Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Worcester2

Het verslag

      

 

Time to say Goodbye

 

Voor de stadionliefhebber was het een slecht seizoen. Er verdwenen een aantal leuke grounds dit jaar. De twee bekendste slachtoffers zijn Underhill van Barnet en St. George's Lane van Worcester City. Omdat ik met beide stadions een band heb, besloot ik om allebei de Farewell Matches te bezoeken. Sir Fixture was zo vriendelijk om die niet op dezelfde dag te plaatsen, zodat ik ze allebei kon bezoeken. Dank u, Sir Fixture. Op 20 april togen we daarom naar Barnet om afscheid van Underhill te nemen. Het was in stijl: uitverkocht huis, Barnet dat de laatste kans greep op handhaving (op een filmscenario manier nog wel), een pitch-invasion en gewoon een heel mooie trip. Zo neem je afscheid, hoewel het verlaten van Underhill me wel wat deed.

 

Een week later zaten we in de auto naar Worcester voor een tweede afscheid. Na Welling United was Worcester City in november 2006 de tweede club die niet bij de 116 hoorde die ik vinckte. Welling vond ik erg leuk, maar Worcester was van buitencategorie. Ik werd totaal overdonderd door St. George's Lane, een waar museumstuk. Die ligging naast het kanaal, die imposante floodlights, aan alle zijdes terracing en om het af te maken een houten Main Stand. Als er stadionporno bestaat, is dit een van de lekkerste. Daarnaast was de wedstrijd ook nog erg leuk. Worcester speelde tegen Scarborough (dat een paar maanden later zou overlijden) en won met 3-2. Gore hamburgers en een dronken mascotte in een drakenpak maakte de dag helemaal compleet.

 

Na Worcester City ging ik steeds vaker naar Non-League en ondanks dat ik daar ook juweeltjes zag, bleef SGL de meest speciale. Met SJ sprak ik af om ooit nog een keer terug te keren. Zeker ook omdat het stadion op de gevarenlijst stond. Projectontwikkelaars hadden de grond namelijk al gekocht en ieder seizoen was het weer afwachten of Worcester City er nog een jaartje mocht blijven. In de zomer van 2012 werd de knoop doorgehakt: Worcester City moest wieberen. Ik zocht meteen de fixtures op en zag dat The Dragons op 27 april na 108 jaar tegen Chester (mooie tegenstander ook) hun laatste pot op SGL zouden spelen. Meteen nam ik contact op met de club om twee tickets te reserveren. Dat deden ze graag en met dikke stift werd deze pot in de agenda gezet.

 

In de Conference South vlogen Worcester City en Chester als Usain Bolt uit de startblokken. Vooral dat eerste baarde me zorgen. Ik hoopte namelijk niet dat The Dragons de play-offs zouden halen. Heel egoïstisch, maar die pot tegen Chester moest echt de laatste zijn. Dat zou ook gebeuren, want Worcester stortte totaal in. Er werd amper meer een punt gehaald. Ik had iets te hard voor de Vinckgod gebeden, want dit hoefde ook weer niet. Chester werd ondertussen fluitend kampioen. Voor de derde keer op rij won de club de titel en volgend jaar zien we ze terug in de Conference. Erg knap van ze, want het is nog altijd een parttime club. Ik ben erg benieuwd hoe ze het volgend jaar gaan doen. De derby tegen Wrexham wil ik zeker vincken.

 

De vorige keer dat we Worcester vinckten, kwamen we pas tijdens de wedstrijd aan. Eerst hadden we Brimingham v Wolves gezien, die om 12:30 werd gespeeld. Doordat we zo laat aankwamen, hadden we niets meegekregen van de stad. Dat deden we dit keer anders. Een goede keuze, want Worcester is een heel leuk plaatsje. Het is meer een rugby- dan een voetbalstad, maar als je ziet hoe groot Worcester is, blijft het vreemd dat The Dragons nooit in de Football League hebben gespeeld. Nog vreemder is dat ze in 1985 voor het laatst in de Conference speelden, een competitie waar Worcester een van de medeoprichters van was. Potentieel zo'n grote club en dan zo weinig presteren. Misschien wel de grootste underarchievers in de Non-League.

 

Maar mede daardoor speelt de club al zo lang op St. George's Lane. Hadden ze in de League gespeeld, dan was dit stadion allang verlaten voor een kil stadionnetje buiten de stad. Nu gaat dat alsnog gebeuren, maar een vervangend stadion hebben ze niet. De komende jaren trekt Worcester City in bij Kidderminster. De vraag is alleen of ze het overleven. Ik hoop het wel, hoewel het er somber uitziet. Het geld van de verkoop van het stadion is voor een groot gedeelte in de zakken van foute bestuursleden gekomen en is zo goed als op. Hoe ze ooit een nieuw stadion willen bouwen, is dan ook een raadsel. Er zijn plannen voor een multifunctioneel complex langs de snelweg, maar het blijft allemaal vaag.

 

St. George’s Lane. Prachtige naam. De grootste stunt die ooit plaatsvond in het stadion was de 2-1 overwinning op Liverpool in de FA Cup van 1959. Liverpool speelde destijds in de Second Division, maar was nog altijd een grote naam. Vijf keer waren ze kampioen van Engeland geworden tot op dat moment en de degradatie in 1954 kwam als een grote verrassing. Op het moment dat Liverpool tegen Worcester moest, stonden ze op de tweede plaats, genoeg voor promotie. De jaren ervoor kwamen ze respectievelijk twee en één puntje te kort voor promotie, maar nu leken ze rechtstreeks op weg naar de First Division.  Het team van Phil Taylor, niet de darter maar manager van Liverpool, reisde af naar Worcester met zes overwinningen op rij. Het vertrouwen was erg groot.

 

Worcester City hing zelf rond in de Southern League, een van de lokale competities onder de Football League. Daar waren ze een subtopper, niet meer dan dat. In de FA Cup waren ze ook geen bijzondere club. Bijna altijd waren de kwalificatierondes het eindstation en tot 1958/1959 waren ze nog nooit voorbij de eerste ronde gekomen. Maar dat was eindelijk gelukt. In de eerste ronde werd Chelmsford, ook een club uit de Non-League, uitgeschakeld. Een ronde later rolde er een thuiswedstrijd tegen Millwall uit de koker. Nog nooit had Worcester een Leagueclub verslagen, maar dat lukte tegen Millwall voor het eerst. Het werd 5-2 en de loting wees uit dat The Dragons opnieuw in eigen huis mochten spelen. Ditmaal tegen Liverpool, een van de grotere clubs van Engeland, zelfs na hun degradatie in 1954.

 

Het was een vervelende winter. Oorspronkelijk zou de wedstrijd op zaterdag 10 januari gespeeld worden, maar het veld was bevroren. Daarom werd hij vijf dagen later ingehaald. Ondanks dat Liverpool goed in vorm was, wilde manager Taylor geen risico nemen en vertrok al de dag van te voren naar Worcester. Het was daar nog erg glad en de teambus kon niet meer vooruit. Alle spelers, trainers en bestuurders moesten de bus uit om die op een heuvel te duwen. Dat valt nu bijna niet meer voor te stellen, Suarez en Gerrard die de bus gaan duwen. Het bleek een slecht voorteken te zijn. Op een loodzwaar veld en met 15111 man op de tribune ging Liverpool ten onder tegen een team waarvan de spelers overdag gewoon hadden gewerkt. Liverpool maakte de fout om teveel ‘voetbal’ te willen spelen op het zware veld, terwijl Worcester lekker hoofball speelde. Dat bleek veel effectiever en Worcester won met 2-1.

 

De volgende dag bleek wel uit de krantenartikelen van de Worcester Evening News and Times dat het een aardig gekkenhuis was geweest na de wedstrijd: “Worcester had never seen anything like it. Young boys and elderly gentlemen danced like dervishes side by side. Thousands of joy-crazed supporters surged on to the St George’s Lane pitch, hoisting as many blue and white-shirted footballers as they could lay their hands on shoulder high and bore them off in triumph.” Voor Liverpool bleek het een klap die ze niet meer te bovenkwamen. Slechts acht van de zeventien wedstrijden werden nog gewonnen. Opnieuw liepen ze promotie mis, maar achteraf gezien was het misschien wel een godsgeschenk. Manager Taylor werd later het jaar ontslagen en ene Bill Shankly, manager van Huddersfield, nam het over. 'The rest is history', zeggen ze dan.

 

Na de overwinning op Liverpool mocht Worcester weer thuis tegen een Leagueclub. Sheffield United bleek echter het eindstation, het werd 0-2. Sindsdien is het weer kommer en kwel met Worcester in de FA Cup. Zelden werden de kwalificatierondes overleefd en de enige keer dat ze de derde ronde nog hebben gehaald, was in 1983. Er werd toen verloren van Coventry. Nog drie keer werd er een Leagueclub verslagen, uiteraard allemaal op St. George’s Lane. Plymouth Argyle in 1978 (2-0), Wrexham in 1982 (2-1) en de laatste scalp was Aldershot in 1983 (2-1, na replay). Daarna lukte het niet meer en kwamen er nog maar drie Leagueclubs op bezoek in Worcester. De laatste was Huddersfield in 2006. The Terriers wonnen met 0-1 en dat was tot aan zaterdag de laatste keer dat er echt veel mensen in het stadion zaten: 4163 man.

 

Die zouden er vandaag niet zitten. De Heath & Safety-maffia had keihard toegeslagen waardoor Worcester nog maar 4000 kaarten mocht verkopen. In de loop der jaren zijn er wat crush barriers P-P gegaan, waardoor 5000 man in het stadion te gevaarlijk was volgens deze mannetjes. Jammer. Uiteindelijk zouden er toch 4075 man komen, dus ik hoop dat de club geen problemen heeft gekregen met deze politiek correcte figuren. Voordat wij het stadion ingingen, liepen we nog langs het kanaal dat naast het stadion ligt. Op de golfplaten aan de buitenkant van SGL hadden fans van Birmingham City wat stoere teksten geplaatst. De ligging naast dat kanaal is overigens echt prachtig. Opvallend was wel dat de fabriek aan de andere kant was verdwenen. Die stond er zeven jaar eerder nog. Waarschijnlijk komen daar ook huizen.

 

Het was echt genieten om hier na zoveel jaar weer te lopen. Natuurlijk herkende ik alles nog, maar het bracht prettige herinneringen naar boven. Ik baalde nu nog meer dat het stadion plat zou gaan. Eigenlijk hadden ze van SGL een monument moeten maken. Het is nog een van de weinige stadions in deze vorm die over is, terwijl je er vroeger tientallen had. Maar Geld Über Alles, ook in Engeland. Het viel me op dat we zeker niet de enige vinckers waren. Velen probeerden de mooie toegangspoort van SGL te vincken, maar dat viel niet mee omdat ze elkaar in de weg liepen. In het stadion liepen nog meer vinckers rond. Gelukkig geen Duitsers die zich aan het profileren waren met shirts van Fortuna Köln of Unterhaching. Sowieso heb ik geen enkele buitenlander gezien. Dat was wel positief.

 

Doordat het nog niet zo druk was, kon ik op het gemakje rondlopen en vincken. Wát een juweeltje is het toch. Echt alles klopte. Alleen de graffiti die schoolkinderen onder The Shed hebben aangebracht had van mij niet gehoeven. De rest, puur genot. Eigenlijk is het een misdaad tegen de menselijkheid dat ze die houten tribune platgooien. Ik bleef er maar foto's van maken. De rest is natuurlijk ook geweldig, maar die tribune is het pièce de résistance van SGL. Voor het overzicht had ik het beste daar kunnen gaan zitten, maar ik wilde er graag tegenaan kijken. SJ en ik gingen onder The Shed staan, vlakbij het uitvak. Daar stonden wat marginale mannetjes en dat kon wel eens vermaak op gaan leveren. We zouden gelijk krijgen.

 

Iedereen kent wel de uitdrukking 'Dat is zo'n lelijk wijf, daar zou ik mijn hond nog vanaf schoppen'. Bij Chester hadden ze zo'n exemplaar. Ze hoorde bij een wannabe hooligan die een Jester's Hat in de Chesterkleuren droeg. Sowieso ben je niet serieus te nemen als je zoiets op je kop zet, maar helemaal niet als je dan nog flink staat uit te dagen. Zijn viswijf deed mee. Ik dacht bij mezelf 'wat een lelijk wijf', en zette mijn bril op om te kijken of dat ook klopte. Een seconde later was ik satéprikkers in mijn ogen aan het steken. Ik had het lelijkste mens op aarde gezien en mijn ogen waren als gevolg daarvan aan het wegrotten. De Jester's Hat werd ondertussen gedist met zijn lelijke wijf door de thuisfans. Zij stak ondertussen een peuk op en slaagde erin om zichzelf nóg onaantrekkelijker te maken. Met haar schelle stem riep ze iets tegen de Worcester-fans. Het was geen prettig stemgeluid.

 

Eerder op de dag waren we met de vrouwen wat gaan eten in een Wetherspoons in Worcester en waren we getuige van de entree van de casuals van Chester. Ze hadden allemaal veel praats en zongen dat 'de stad van hun was'. Ze hadden alle clichékleding aan die casuals aan horen te hebben. Toen de politie binnenkwam was het snel afgelopen met het gezang, maar in net stadion zagen we ze weer. Achter ons stond de harde kern van Worcester en het vermaak was groot toen ze elkaar gingen provoceren. Een mannetje van Chester wilde het veld op om te gaan vechten, maar werd tegengehouden. Het ging pas echt los toen de mannetjes van Worcester "sheepshaggers" zongen richting de uitfans. Chester ligt vlak bij Wales, maar haten dat land. Vuurrood werden de koppen. Vreemd, want volgens mij maken ze dit wekelijks mee en het is vreemd als je dat nog niet kunt kanaliseren.

 

Als een ware relnicht lette ik niet echt op de wedstrijd. Die was ook niet al te best. Chester kwam op 0-1 en kreeg een rode kaart tegen het einde van de eerste helft en dat was het wel zo'n beetje. De casuals en het volle SGL waren veel vermakelijker dan het voetbal. In de tweede helft was het opnieuw niet best wat de voetballers lieten zien. Wel zag ik ineens een van de casuals van Worcester in het uitvak staan. Die was helemaal omgelopen om daar te komen. Hij sprak de leider van Chester aan en die gaf hem wat van zijn chips. Ze overlegden wat en daarna liep de leider van Worcester weer terug en dat allemaal heel rustig. Tien minuten voor tijd vertrokken de casuals van beide uit het stadion. Die gingen lekker matten. Wel grappig om te zien hoe dat in z'n werk gaat eigenlijk.

 

De Jester's Hat en zijn vrouw met hondenkop bleven achter en werden flink geprovoceerd. Naast me deed iemand een paard na en wees naar de lelijke vrouw. Die stak nog maar eens een peuk op en gaf de man die haar beledigde het two-vingered salute. En toen was het ineens afgelopen. Helaas geen pitch invasion. Onder klanken van "Time to say Goodbye" van Andrea Bocelli liepen we het stadion uit. Her en der zag ik fans het zwaar hadden. Na de wedstrijden liepen SJ en ik de stad in om samen met de vrouwen bij de Indiër te gaan eten. Toen we terugliepen naar de auto, glipte ik nog even SGL binnen. Er waren wat kinderen op het veld aan het spelen, meeuwen aten de ranzige hamburgerresten en het zonnetje scheen lekker. Helemaal alleen liep ik nog eens over de tribune. Het voelde vreemd aan, want dit was écht het afscheid van dit stadion. Het blijft eeuwig zonde.



Het rapport

Het stadion

St. George Lane wass een prachtig stadion. Misschien wel het mooiste dat er nog stond in Engeland. Als ik een ideaal stadion zou moeten ontwerpen, zou SGL bijna een blauwdruk vormen. Die prachtige Main Stand en dan overal terracing, overdekt en onoverdekt. Zo zonde dat het binnenkort onder de sloophamer gaat.

De sfeer

Er was veel aggro deze pot. Aan beide kanten stonden de casuals elkaar uit te dagen. Erg veel vermaak dus. Voordeel was dat er wel wat gezongen werd en onder die shed klonk dat erg indrukwekkend. Ik merkte wel dat er minder emotie was dan een week eerder bij Barnet. Geen pitch invasion bijvoorbeeld.

De wedstrijd

Eerlijk is eerlijk; in het begin heb ik geen moment op de wedstrijd gelet, want er was te veel randvermaak om ons heen. Het doelpunt mist ik gelukkig niet. Toen de casuals allemaal verdwenen waren, bleek de wedstrijd niet zo heel bijzonder te zijn. Veel kansen voor Worcester, maar ze weigerden te scoren. Daardoor verloor Worcester z'n allerlaatste pot op SGL. 

De omgeving

Als je rond het stadion loopt, snap je waarom projectontwikkelaars zo graag dit stadion wilde hebben. Het ligt in een mooie wijk en naast een kanaal voor plezierbootjes. Die gaan zelfs in crisistijd goud geld maken. Zeker nu de fabriek aan de overkant weg is.

Overall

Twee farewells achter elkaar. Veel emoties dus, want beide stadions ga ik missen. Waar ik meer een band heb met Barnet en het afscheid daar mooier vond, is SGL het mooier stadion. Het was dan ook prachtig om het helemaal vol te zien. Ik genoot met volle teugen en wat is het jammer dat het binnenkort gaat verdwijnen. Ik heb medelijden met de mensen die SGL nooit gevinckt hebben.



De statistieken

Worcester City v Chester 0-1 (27/04/2013)

8. George Horan 0-1

Ground: St. George's Lane, Worcester 

Visits: 2

Season: 2012-2013

Competition: Conference North

Position Worcester City: 14

Position Chester: 1

Gate: 4075

Match Number in England: 182

Goals: 515

Line up Worcester City:

Sargaent, Khan (58. Moore), Thorley, Whitehead, Elvins, Symons (64. Taylor), Breeze, Morris, Weir, Rowe, Birley (71. Williams)

Line up Chester:

Danby, Hankin (30. Baynes), McGinn, Horan, Collins (45. Linwood), A. Williams, Peers (59. Gray), Howard, Jarman, M. Williams, D. Williams

Yellow Card:

Weir (Worcester City)

Red card:

McGinn (45. Chester)



De foto's



De straat



Turnstiles



Kekke foto van hek en vlag die A-A is gegaan



Worcester zelf is een heel leuke stad



Mural over de stad



...



Indrukwekkend gemeentehuis



De kathedraal van Worcester



...



Edward Elgar, componist en vincker (ging op de fiets van Worcester naar Wolverhampton)



...



De gezangen van de Chester Casuals verstommen als de Old Bill binnenkomt



Iets verderop stonden 'the knight who say ni'



Die ligging naast het kanaal blijft geniaal



Dit keer ook maar eens langs dat kanaal gelopen



De mannetjes van Birmingham City deden dat ook ooit



Jaja, zelfs de Zulus waren hier



Floodlight



Mooie Chester-wielen



Er was zelfs een barbecue georganiseerd



...



...



Dat hek blijft erg mooi...



... vond ook deze vincker




En dit is de reden waarom ze er staan


...



Volgend seizoen kosten de seizoenkaarten slechts 100 pond



...



...



De kleedkamers



En uiteraard ranzige wc's



De North Terrace



Dressing Room End



Het pronkstuk van Worcester: de Main Stand



...



...



...



...



...



...



...



The Shed



...



Flink wat gaar beton daar



En vegetatie



Marsmuziek. SJ liep al rond als John Cleese



Achter dit hek stonden de Chesterfans op de Canal End



...



De Fire Steward, onthoud hem



Oude lichtmasten blijven iets speciaals hebben



Vinckers



...



En we gaan beginnen



De Jester's Hat en zijn paardachtige vriendin



Achter ons de casuals van Worcester



En hier die van Chester, mooi vermaak



...



...



...



Minuut stilte, waar beide casualgroepen doorheen zongen



Wat een plaatje, met die kerk op de achtergrond



Mini-casual



...



Zo vol heeft het in jaren niet gestaan



Worcester-speler P-P = rode kaart voor Chester



St. George's Lane is echt puur genot



...



"Alweer een floodlight, DT116?" Yep, alweer een. Het is niet voor niets mijn fetsj



Deze mannetjes vergalden een pitch invasion



...



De man met het lange grijze haar heeft het moeilijk



Op de klanken van "time to say goodbye" verlieten we het stadion



Later glipte ik nog even in SGL voor wat laatste foto's



...



...



...



...



De klassieke klok



...



...



Nog een mooi hekje

 

 

© 2005 All Rights Reserved.