op hondendrollen leek en er ook naar smaakte.

 

Na dit feestmaal was het tijd om de binnenstad eens te gaan bezoeken. Het bleek allemaal erg magertjes te zijn. Verrassend, want op een zaterdagavond verwacht je toch drukte in een stad als Southend. In de regio is voor de rest niet veel, dus zou je denken dat iedereen naar Southend zou trekken. Uiteindelijk kwamen we terecht in een xenofobe pub waarin we nog net niet werden weggekeken. Het was echter duidelijk dat deze pub bedoeld was voor het ons-kent-ons volk. Na een drankje gingen we op zoek naar iets anders. Ik was, door een mengeling van vermoeidheid en de Guinness, al kachel aan het worden. Poldertje was echter nog helder van geest en sprak, als ware player, wat meisjes aan. Die adviseerden ons om naar een of andere oude lullenpub te gaan die we nooit zouden vinden. We kwamen wel in een straatje terecht waarin was leven te vinden was. De massaketens O’Neills en Reflex zaten er, dus dat is altijd goed. De keuze viel uiteindelijk op O’Neills.

 

Omdat ik wat mist in mijn hoofd had is het volgende moment me wat onduidelijk, maar ik zag ineens dat Poldertje aan de praat raakte met een vrouw in de pub. Ik dacht nog dat Poldertje de überplayer was, maar het bleek dat deze Diane ook een seizoenskaarthouder van Man United was en dat ze elkaar al kenden. Toeval is logisch, volgens Johan Cruijff, maar dit was wel heel toevallig. Poldertje kent namelijk twee mensen in Southend en juist een van die twee kwamen we hier tegen. Voordat ik het wist had Poldertje al een kaartje voor mij geregeld voor Man United v Celtic van de maand erop. Altijd mooi die connecties. Voordat ik het wist had ik een Bulmers in mijn hand. Niet echt slim voor iemand als mij, die amper drinkt. Maar ik had dorst, dus ik dronk hem maar op. Diane bleek nog een vriendin bij te hebben die ook aan de Bulmers was. Op het eerste oog wel een leuk meisje, maar doordat ik wat lam was besloot ik om niet Pedro the Player uit te gaan hangen.

 

Terwijl Poldertje wel de player aan het uithangen was, besloot ik maar eens een oneliner te gaan proberen: “Dit jou noo wie wer in Wisbek toedee?”. Dit was een geweldige oneliner, want ze vertelde dat ze het maar vreemd vond dat we daar naartoe waren gegaan. Ik probeerde er nog tegenover te zetten dat we de volgende dag naar Grays gingen, maar dat vond ze nog vreemder. Grays heeft blijkbaar een erg slechte naam in de rest van Engeland. Ik besloot maar niet over mijn bezoek aan Atherton Collieries te beginnen, om niet helemaal als een veredelde vliegtuigspotter over te komen. Ik besloot maar over te schakelen op Celtic en dat viel beter in de smaak, omdat haar ouders Iers bleken te zijn. Ze was zelf wel in Engeland geboren, East Ham om precies te zijn, maar haar Ierse bloed zorgde natuurlijk voor extra interesse bij mij. Ze was dus geen Essex Girl, iets dat erg positief is. Ook kwam ik achter haar naam: Stephanie en dat ze voor West Ham United was.

 

Een naar mannetje begon ondertussen te roepen dat we de kroeg moesten verlaten, aangezien die ging sluiten. Ik had eerder op de avond gezegd dat ik vrij lam was en het niet te laat ging maken, vandaar dat Poldertje vroeg of ik nog zin had om nog ergens naartoe te gaan. Uiteraard had ik daar zin in, want ik begon wel enige interesse te krijgen in deze Stephanie. De Reflex, die naast onze pub zat, bleek nog lang open te zijn. We gingen in de rij staan en daar was ik weer getuige van Engeland op zijn platst. Voor ons in de rij stond een niet echt aantrekkelijk jongedame zo dronken op haar benen dat ze niet eens merkte dat haar truitje naar beneden schoot. Topless en wezenloos voor zich uitstarend bleef ze staan. Ik ben benieuwd hoe die de avond verder nog is doorgekomen, want dit zag er niet uit. Ik verwacht dat ze minstens de boel heeft volgekotst.

 

Ondertussen stelde Stephanie voor om naar het Seafront te lopen. Als zeeliefhebber was ik hier zeker voor en die hele Reflex sprak me toch niet aan met zijn lange wachtrijen. Door de zeelucht werd ik ook weer wat nuchterder. Positief, want zodoende zou ik minder onzin uitkramen. Stephanie bracht ons naar een kroeg die zelfs het etiket dubieus niet verdiend. De kroeg heette Papilon en was van binnen verlicht met roze en blauwe tl-balken. De meest rare figuren werden ook binnengelaten. Zelfs ik kwam binnen met mijn sportschoenen, maar ook hippies, krakers, oude vrouwen met roze hoeden en hardrockers uit de jaren-80 zaten er. Een uitstekende kroeg dus, zonder onzekere hippe mensen. Ik kreeg weer een Bulmers in mijn handen voordat ik kon aangeven dat ik niets meer hoefde. De muziek was overigens ontzettend slecht met liedjes als “It’s Raining Men”, “I Will Survive” en ‘” Love Boat”. Een van de hippies ging ondertussen een sigaret rollen van zijn eigen haar. Erg vreemd allemaal.

 

Het werd steeds gekker daar. Er waren een aantal meisje in de pub die de hele tijd kaartjes aan het geven waren aan mij. Daar stonden allerlei vunzige teksten op en dubbelzinnige opmerkingen. Uiteraard kon ik dat wel waarderen. Het werd echter nog beter toen ze ineens een soort sexshowtje gingen opvoeren in het bankje waar Poldertje en ik naar aan het kijken waren. Ze gingen met elkaar tongen en bij eentje werd er allemaal over haar edele delen gewreven. We keken elkaar aan op een manier van “wat is dit nou”? Ik heb wel eens vreemde dingen meegemaakt, maar dit was echt de raarste kroeg waar ik ooit ben geweest. Ondertussen begon ik mijn aandacht weer op Stephanie te richten. Ik vond haar ook wel erg sympathiek eigenlijk. Qua muziek bleken we van hetzelfde te houden en ook qua humor zaten we in dezelfde sarcastische hoek.

 

Stephanie begon naarmate de avond verliep steeds handtastelijker te worden. Ik en de kleine Stanley vonden dat niet vervelend, maar mijn laffe Calvinistische inslag zorgde ervoor dat ikzelf me in probeerde te houden. Ondertussen was Diane de hele tijd Stephanie aan het vertellen dat ze rustiger aan moest doen. Wat een politiek correctheid allemaal. De avond vorderde en het werd steeds gezelliger en de Calvinist in mij begon langzaamaan minder aanwezig te zijn. Helaas ging de kroeg sluiten om twee uur. Wij hadden geen idee hoe we naar ons hotel moesten gaan, dus Diane wilde ons wel brengen. Ik had eigenlijk helemaal geen zin om te gaan en wilde bij Stephanie blijven, maar daar was ze het niet zo mee eens en ik moest mee. Gelukkig werd er buiten gevochten door chavs, waardoor Diane even weg was en we nog even onze tongen kennis konden laten maken met elkaar.

 

Ik probeerde Stephanie nog over te halen om dan mee te lopen naar het hotel, maar zij woonde helemaal niet in Southend, maar een plaatsje in de buurt. Een van die hardrockers die in de kroeg was kende ze en die zou haar naar Great Wakering brengen. Dit was een tegenvaller. Met de bokkenpruik op liep ik dan ook naar het hotel en chagrijnig ging ik naar mijn kamer. Ik had enorme nadorst en heb de eerste uren eigenlijk alleen maar water gedronken. Als een echte rockster verbouwde ik daarna de kamer en moest ik op een matras op de grond gaan liggen. Slapen kwam er niet echt van en ik ging maar naar Skysports kijken. Ook leuk, maar ik had liever naar ene Stephanie liggen kijken. Uiteindelijk zou ik twee uurtjes slapen, voordat we de volgende dag naar Grays Athletic zouden gaan.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

Fenland Park had vooraf al heel goede papieren en maakte die in het echt ook waar. Het stadion werd helemaal omgeven door tribunes en terracing. Daarmee is het de enige ground die dat heeft op niveau 9 en lager. Komt nog eens bij dat de vier tribunes helemaal niet op elkaar leken, waardoor het een erg opvallend geheel was. Van de Main Stand was ik niet echt kapot. Het blijft jammer dat die oude Main Stand afgefikt is, want dan was het helemaal geweldig geweest. De Fenmen Stand maakte dat gemis wel weer goed. Een echte toptribune.

De sfeer

Volgens Les Ferdinand was Fenland Park het meest intimiderende stadion waar hij ooit had gespeeld. Daar was vandaag niet echt veel van te merken, alleen voor de keeper van Swafham. Die werd namelijk 90 minuten lang beledigd door een groepje fans die achter hem stonden. Helaas voor de keeper was dit niet alleen in de eerste helft, maar verhuisden ze in de tweede helft gewoon mee. De keeper zal het dus als enige helemaal eens zijn met Les Ferdinand.

De wedstrijd

Na de 5-4 bij Peterborough zou dit wel tegen moeten vallen. Toch viel dat mee, want Wisbech begon enorm sterk met een snelle goal en een bal op de lat. Helaas zakte het daarna wat in, om pas in de tweede helft weer tot leven te komen. Wisbech was toen helemaal los en het was aan de paal, lat en keeper te danken dat het geen dubbele cijfers werden. Ach ja, 5-0 is natuurlijk ook een grote uitslag. Veertien doelpunten zien op een dag was me nog niet vaak overkomen.

De omgeving

We hebben niet echt een rondje gemaakt, doordat dat niet mogelijk was. Dat kwam omdat het stadion helemaal ingepakt in een wijk ligt. Overal staan huizen (middleclass), zodat ook meteen duidelijk is wat er met de grond gaat gebeuren. Wisbech als stadje was een stuk aardiger dan ik had verwacht met een riviertje door de stad en diverse pakhuizen. Het is niet groot, maar wel de "grote" stad in de omgeving waardoor er vroeger veel bedrijvigheid was en het best uitstraling heeft.

Overall

Ook al bleek het dus niet de Farwell Match te zijn, ik ben enorm blij dat ik toch nog ben geweest. Een erg authentieke ground en een leuk potje voetbal. Het blijft jammer dat veel Engelse Non-Leagueclubs ook allemaal naar nieuwe stadions gaan, want Fenland Park is gewoon perfect voor de club. Eeuwig zonde.



De foto's

De Fenmen gaven ons meteen een warm welkom

Het bordje Swaffham Town was nog niet klaar, vandaar dat de tegenstander niet werd genoemd

De turnstiles van Fenland Park

Het huisje waar de programmes werden verkocht

De kantoren van Fenland Park. Echt luxe ziet het er allemaal niet uit

Hier al dicht, maar voor de wedstrijd nog open: de souveniershop met weinig keuze

Nog een rood gebouw, waarvan de functie me wat is ontgaan. Het is in ieder geval goed gaar

Tsja, als je dit leest en door deze kooi moet sta je al met 1-0 achter

Het hoogtepunt van de ground: de Fenmen Stand

Helaas is de oude afgefikt, dus dit is de nieuwe Main Stand. Die gaat overigens mee naar het nieuwe stadion

De Far End, waar in de eerste helft allemaal provocerende mannetjes stonden

De zijkant van de Far End. Ook dit is weer allemaal erg rood

Tegenover de Far End: de Lerowe Road End. Hier stonden de fans in de tweede helft

De terracing naast de Main Stand met rechts twee vinckers die dachten dat het de Farewell Match was

Ook naast de Fenmen Stand was er allemaal terracing

Ik zou wel willen, maar helaas was het dicht

Zoals gewoonlijk worden de bobo's weer eens erg in de watten gelegd

Deze toiletten waren niet meer in gebruik, waardoor de vegetatie welig tierde

Hier vier van de in totaal acht floodlights op Fenland Park

Voor degene die zouden vergeten waar ze nu precies waren nog even een verduidelijking

Een inworp met daarachter een kleine, scheldende chav

Een van de gevaarlijke momenten van Wisbech Town in het begin van de wedstrijd

De vlaggetjes hadden iets persoonlijks

De knulletjes zijn niet blij met het pak regen wat neerdaalde in Wisbech

Zelfs deze held heeft het er wat moeilijk mee

De Fenmen Stand was nog maar gedeeltelijk in gebruik, maar blijft de mooiste van de ground


 

 

© 2005 All Rights Reserved.