Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Yeovil

Het verslag

    

Huish Park, Yeovil: Vinck

Yeovil is een club die ik iedere keer weer door uiteenlopende redenen niet bezoek. Zelfs nu werden er verschillende pogingen gedaan om het voor ons te verpesten. Eerst stond de wedstrijd op dinsdagavond gepland, maar ineens werd hij weer verschoven naar maandag 12:30. Gelukkig zijn wij zo flexibel als Barbapapa en gooiden we ons schema om. Geen Swindon Town dus, maar Yeovil op maandag. Niet erg, maar het verpeste wel onze gedroomde trojka van League One-clubs. Net nadat we hier over uit waren, kwam er een andere beer op onze weg. Yeovil wilde namelijk geen kaartjes aan ons verkopen. Via Erkaa lukte het toch om een bookingsnumber te krijgen, maar de volgende moeilijkheid was dat we de kaartjes alleen bij de club konden ophalen. En dat dan nog wel op een andere dag als de wedstrijddag, met als extra moeilijkheid dat ze het Paasweekend gesloten waren. Gelukkig was Sue van de ticketoffice erg meedenkend en spraken we af dat we zaterdag een envelop met ponden door de brievenbus zouden gooien en dan maandag de tickets zouden ophalen. Een heel gebeuren. Tickets voor de WK Finale in Zuid-Afrika zijn veel makkelijker te krijgen.

Yeovil is eigenlijk een club die me niet echt aanspreekt. Om een of andere reden zie ik ze nog altijd als een non-leagueclub. Ook het gebied waar de stad ligt – Somerset – is nu niet echt een football hotbed. Somerset is een van de nettere gedeeltes van Engeland en voor voetbal lopen ze daar niet echt warm. Yeovil Town is ook pas sinds 2003 lid van de Football League, maar sinds de promotie doen ze het wel erg goed en dat is knap. In 2005 werd de club kampioen van League Two en in 2007 werd zelfs de finale gehaald van de play-offs. Dit op heroïsche wijze. Na een 0-2 nederlaag tegen Nottingham Forest, werd de return in Nottingham met 2-5 gewonnen. Yeovil in The Championship, het was wat gek geweest. Het gebeurde ook niet, want Blackpool was met 2-0 te sterk. Daarna is het wat minder geworden met The Glovers (in het stadje werden in de 19de eeuw maar liefst 3 miljoen paar handschoenen per jaar gemaakt), want afgelopen twee seizoenen moest er worden gevochten tegen degradatie. Ook dit jaar gaat het niet super.

Wat dat betreft zullen ze bij Yeovil graag terugdenken aan vroeger. In de amateurtijd was de club bijna een mythe. Maar liefst 20 profclubs werden door Yeovil uitgeschakeld in de FA Cup, op het moment dat The Glovers nog een amateurclub waren. De grootste verrassing was een 2-1 overwinning op het destijds  ijzersterke Sunderland in 1949, waarna Yeovil een mooie trip mocht maken naar Manchester United. Nadien werden er nog veel clubs het slachtoffer van de kleine club. Het was de wraak van Yeovil, dat maar niet werd verkozen om in de Football League te spelen (tot 1987 was er geen degradatieregeling en kon je alleen gekozen worden om profclub te worden). Maar liefst 28 keer gaf Yeovil zich op voor die election, maar de ligging van Yeovil en het veld van de club met de grote hoogteverschillen, zorgden ervoor dat de groen-witten maar weinig stemmen kregen. Gelukkig voor de club werd er besloten om de Conference open te gooien en konden de non-leagueclubs promoveren. Na diverse malen er net naast te hebben gegrepen lukte het in 2003, met maar liefst 95 punten en 100 goals voor. Een terechte kampioen dus.

Waar vroeger de wedstrijden tegen Leagueclubs de krenten in de pap waren, is dat sinds Yeovil in League One zit een stuk minder. Er zitten namelijk redelijk wat grote clubs in die divisie. Alleen al dit jaar komen ex-Premier Leagueclubs als Southampton, Norwich en Charlton op bezoek. Ook in de jaren daarvoor was dat natuurlijk zo, met Leicester City en Nottingham Forest. Er is echter altijd baas boven baas en dat is Leeds. Forest mag dan wel tweemaal de Europa Cup I hebben gewonnen, de club is een kleintje vergelijken met The Whites. Vandaar ook dat er rondom deze wedstrijd zoveel maatregelen waren. Leeds is niet alleen een karrenvracht aan historie, de club heeft ook een bedenkelijke reputatie op het gebied van hooliganisme. In 1990 was het namelijk ook een bank holiday toen ze Bournemouth aandeden. Handig om een lang weekend van te maken. Leeds nam duizenden fans mee, en de hele stad werd gesloopt. Pas na 104 arrestaties en 12 gewonde politieagenten hielden de rellen op. Om een herhaling daarvan te voorkomen, werden er die drastische maatregelen genomen om een ticket te kopen.

Bij het ontwaken die ochtend schoot er maar een woord door mijn hoofd: eindelijk. Yeovil vincken was al een paar keer mislukt, maar nu kon het bijna niet verkeerd lopen. Aan de andere kant hadden we dit jaar al zoveel pech gehad, dat we het nog niet hardop durfden uit te spreken. Een paar honderd kilometer verderop zat een mannetje zich te verbijten. SJ was namelijk in Londen aan het vegeteren en het feit dat we Yeovil nog niet hadden gevinckt en hij wel was zijn stokpaardje. In zijn ogen waren we dan ook geen echte vinckers. Alleen al daarom moest deze vinck gezet worden vandaag.

Ook nu hadden we veel tijd over en konden we Yeovil eens gaan bezoeken. Dat stelde niet echt veel voor, maar ze hadden er een Café Nero. Aangezien wij gek zijn op ketens die koffie verkopen, zaten we in een vloek en een zucht te vegeteren in de VVD-stoelen van de zaak en luxe koffie te drinken. Wat kan het leven toch leuk en decadent zijn. Wij voelden ons echte salonsocialisten, alleen de dikke sigaren en monocle ontbraken nog. Gelukkig konden we nog net op tijd opstaan, voordat we helemaal door de stoelen waren verzwolgen. Via een tussenstop bij de Tesco, waar we tientallen liters Irn-Bru kochten en ik mijn favoriete kauwgom met echte aardbeiensmaak weer vond, gingen we naar Huish Park.

De auto werd tactisch neergezet, zodat we snel weg konden na de wedstrijd. Via SJ hadden we al gehoord dat het daar een ramp was, dus besloten werd om de wagen in een zijstraat op een kilometer van het stadion te zetten. Niet om snel naar Dorchester te kunnen, het oorspronkelijke plan, maar om naar Ashford te crossen. Om zeven uur zouden we daar namelijk met SJ kunnen meerijden vanaf die plaats. Dat klonk ons een stuk beter in de oren dan met het dure vliegtuig. Bijkomende voordeel was dat we SJ konden bashen dat we eindelijk de Yeovil-vinck binnen hadden. Dorchester v Basingstoke werd overigens 6-1, maar dat wekte niet eens verbazing. Altijd als wij wedstrijden missen, worden dat doelpuntenfestijnen.

Het stadion had ik de nacht van tevoren al gezien, maar nu was er tenminste wat daglicht bij. Huish Park paste goed in de omgeving. Het had wat weg van de gebouwen die er rondom stonden. Echt heel mooi is Huish Park niet, maar de façade van de hoofdtribune heeft wel een helemaal eigen gezicht. Er was veel in de clubkleuren geschilderd en het gaf het geheel wel een eigen karakter. De tickets ophalen ging goed. Daar had Sue goed voor gezorgd. Het is altijd afwachten of zoiets goedkomt, maar in dit geval had ik er wel vertrouwen in. De verschrikkelijke zware regels voor de kaartverkoop zorgden er trouwens voor dat het stadion verre van vol zat. Toch was het wel de recordgate van het seizoen voor Yeovil. Het blijft bijzonder dat Leeds United op het bezoek komt, ook al is dit het derde jaar alweer.

Opvallend is dat de Leeds-fans trouw de ploeg blijven volgen. Ook nu kon er geen muisje bij in het uitvak. Een paar weken geleden werd de onoverdekte terrace tegen Hartlepool niet eens in gebruik genomen, doordat die te weinig man mee hadden. Het is dan ook mooi om die tribune ramvol te zien. Wat dat betreft gaat er niets boven volle staanplaatsen. Zo gevuld was het stadion nog best aardig. Huish Park is geen topper, maar zeker beter dan gruwelgrounds, zoals die van Northampton, Shrewsbury en Colchester. Voor de wedstrijd was er een minuut stilte ter nagedachtenis aan de twee Leeds-fans die tien jaar geleden in Istanbul werden doodgestoken door laffe Turken. Yeovil was er de perfecte setting voor, want waar je bij de meeste clubs wel figuren hebt die zich juist tijdens zo'n minuut stilte willen profileren, was dat hier niet het geval. Het was echt muisstil. Dat blijft toch veel indrukwekkender dan zo'n minuut applaus.

De wedstrijd ging van start en op dat moment draaiden de fans van Leeds zich met de rug naar het veld. Dit was geen homofiele actie van ultra's die dan elkaars armen op de schouders leggen en dan als een stel strandjeanneten gaan dansen. Nee, dit was ook ter nagedachtenis aan de twee doodgestoken fans. Ineens klonk een oorverdovend "Marching on Together". Dat was toch wel een klassiek kippenvelmoment. Het bleef een minuut lang doorgaan. Een prachtig eerbetoon. De spelers leken zich er wat van aan te trekken, want na slechts één overwinning in zeven wedstrijden (de laatste vier wedstrijden werden zelfs verloren zonder te scoren) werd er nu al snel druk op Yeovil gezet. Dankzij verdediger Richard Naylor stond het meer dan terecht 0-2 bij rust. Met een beetje meer precisie had het zelfs meer kunnen zijn.

Na twintig minuten (volgens de wet van SJ genoeg voor vinckje) had ik SJ een sms'je gestuurd, dat wij Yeovil nu ook 'hadden'. Zijn telefoon werp met een grote worp de Thames in gegooid. Onze dag was dus geslaagd. De tweede helft begon Leeds opnieuw sterk, maar na een tegendoelpunt in de 66ste minuut vond Yeovil ineens haar tweede adem. Leeds kreeg het zelfs nog lastig, want Yeovil begon sterk aan te dringen. Uiteindelijk wonnen The Whites op hun tandvlees de wedstrijd, wat eigenlijk totaal overbodig was gezien het begin van de wedstrijd. Na het laatste fluitsignaal renden we naar de auto, om maar niet vast te staan. Dat was buiten een grafhond van een agent gerekend. De zijstraten werden afgezet en we konden niet voor of achteruit. Hierdoor moesten we een half uur wachten totdat de bussen met Leeds-fans waren gepasseerd. Nondeju, wat was dat zuur.

Tip 1: Ga nooit op Goede Vrijdag in Engeland rijden. Tip 2 is dat je nooit op Tweede Paasdag richting Londen moet rijden vanaf de West Country. Continue was het file. Afzien met de hoofdletter A. Hopelijk leren we het volgend jaar eens en gaan we lekker vliegen. We dachten nog uitgebreid te kunnen bunkeren, maar waren uiteindelijk blij dat we om 7 uur in Ashford waren. Daar waren SJ en D'n Hoevenen ook net gearriveerd. SJ's auto werd volgeladen met onze boodschappen en vanaf toen ging de terugreis erg soepel. Het was alles bij elkaar toch nog een geslaagde trip geweest. Een perfecte combinatie van leuke stadions en aantrekkelijke wedstrijden. Ik heb mijn dosis Engels voetbal weer toegediend gekregen en kan er weer even tegenaan. Ik hoop stiekem nog op een leuk potje in de play-offs en anders wordt het smachten naar de bekendmaking van de fixtures op 17 juni en daarna wachten tot augustus.



Het rapport

Het stadion:

Huish Park is vrij nieuw en niet echt bijzonder. Toch zijn er wel dingen die het stadion leuker maken dan de laatste generatie stadions. Ze hebben namelijk twee staantribunes achter beide goals. Die voor de uitfans is helemaal een klassieker, want die is niet overdekt. Ik kan dus niet zeggen dat ik erg warm van het stadion wordt, maar lelijk is het zeker niet.

De wedstrijd:

Leeds was veel te sterk en had na zestig minuten met een nulletje of vief voor kunnen staan. Dat lukte niet en in de slotfase werd het ineens erg spannend, met een Yeovil dat nog probeerde de gelijkmaker te scoren. Alles bij elkaar was het geen bijzondere wedstrijd, maar wel vermakelijk. Wat dat betreft hadden de wedstrijd en het stadion veel gelijkenissen.

De omgeving:

Het stadion ligt op een steriel industrieterrein. Een verschrikkelijke omgeving dus. Het is ook een hel om er weg te komen, want er is maar een kleine eenbaansweg die naar het stadion toe gaat. Vooral voor grote wedstrijden als deze is het een hel om daar te staan.  

De sfeer:

Het is een grote wedstrijd en dat was wel te merken. Bij Yeovil probeerde de harde kern wat stoere liedjes te zingen, maar stiekem vonden ze het toch wel eng. De Leeds-fans waren vrij rustig, hoewel ze in de eerste minuut een indrukwekkend "Marching in Together" hadden laten horen ter nagedachtenis van de twee tien jaar geleden gedode fans in Istanbul. Ook complimenten aan de Yeovil-fans die meededen aan een van de stilste minuut stilte die ik ooit heb gehoord. Geen profilerende idioten die aandacht tekort kwamen, die je normaal altijd hoort tijdens zo'n minuut.

Overall:

Eindelijk is het ons gelukt om Yeovil eens te zien, na meerdere pogingen. Echt bijzonder was het niet. Qua stadion was het de minste van de vijf dit weekend. Toch was het zeker niet onaardig. Wedstrijd was aardig en eindelijk heb ik de grote giantkiller in actie gezien. Toch blijft de West Country gevoelsmatig een gebied waar voetbal niet echt leeft, ondanks dat er meer dan 6000 man op deze pot waren afgekomen.



De stats

Yeovil Town v Leeds United 1-2 (05/04/2010)

29. Richard Naylor 0-1

34. Richard Naylor 0-2

66. Dean Bowditch 1-2

Ground: Huish Park

Season: 2009-2010

Competition: League One

Position Yeovil Town: 22

Position Leeds United: 3

Gate: 6308

Match Number in England: 121

Goals: 335

Line up Yeovil Town:

Cole, Devera, Gillet, Breen, Deen, Hughes, Adomah, Hyde, Vilhete (56. Jarrett), Upson (81. Deverdics), O'Flynn (83.Furlong)

Line up Leeds United:

Fielding, Stanton, McArdle, Dawson, Holness, Kennedy, Jones, Thompson, Taylor (63. Obadeyi), Higginbotham, O'Grady (63. Gray)

Yellow Cards:

Jarrett (Barnet), Holness (Rochdale)



De foto's

'Going to the Match'

Huish Park

Een vriendelijk welkom van de handschoenenmakers

Mooie hokjes waar de programmes werden verkocht

Het was opruiming bij de clubshop. Helaas niet voor de wedstrijdshirts

Het logo met links de leeuw die een lijntje coke had gesnoven, gezien zijn ogen

Als Yeovil-fan kun je worden herdacht op deze rotonde

Nogmaals de voorgevel van het stadion

En de achterkant van de andere zittribune: de Cowlin Stand

Onze tribune zag er van buiten al wat verweerd uit

The Augusta Westland Stand alias de hoofdtribune

The Copse Road End, de onoverdekte terrace voor de uitfans

Onze tribune, The Blackthorn Terrace

En ook tribune vier had een commerciële naam: The Cowlin Stand

De dugout van Terry Skiverton en zijn staf

Saai scorebord. Daarboven staan de camera's van Sky al klaar

The Jolly Green Giant. Zoals zijn naam al zegt een erg sympathieke mascotte



Mooie hoed, overgewicht en duim ophoog. Deze komt zeker in mijn top vijf



Eindelijk gaat de wedstrijd beginnen



Maar eerst een indrukwekkende minuut stilte



Gevolgd door een minuut lang "Marching on Together" van de Leeds-fans



De eerste helft was Leeds heer en meester



Pas na 66 minuten kwam Yeovil uit haar schulp



Gespannen bekijken de Yeovil-fans de laatste minuten

Maar uiteindelijk zou Leeds met 1-2 winnen in Somerset


 

 

© 2005 All Rights Reserved.