Hoe komen de keuzes voor tripjes tot stand? De ene keer is het een bewuste keuze, terwijl het de andere keer puur toeval is. Soms heeft het nog een derde reden en dat was het geval bij Wycombe v Darlington. De reden was Gus Uhlenbeek. Deze man hadden we een maand eerder zien spelen met Wycombe in en tegen Shrewsbury. Hij was veruit de beste man van het veld en ondanks dat wij hem fanatiek aanmoedigden met de kreet "Gus, Gus, Gus" dacht de stadionspeaker bij Shrewsbury dat het apengeluiden waren. Via de microfoon riep hij ons op te stoppen met de racistische spreekkoren. Nog altijd een van de mooiere momenten in Engeland. We besloten onmiddellijk om deze man te gaan stalken totdat hij er ziek van werd. Dat zou uiteindelijk lukken, maar ten tijde van deze wedstrijd had hij er nog geen genoeg van. Hij vond het zelf leuk dat er fans van hem op de tribune zaten.

Wycombe Wanderers v Darlington dus. Op het eerste oog en weinig bijzondere wedstrijd, want allebei de clubs speelden nergens meer voor. Doordat Wycombe in de buurt van Londen ligt besloten we om onze tegoedbonnen voor een gratis overtocht met de boot te gebruiken. We hadden immers toch nog tijd zat. De boot bleek helemaal vol te zitten met Engelse sletjes. De ene nog ordinairder dan de andere. SJ leek er wel van te kunnen genieten, want hij was stiekem via de spiegelwand in de naad van een van de sletjes aan het kijken. Door dit entertainment verliep de overtocht wel vlotjes en ondanks enig oponthoud bij de douane kwamen we ruim op tijd bij Adams Park aan.

Adams Park zelf is een voorbeeld voor andere lower leagueclubs die nieuwe stadions gaan bouwen. Het was mooi geweest als Northampton, Colchester en Shrewsbury wat meer naar deze club hadden gekeken, want zoals Wycombe het nieuwe stadion heeft gebouwd is het helemaal niet erg om eens een modern stadion te bezoeken. Het heeft namelijk een goede mengeling van zit- en staanplaatsen. Ook de gigantische South Stand, die hoog boven de rest uitsteekt, maakt het dat het stadion een geheel eigen karakter heeft. Mooi omringd door het groen en heuvels was het geen straf om hier voetbal te kijken. Ik zie mezelf hier in de toekomst ook nog best een keertje terugkeren.

Zoals ik al schreef was het affiche geen bijzondere. Ook de clubs hebben weinig met elkaar, want waar Wycombe bij Londen ligt, is Darlington ergens in het noordoosten gesitueerd. Er is ook geen enkel spannend verleden tussen beide clubs, want Wycombe speelt pas sinds 1993 in de League terwijl Darlo er al sinds 1921 in verblijft. Op het moment dat wij deze wedstrijd bezochten was hij in de hele geschiedenis pas drie keer gespeeld. Wat het voor ons leuk maakte was de aanwezigheid van twee Nederlanders bij Darlo. Ex-Celt Bobby Petta en Clyde "the Glyde" Wijnhard waren meteen ook niet de minste Nederlanders bij die club. Dit moest wel een leuke wedstrijd worden met veel jongens van 'Dietsche Bloed' op het veld.

Om Gus te eren had ArmandV een Nederlandse vlag meegenomen met daarop geschilderd “Gus in Oranje”. Na de nodige foto's te hebben gemaakt van deze vlag, en ondertussen vaag te zijn aangekeken door de Chairboys om ons heen, kreeg Gus de vlag ook in de gaten. We zagen daarop een glimlach en een hele rij witte tanden. Onmiddellijk liep Gus naar Clyde toe. Clyde keek daarop onze kant op. Hij was duidelijk gedisst door Gus, die hem had gevraagd waar zijn spandoek hing. Clyde zou hem later in de wedstrijd terugdissen en daarmee zijn gram halen. Bobby Petta hoorde er niet echt bij, want die liep in zijn eentje wat warm. Echt veel zin leek hij er niet in te hebben. Jammer, want bij Celtic had hij in het begin toch een erg goede periode die hem bijna in het Nederlands elftal bracht.

Eindelijk zou de wedstrijd dan beginnen. We hadden toch redelijk wat verwachtingen van de wedstrijd, want beide clubs waren de beste voetballende ploegen die we tot nu toe in League Two hadden gezien. Vooral Darlington had in Boston veel indruk gemaakt, ondanks een onterechte 3-1 nederlaag. Nadat ik even goed had gekeken bleken er nogal wat grote namen op het veld: Steve Guppy, Steve Claridge en Alun Armstrong waren alledrie spelers met de nodige ervaring in de PL. Mede door deze spelers en onze drie landgenoten werd het een leuke wedstrijd waarin het spel over en weer golfde. Op de tribune was het ondertussen ook een gekkenhuis, want de man met de rauwste stem ooit brulde "Chairboys" gevolgd door een "Barmy Army" van de rest. Er was dus, heel onverwacht, een mooie sfeertje tijdens deze wedstrijd.

Op het veld gebeurde ook van alles. Een niet eens zo'n goede voorzet werd door Clyde perfect op het hoofd genomen. De keeper van de stoeljongens versteende en de achterwaartse kopbal zeilde in het doel. Clyde liep even naar Uhlenbeek om hem terug te dissen voor het incident voor de wedstrijd. Een knipoog en een gemeen lachje richting Gus waren genoeg. Twee minuten laten was het Gus die weer kon lachen, want via veteraan Claridge was het 1-1 geworden. Twee goals door culthelden dus, je kunt het minder treffen. Voor de rust waren er nog enkele kansen, maar het bleef 1-1. We hadden ons echter zeer goed vermaakt. Zowel het spel, het doelpunt van Clyde als de sfeer op de tribune waren uitstekend. Nu maar hopen dat de tweede helft van hetzelfde niveau zou zijn.

Helaas, de tweede helft was jammer genoeg een stuk minder. Hoewel voor League Two begrippen was het nog best aardig. De pijnlijkste actie maakte de manager van Wycombe, hij wisselde Gus. Wat een dwaas. Een van de locals verontschuldigde zich en gaf als reden aan dat de manager maar een Schot was en niet beter wist. De vervanger van Gus was een verwijfde aanvaller die er niets van bakte. Het bleef dus 1-1. We hadden een wedstrijd gezien met twee gezichten: de eerste helft was erg leuk en de tweede matig. Beide clubs konden door dit resultaat de playoffs nu wel vergeten. Al met al was het een leuk tripje geweest en we maakten al afspraken voor de maand erop wanneer Cambridge v Wycombe op het programma zou staan. Gus was nog zeker niet van ons af. Het zou ook de wedstrijd zijn waarin we Gus voor het eerst zouden zien scoren.