Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Woking

Het verslag

  

No Standing In This Area Please

Het allereerste niet-reisverhaal op mijn site ging over Woking. Het is dan ook een club waar ik veel mee heb. Eigenlijk sinds ik in de jaren 90 gefascineerd naar een FA Cup-pot van ze zag op de BBC. Ik heb zelfs een replicashirt van ze. In de beginjaren van de managerscomputerspelletjes moest je altijd met een Conference-club beginnen en voor mij was dat altijd Woking. Jarenlang hoopte ik dat ze zouden promoveren naar de Football League, maar het lukte ze maar niet. En dan flikkeren ze in 2009 na 17 jaar ineens uit de Conference. Jammer, maar door de promotie van Farnborough afgelopen seizoen stond ineens een van de beste non-league derby's op het programma. Dat betekent maar een ding: op naar Woking!

Woking is al een oud beestje uit 1889. In 1911 promoveerde de club naar de Isthmian League om het daar 72 haar uit te houden op het hoogste niveau. Pas in 1983 degradeerde de club voor het eerst in haar geschiedenis. Hoogtepunt in die jaren was de winst in de FA Amateur Cup in 1958. Er kwamen 71.000 mensen naar Wembley en de pot was live op tv. Slachtoffer van Woking was Ilford, dat met 3-0 opzij werd gezet. Woking op Wembley is sowieso een succesverhaal. Ze zijn zelfs de meest succesvolle Engelse club op de heilige grond, want toen ze in de jaren 90 driemaal in de finale van de FA Trophy stonden (1994, 1995 en 1997) wonnen ze ook. Geen enkele andere club kan zo'n goede cijfers overleggen. De nederlaag in de FA Trophy van 2006 was dan ook te wijten aan de verbouwing van Wembley. Dat was nog niet klaar en daardoor verloor Woking de finale.

In de jaren 90 was de club ook in de Conference een echte topper. Het was in de jaren dat alleen de kampioen promoveerde en er nog geen play-offs waren. Hadden ze die al wel gehad, dan had het gek moeten lopen als Woking niet was gepromoveerd. Vijf keer eindigde namelijk in de top vijf (tweemaal als nummer twee, tweemaal als nummer drie en een keer als vijfde), dus dat had wel moeten lukken. De club was er ook naast het veld helemaal klaar voor, want in 1995 werd de grote Leslie Gosden Stand gebouwd, waardoor Woking genoeg capaciteit had om te mogen promoveren. Het mocht echter niet zo zijn en de 8ste plek in 2005 was het laatste wapenfeit van de club voordat ze een grijze middenmotor werden om uiteindelijk in 2009 te degraderen. Daardoor stond er wel de derby tegen Farnborough op het programma en dus gingen we zaterdagochtend vroeg op pad.

Aangekomen bij de tunnel leek het wel of heel Europa naar het eiland moest. Enorme wachtrijen stonden er voor de douane. De Fransen waren blij dat iedereen hun land uit ging en die deden niet veel, maar de Britten waren heel streng. We leken er doorheen te kunnen glippen, totdat er een travestiete ezelheks ineens haar kop uit het raam stak. Deze feeks wilde weten wat we in Engeland gingen doen. Het verhaal dat we in een dagje op en neer gingen naar Woking voor de wedstrijd Woking v Farnborough ging er bij haar niet in. Ze wilde onze kaartjes voor deze pot zien, maar die hadden we niet. Ik vertelde nog dat het in Woking “pay at the gate” was en we daarom geen tickets hadden, maar dat geloofde ze niet. We moesten het enge hokje in.

Het was al lang geleden dat ik het enge hokje in moest. Dat moet ergens in 2004 zijn geweest. We werden aan een kruisverhoor onderworpen, want het Woking v Farnborough verhaal riep veel vraagtekens op. Ze snapten er ook niets van dat we combinatie van Nederlanders en Belgen waren en vroegen hoe we elkaar ontmoet hadden. Het antwoord “een homo darkroom” was mooi geweest, maar niet slim. Dus dat zeiden we maar niet. Op het tafeltje zagen we de rubberen handschoenen al liggen. Het leek of ze sadistisch aan het grijnzen waren en niet konden wachten om sodomie op ons te gaan plegen. Ondertussen hadden ze mijn gegevens nagetrokken en zagen ze dat ik ook voor de week erop geboekt had voor Bournemouth v Southampton. Gelukkig had ik dat nog niet gedaan voor Marlow v Barton Rovers, want dat verhaal hadden ze nooit geloofd.

De vrouw vertrok weer om na te kijken of die wedstrijden wel echt gespeeld werden. Uiteindelijk mochten we door. Door al dat genuil hadden we de tunnel een uur later dan gepland en konden we een van onze plannen schrappen. We wilde namelijk het in 2003 verlaten stadion van Slough Town bezoeken, maar daar hadden we nu geen tijd meer voor. Jammer, want je zult zien dat het bij onze volgende poging al plat ligt. Zo is het leven nu eenmaal. In Engeland zelf hadden we overigens weinig tegenslag en zo’n twee uur voor de aftrap stonden we al bij het Kingfield Stadium. Tijd genoeg om nog naar de stad te gaan om ergens wat te gaan bunkeren. Achteraf gezien hadden we dat beter in het stadion kunnen doen, want de catering was van uitzonderlijk hoge kwaliteit. Alleen dat wisten we toen nog niet.

In de stad wilde ik nog één ding vincken voordat we gingen bunkeren en dat was The Woking Martian van H.G. Wells. De schrijver van het wereldberoemde hoorspel “The War of the Worlds” heeft namelijk een tijdje in Woking gewoond en het stadje komt ook voor in het boek. Ter ere van dit feit heeft het stadsbestuur in 1998 besloten om een van die buitenaardse wezens te vereeuwigen in het centrum. Het resultaat is een geweldig kitsch standbeeld. Ik kan dat soort dingen wel waarderen. Nadat ik die gevinckt had, gingen we wat bunkeren bij de Subway. De Wetherspoons zaten allemaal flink vol, dus die waren dit keer geen optie. Maar bij de Subway was het ook goed toeven, want we zaten onder een knipperende tl-balk. Op dat soort momenten prijs je jezelf gelukkig dat je daar niet werkt.

Woking zelf is op zich niet echt bijzonder. Toch is de stad ooit bezongen in een van de grootste popklassiekers. Iedereen die de film Billy Elliot heeft gezien zal zich het lied "A Town Called Malice" van The Jam wel kunnen herinneren. De stad die daarin wordt bezongen is Woking, de geboorteplaats van zanger Paul Weller. Het gekke is dat ik Woking best een chique plaatsje vond, maar in dat lied wordt het stadje erg negatief afgeschilderd. Vooral het vierde couplet is geen promotiepraatje van de lokale VVV: “Struggle after struggle - year after year. That atmosphere's a fine blend of ice -I'm almost stone cold dead. In a town called malice.” Als je dat hoort, denk je niet meteen “Hé, ik ga gezellig naar Woking toe.”

Eenmaal aangekomen bij het Kingfield Stadium, bleek het al aardig druk te zijn. Er waren ook al veel fans uit Farnborough, waaronder iemand in een gek mascottepak. Zou dat de Topboy van Boro zijn? Iedereen liep door elkaar heen, dus ons was al snel duidelijk dat dit geen Old Firm was. Voor tien pond kwam ik binnen (we kregen zelfs een ticket!) en kreeg ik een programmaboekje. Democratische prijzen dus. Helemaal omdat het programmaboekje weer van hoge kwaliteit was. Veel beter dan die van clubs in de Football League. Eigenlijk raar dat juist de non-league clubs erin slagen om wel iets interessants te produceren in tegenstelling tot die clichépraat die je veel leest in het profvoetbal. Zelfs de Gaffer Talk was goed. Bij Woking heet die "View from the Hill", aangezien de manager Garry Hill heet.

Het stadion zelf was genieten. Een echt allegaartje van tribunes. Blikvanger was de gigantische Lesley Gosden Stand. Zelfs een club als Scunthorpe (die in The Championship spelen) heeft niet zo'n grote tribune. Voor de rest veel terracing en twee stokoude Main Stands aan de lange zijde. Voor de stadionliefhebber is het Kingfield Stadium een pareltje, doordat het zo apart is. Het is ook een stadion dat zo mee zou kunnen in de Football League, hoewel ik vrees dat de twee oude beestjes uit 1922 en 1924 dan snel plat zullen gaan en dat willen we natuurlijk niet. Aan de andere kant hoop ik Woking ooit nog in League Two te zien. Dat gun ik die club wel en Woking v Aldershot (een andere derby) is een pot die ik graag nog eens wil bezoeken.

We besloten om op de overdekte Kingfield Road Terrace achter de goal te gaan staan. Lekker hangen op de crush barrier en een potje voetbal kijken, beter gaat het niet worden in het leven. Woking speelde de eerste helft onze kant op, dus het stond goed vol aan onze kant. De zangers stonden de eerste helft ook op onze tribune en ter ere van spits Elvis Hammond (inderdaad, die van RBC) werden er liedjes van naamgenoot Presley gezongen. Sowieso was het erg luidruchtig in de eerste helft, iets wat ik niet zo gewend ben op dit niveau. Een andere bekende naam bij Woking was voormalige Championship Manager-grootheid Craig Faulconbridge, die we nog ooit zagen scoren voor Oxford City tegen Merthyr Tydfil.

De wedstrijd zelf begon geweldig voor Woking. De aanvallers van die club zijn heel goed en na vier minuten stond het al 1-0 en het was wachten op de volgende goals voor The Cards. In de beginfase werd Farnborough weggeblazen. Die twee treffer wilde maar niet vallen. De wedstrijd werd ook wat minder naarmate de eerste helft vorderde en ik zag veel mensen langs lopen met een zakje friet dat er erg goed uitzag. Normaal zijn het zompige, witte joekels, maar deze leken lekker te zijn. Ik waagde me eraan en het was erg goed. De catering bij Woking is sowieso wel in orde, want ze hebben een eigen Fish & Chips tentje in de tribune gebouwd en dat scheen ook een topper te zijn. Dus ga je naar Woking, koop dan geen voer in de stad, maar haal het in het stadion.

Bij rust stond het nog steeds 1-0 en het viel me ineens op hoeveel bordjes er hingen met de tekst "No standing in the area please". Het was echt bizar om te zien, want het waren er meer dan honderd. Het mooie was dat de bordjes totaal werden genegeerd. Waarom ze er dan hingen is me een raadsel, maar ik vermoed dat de voorzitter belangen heeft in de fabriek die deze bordjes maakt. Het voetbal in de tweede helft was een stuk minder. De scheidsrechter leek het ook niet meer onder controle te hebben en besloot daarom maar de wedstrijd dood te fluiten. Er werd ook heel veel genuild tegen de man in het zwart die, om zijn overwicht te tonen, veel ging gillen met zijn hoge stemmetje. Vooral in de Moaners' Corner (de statribune naast de Main Stand) waren ze ontevreden over de scheids.

Doordat het nog steeds 1-0 stond, begon Farnborough er steeds meer in te geloven. Het onvermijdelijke gebeurde dan ook; in de vierde minuut van de blessuretijd werd het 1-1. De fans van Boro werden gek en eentje stormde als een dolle het veld op. Dit tot ongenoegen van de chavs van Woking die naar het uitvak gingen en op de vuist wilden gaan. Het liep met een sisser af, hoewel ze na de wedstrijd buitenom liepen richting het uitvak. De uitfans werden echter vastgehouden tot tien minuten na de wedstrijd, dus ik denk dat er niets is gebeurd. Na even in de file hebben gestaan bij het stadion, ging daarna de terugreis vlotjes. Om half twaalf 's avonds was ik alweer thuis. Het was een leuk dagtripje geweest en Woking is toch zeker een aanrader voor iedereen die wel eens een non-league potje wil zien.



Het rapport

Het stadion:

Het Kingfield Stadium is een geval apart. Geen een tribune is daar hetzelfde. Blikvanger is de gigantische Leslie Gosden Stand achter de goal. Gebouwd in 1995 om alvast klaar te zijn voor de Football League. Voor de uitfans is er een onoverdekte terrace langs de lange zijde. Ik schat dat daar wel zo'n duizend man op kunnen. Dat moet een mooi gezicht zijn als die helemaal vol staat. Dan is er nog de Kingfield Road terrace achter het andere doel. Daar stonden wij. Opvallend is ook de andere lange zijde. Hier staan niet één, maar twee Main Stand die uit respectievelijk 1922 en 1924 stammen. Daarnaast is nog een kleine onoverdekte terrace met de naam Moaners Corner. Heel apart gezicht om dat allegaartje van tribunes zo bij elkaar te zien.

De wedstrijd:

Woking begon ontzettend sterk en het was na die snelle 1-0 eigenlijk wachten op de 2-0. Die viel niet en in de tweede helft begon Farnborough steeds sterker te worden. Het leek er echter op dat Woking ook de achtste pot van 2011 zou gaan winnen en weer geen tegengoal zou krijgen. Voor de wedstrijd zelf was het wel mooi dat Farnborough toch nog scoorde. Gekkenhuis in het uitvak en frustratie bij de fans van Woking. Voor ons als neutrals natuurlijk een geweldig einde.

De omgeving:

Woking is best een aardig stadje. Er staan redelijk wat mooie huizen en vooral achter de Leslie Gosden Stand staan pandjes waar ik wel zou willen wonen. Voor de rest ligt er een groot park aan de voorkant van het stadion. Nee, voor een rauwe voetbalomgeving moet je niet in Woking zijn.

De sfeer:

Normaal is het niet echt een gekkenhuis in de non-league. Fans staan vaak door elkaar en drinken samen een biertje in de rust. Doordat dit toch wel een belangrijke derby was, werden dit keer de fans wel gescheiden. Ook waren er volop gezangen vanuit ons vak. In het begin werd Elvis Hammond veel toegezongen met liedjes van The King. Daarnaast werd Farnborough regelmatig belachelijk gemaakt. Mede daarom was de ontlading zo groot bij de fans van Boro toen ze in de 94ste minuut nog gelijk kwamen. Dit tot ongenoegen van de lokale chavs die wel zin hadden om een robbertje te vechten.

Overall:

Woking is jarenlang een van mijn favoriete Engelse clubs geweest, dus het was geweldig om er nu daadwerkelijk naartoe te gaan. Het voldeed ook aan mijn verwachtingen. Erg leuk stadion, heerlijk stadionvoer, toffe sfeer en een spectaculair einde. Ik denk ook dat ik hier nog een keer terugkeer, want het is niet ver reizen en leuk genoeg voor een revisit.



De statistieken

Woking v Farnborough 1-1 (05/03/2011)

4. Kieran Murtagh 1-0

90. Dale Binns 1-1

Ground: Kingfield Stadium, Woking

Visits: 1

Season: 2010-2011

Competition: Conference South

Position Woking: 6

Position Farnborough: 3

Gate: 2123

Match Number in England: 136

Goals: 379

Line up Woking:

Little, Anane (75. Reiss), Thomas, Ricketts, McNerney, Doyle, Dobson (55. Koranteng), Murtagh, Ademola, Hammond, Davies (70. Palmer)

Line up Farnborough:

Jordan, Sankofa (84. Malcolm), Braham-Barrett (84. Thomas), King, Robinson, Smith, Bubb, Holloway, Ibe, McDonald (58. Booth), Binns

Yellow Cards:

McNerney, Anane, Doyle (Woking), Holloway, Braham-Barrett, Binns, Malcolm (Farnborough)



De foto's



Een van de mooiste affiches in de non-league dit seizoen



Ter ere van H.G. Wells



Mijn God, wat komt daar op me af?



Nee, neeeeeeeeeeeh



Weg van dat enge ding en op naar het stadion



Dat lag in een heel nette wijk



De poortjes voor de turnstiles



Farnborough had vreemde snuiters meegenomen



De voor non-league begrippen gigantische Leslie Gosden Stand



Een sympathiek welkom van de club



Nogmaals de grote Leslie Gosden Stand



De twee oude beestjes (uit respectievelijk 1922 en 1924) aan de lange zijde. Genieten

Even wat dichterbij om eens goed te kijken



Ja hoor, deze tribune is van hout

Helaas geen houten stoeltjes, maar deze lelijke dingen



Het uitvak was een onoverdekte terrace



Old school klok op golfplaten



De Kingfield Road Terrace waar wij zouden gaan staan...



... samen de Woking FC Barmy Army



The Cardinals Bar ligt in het stadion



Lekker boozen daar



Het was er heel druk voor de wedstrijd



Op het scherm Sky Sports met de tussenstanden



Hier mogen alleen maar bobo's komen



Plakkaat op de grote tribune ter ere van Leslie Gosden



In die tribune volop aankleding, zoals dit bord



Daarnaast hingen er veel foto's...



... en was er een heel goede Chippie



Overzicht van het stadion



Het uitvakkie



Uitzicht over A Town Called Malice



Er waren nog meer vinckers aanwezig



De mannetjes stellen zich voor aan het publiek



Spanning op de gezichten voor de wedstrijd



De scheidsrechter ouwehoerde wat af, want hij had de wedstrijd niet in de hand



The Moaners' Corner zou pas de tweede helft helemaal vol lopen met nuilers...



... want in de eerste helft stonden ze allemaal bij ons

Zelfs in het programmaboekje werd de Moaners' Corner genoemd



De goede friet van Woking. Jummie



Oké



we



hebben



het



nu



begrepen



Voor de zekerheid hebben ze het ook nog op de grond gezet



In de tweede helft was het op de lange zijde een stuk drukker



Actiemoment uit de wedstrijd



Op het laatst werd het nog spannend en uiteindelijk maakte Boro de 1-1



Balen, maar dit oude mannetje werkte stoïcijns zijn statistieken bij



Teleurstelling bij de spelers van Woking



Het liep ook heel snel leeg allemaal...



... alleen de Boro-mannetjes mochten nog wat langer blijven


 

 

© 2005 All Rights Reserved.